Banishing the Green-Eyed Monster
Via The Beautiful Kind (weeral) kom ik uit op een artikel over liegen en jaloezie van Richard Dawkins. Nu ik het terugzocht om te posten valt mijn frank pas dat hij auteur is van The Selfish Gene.. Aaaaanyhoo, hier het interessantste stuk:
Returning to the original topic of sex outside marriage, I want to raise another question that interests me. Why are we so obsessed with monogamous fidelity in the first place? Agony Aunt columns ring with the cries of those who have detected -- or fear -- that their man/woman (who may or may not be married to them) is "cheating on them". “Cheating” really is the word that occurs most readily to these people. The underlying presumption -- that a human being has some kind of property rights over another human being’s body -- is unspoken because it is assumed to be obvious. But with what justification?
[...]
From a Darwinian perspective, sexual jealousy is easily understood. Natural selection of our wild ancestors plausibly favored males who guarded their mates for fear of squandering economic resources on other men’s children. On the female side, it is harder to make a Darwinian case for the sort of vindictive jealousy displayed by Mrs. Tarrant. No doubt hindsight could do it, but I want to make a different point. Sexual jealousy may in some Darwinian sense accord with nature, but "Nature, Mr. Allnutt, is what we are put in this world to rise above." Just as we rise above nature when we spend time writing a book or a symphony rather than devoting our time to sowing our selfish genes and fighting our rivals, so mightn't we rise above nature when tempted by the vice of sexual jealousy?
I, for one, feel drawn to the idea that there is something noble and virtuous in rising above nature in this way. I admit that I have, at times in my life, been jealous, but it is one of the things I now regret. Assuming that such practical matters as sexually transmitted diseases and the paternity of children can be sorted out (and nowadays DNA testing will clinch that for you if you are sufficiently suspicious, which I am not), what, actually, is wrong with loving more than one person? Why should you deny your loved one the pleasure of sexual encounters with others, if he or she is that way inclined? The British writer Julie Burchill is not somebody I usually quote (imagine a sort of intelligent Ann Coulter speaking with a British accent in a voice like Minnie Mouse) but I was struck by one of her remarks. I can't find the exact quote, but it was to the effect that, however much you love your mate (of either sex in the case of the bisexual Burchill) sex with a stranger is almost always more exciting, purely because it is a stranger. An exaggeration, no doubt, but the same grain of truth lurks in Woody Allen's "Sex without love is an empty experience, but as empty experiences go it's one of the best."
Even sticking to the higher plane of love, is it so very obvious that you can't love more than one person? We seem to manage it with parental love (parents are reproached if they don't at least pretend to love all their children equally), love of books, of food, of wine (love of Chateau Margaux does not preclude love of a fine Hock, and we don’t feel unfaithful to the red when we dally with the white), love of composers, poets, holiday beaches, friends . . . why is erotic love the one exception that everybody instantly acknowledges without even thinking about it? Why can a woman not love two men at the same time, in their different ways? And why should the two – or their wives -- begrudge her this? If we are being Darwinian, it might be easier to make the case the other way, for a man sincerely and deeply loving more than one woman. But I don't want to pursue the details here.
I'm not denying the power of sexual jealousy. It is ubiquitous if not universal. I’m just wondering aloud why we all accept it so readily, without even thinking about it. And why don't we all admire – as I increasingly do -- those rare free spirits confident enough to rise above jealousy, stop fretting about who is “cheating on” whom, and tell the green-eyed monster to go jump in the lake?
Returning to the original topic of sex outside marriage, I want to raise another question that interests me. Why are we so obsessed with monogamous fidelity in the first place? Agony Aunt columns ring with the cries of those who have detected -- or fear -- that their man/woman (who may or may not be married to them) is "cheating on them". “Cheating” really is the word that occurs most readily to these people. The underlying presumption -- that a human being has some kind of property rights over another human being’s body -- is unspoken because it is assumed to be obvious. But with what justification?
[...]
From a Darwinian perspective, sexual jealousy is easily understood. Natural selection of our wild ancestors plausibly favored males who guarded their mates for fear of squandering economic resources on other men’s children. On the female side, it is harder to make a Darwinian case for the sort of vindictive jealousy displayed by Mrs. Tarrant. No doubt hindsight could do it, but I want to make a different point. Sexual jealousy may in some Darwinian sense accord with nature, but "Nature, Mr. Allnutt, is what we are put in this world to rise above." Just as we rise above nature when we spend time writing a book or a symphony rather than devoting our time to sowing our selfish genes and fighting our rivals, so mightn't we rise above nature when tempted by the vice of sexual jealousy?
I, for one, feel drawn to the idea that there is something noble and virtuous in rising above nature in this way. I admit that I have, at times in my life, been jealous, but it is one of the things I now regret. Assuming that such practical matters as sexually transmitted diseases and the paternity of children can be sorted out (and nowadays DNA testing will clinch that for you if you are sufficiently suspicious, which I am not), what, actually, is wrong with loving more than one person? Why should you deny your loved one the pleasure of sexual encounters with others, if he or she is that way inclined? The British writer Julie Burchill is not somebody I usually quote (imagine a sort of intelligent Ann Coulter speaking with a British accent in a voice like Minnie Mouse) but I was struck by one of her remarks. I can't find the exact quote, but it was to the effect that, however much you love your mate (of either sex in the case of the bisexual Burchill) sex with a stranger is almost always more exciting, purely because it is a stranger. An exaggeration, no doubt, but the same grain of truth lurks in Woody Allen's "Sex without love is an empty experience, but as empty experiences go it's one of the best."
Even sticking to the higher plane of love, is it so very obvious that you can't love more than one person? We seem to manage it with parental love (parents are reproached if they don't at least pretend to love all their children equally), love of books, of food, of wine (love of Chateau Margaux does not preclude love of a fine Hock, and we don’t feel unfaithful to the red when we dally with the white), love of composers, poets, holiday beaches, friends . . . why is erotic love the one exception that everybody instantly acknowledges without even thinking about it? Why can a woman not love two men at the same time, in their different ways? And why should the two – or their wives -- begrudge her this? If we are being Darwinian, it might be easier to make the case the other way, for a man sincerely and deeply loving more than one woman. But I don't want to pursue the details here.
I'm not denying the power of sexual jealousy. It is ubiquitous if not universal. I’m just wondering aloud why we all accept it so readily, without even thinking about it. And why don't we all admire – as I increasingly do -- those rare free spirits confident enough to rise above jealousy, stop fretting about who is “cheating on” whom, and tell the green-eyed monster to go jump in the lake?
Labels: in wat voor een maatschappij leven wij, jaloezie, liefde
Walsch Over Angst
Waarom?
Ik begrijp het niet.
Na 5 dagen vol helse onwetendheid om te weten hoe iemand waar ik zielsveel van hou ok is, blijkt dat ze me niet wil zien. Ik denk toch dat dat zo is. Ik krijg niet de kans om waarom te vragen. (Het moeilijk is dat ik niet weet of mijn stem doorgeraakt. Worden al mijn e-mails gedeletet voor ze ze kan lezen? Worden mijn brieven weggesmeten? Worden mijn boodschappen niet doorgegeven?)
Heb ik een fout gemaakt?
Daarvoor was alles zo liefdevol en goed. Waarom is het omgeslagen?
Ik moet haast wel een fout hebben gemaakt.
Ik hou van jou.
Mocht je me willen zien, ik ben hier voor jou.
Na 5 dagen vol helse onwetendheid om te weten hoe iemand waar ik zielsveel van hou ok is, blijkt dat ze me niet wil zien. Ik denk toch dat dat zo is. Ik krijg niet de kans om waarom te vragen. (Het moeilijk is dat ik niet weet of mijn stem doorgeraakt. Worden al mijn e-mails gedeletet voor ze ze kan lezen? Worden mijn brieven weggesmeten? Worden mijn boodschappen niet doorgegeven?)
Heb ik een fout gemaakt?
Daarvoor was alles zo liefdevol en goed. Waarom is het omgeslagen?
Ik moet haast wel een fout hebben gemaakt.
Ik hou van jou.
Mocht je me willen zien, ik ben hier voor jou.
Gevaarlijke Liefde
Hier een gedachte die me laatst in het gezicht sloeg:
Liefde is het grootste taboe in onze beschaving. "Liefde" wordt bezien als een excuus voor elke wandaad ("Hij deed het uit liefde") en als de ultieme redding. Zeer gelijkaardig met het vroegere idee van God.
Kijk maar hoe het in onze media wordt voorgesteld. En dit is een recente ontwikkeling van de laatste eeuwen.
Nog niet zeker waar ik sta op dit gebied, maar al een schoon vonk.
Wim
Liefde is het grootste taboe in onze beschaving. "Liefde" wordt bezien als een excuus voor elke wandaad ("Hij deed het uit liefde") en als de ultieme redding. Zeer gelijkaardig met het vroegere idee van God.
Kijk maar hoe het in onze media wordt voorgesteld. En dit is een recente ontwikkeling van de laatste eeuwen.
Nog niet zeker waar ik sta op dit gebied, maar al een schoon vonk.
Wim
Liefde en leven
Het is niet omdat je meerdere mensen liefhebt dat het daarom minder diep is. Ik hoop echt dat mensen dat leren beseffen. Werp het juk van de maatschappij en de voorbijgestreefde mythes die ons worden geleerd over liefde af en leer het gevoel in je eigen buik te volgen. Dat is een veel betere gids in je leven.
Ik vind het geweldig dat net ontdek dat ik oprechte blijdschap voel als een vriendin van mij verteld dat ze gevoelens heeft voor een andere man. Eindelijk! Ze was al zo lang op zoek... Ik voel verdriet, maar dat is omwille van het terugtrekken van haar, wat ik zal missen, wat wij zullen missen... Iedereen is uniek. Maakt niet uit hoeveel mensen belangrijk zijn in iemands leven, zij het amoureus, platonisch, bloedverwanten, elke persoon op zich is bijzonder.
Start met te denken voor jezelf. Geef op de goedkeuring te willen van mensen die toch geen zak uitmaken in je leven. De gedachte dat de mening van andere mensen een tastbaar effect heeft op je leven is niet meer dan dat, een pure paranoïde illusie. Probeer het eens uit, je zal verbaasd staan van hoe weinig eigenlijke problemen naar je eigen waarden leven creëert. Niemand kan je respecteren als je jezelf niet respecteert.
Volg je eigen weg. Deze laatste paar maanden zijn er meerdere mensen die ik al dan niet goed kende onverwacht gestorven. This is the real deal people. Leef je leven, in plaats van te wachten tot je geleefd wordt. Ga drastisch, indien dat nodig is. Betaal die prijs voor je verlangens, want wanneer ga je dat anders doen? Over 5 levens?
Doe het nu.
Kus,
Wim
Ik vind het geweldig dat net ontdek dat ik oprechte blijdschap voel als een vriendin van mij verteld dat ze gevoelens heeft voor een andere man. Eindelijk! Ze was al zo lang op zoek... Ik voel verdriet, maar dat is omwille van het terugtrekken van haar, wat ik zal missen, wat wij zullen missen... Iedereen is uniek. Maakt niet uit hoeveel mensen belangrijk zijn in iemands leven, zij het amoureus, platonisch, bloedverwanten, elke persoon op zich is bijzonder.
Start met te denken voor jezelf. Geef op de goedkeuring te willen van mensen die toch geen zak uitmaken in je leven. De gedachte dat de mening van andere mensen een tastbaar effect heeft op je leven is niet meer dan dat, een pure paranoïde illusie. Probeer het eens uit, je zal verbaasd staan van hoe weinig eigenlijke problemen naar je eigen waarden leven creëert. Niemand kan je respecteren als je jezelf niet respecteert.
Volg je eigen weg. Deze laatste paar maanden zijn er meerdere mensen die ik al dan niet goed kende onverwacht gestorven. This is the real deal people. Leef je leven, in plaats van te wachten tot je geleefd wordt. Ga drastisch, indien dat nodig is. Betaal die prijs voor je verlangens, want wanneer ga je dat anders doen? Over 5 levens?
Doe het nu.
Kus,
Wim
Labels: leven, liefde, polyamorie, spiritualiteit
Geheimen
Steeds vaker kom ik het nu tegen dat mensen die ik amper 10 minuten ken me geheimen vertellen, vernederende herinneringen, seksuele fantasieën of diep persoonlijke onzekerheden. Soms zeggen ze dan dingen als "ik weet niet waarom ik dat nu tegen jou vertel..."
Hier hou ik dus zo ontzettend van, he!!!
Niet enkel omwille van de band die je dan hebt, maar omdat een bewijs is van dat ik uitstraal wat ik wil uitstralen, dat ik projecteer wat ik voel, hoe ik ben in mijn kern. Da's een kwestie van jezelf te accepteren, en daardoor ook de ander de ruimte geven om de mens te zijn die zij is. Vrij van oordeel. In een woord gezegd: liefde. Dat is redelijk accuraat wat ik onder dat woord versta.
Ik hou daar zo van, omdat dat dat betekent dat ik me ontwikkel in de richting die ik op wil.
Wim
PS. Da's toch iets magisch eigenlijk, he? Dat dat zo gewoon overkomt... Subcommunicatie.
Hier hou ik dus zo ontzettend van, he!!!
Niet enkel omwille van de band die je dan hebt, maar omdat een bewijs is van dat ik uitstraal wat ik wil uitstralen, dat ik projecteer wat ik voel, hoe ik ben in mijn kern. Da's een kwestie van jezelf te accepteren, en daardoor ook de ander de ruimte geven om de mens te zijn die zij is. Vrij van oordeel. In een woord gezegd: liefde. Dat is redelijk accuraat wat ik onder dat woord versta.
Ik hou daar zo van, omdat dat dat betekent dat ik me ontwikkel in de richting die ik op wil.
Wim
PS. Da's toch iets magisch eigenlijk, he? Dat dat zo gewoon overkomt... Subcommunicatie.
Labels: inner game, liefde, vertrouwen
Afscheid in Stijl
Maar... het afscheid was wel in stijl. Rest van de dag met elkaar doorgebracht, gepraat, gehuild, gelachen, flesje Piper-Heidseck opengekraakt. Tchin.
Wim
PS. Wou dit even schrijven, niet enkel als uiting, maar ook omdat het in onze maatschappij gangbaar idee dat een afscheid hatelijk moet zijn een fabeltje is. Ok, dat doet zeker verdriet, maar als je beide bewuste mensen bent en je maakt die beslissing dat je leven zonder beter is, dan hoeven daar geen destructieve emoties bij aanwezig te zijn. Uiteindelijk zit je beiden in hetzelfde schuitje. Niet meer met elkaar omgaan kan nuttig zijn, maar de wijze waarop, daar heb ik het over. Maar zelfs dan is het zonde om een bijzondere band voor altijd weg te smijten, dus doe ik dat niet.
Wim
PS. Wou dit even schrijven, niet enkel als uiting, maar ook omdat het in onze maatschappij gangbaar idee dat een afscheid hatelijk moet zijn een fabeltje is. Ok, dat doet zeker verdriet, maar als je beide bewuste mensen bent en je maakt die beslissing dat je leven zonder beter is, dan hoeven daar geen destructieve emoties bij aanwezig te zijn. Uiteindelijk zit je beiden in hetzelfde schuitje. Niet meer met elkaar omgaan kan nuttig zijn, maar de wijze waarop, daar heb ik het over. Maar zelfs dan is het zonde om een bijzondere band voor altijd weg te smijten, dus doe ik dat niet.
Tijgerblues
Pfff... 't is altijd knudde om iemand die je graag ziet uit je leven te snijden, maar soms heb je geen andere goede keus. Beter nu hevige, gezonde pijn, dan langdurige aanslepende miserie die later ontploft. Of nog erger, niet ontploft.
En als je keuze inderdaad de juiste was --emotioneel, verstandelijk en ethisch-- dan is de achterblijvende droefenis een puur soort verdriet, en dat is ook wel mooi.
Als de prijs echt te hoog begint te worden, dan stuur je je pad bij.
Wim
En als je keuze inderdaad de juiste was --emotioneel, verstandelijk en ethisch-- dan is de achterblijvende droefenis een puur soort verdriet, en dat is ook wel mooi.
Als de prijs echt te hoog begint te worden, dan stuur je je pad bij.
Wim
Angst
Veel van onze maatschappij, veel van ons menselijk gedrag is gebaseerd op angst. Laat ik even wat voorbeelden geven en de ketting van oorzaken afgaan.
Angst kan nuttig zijn, maar als drijfveer zuigt het. Dit is iets dat ik pas heb beseft (ik moet hier ook weer meer en meer het verschil beginnen maken tussen begrijpen en beseffen). Het werd via verschillende bronnen al wel verteld, maar ik zie het nu pas in. Die bronnen zeggen dat alles in feite te herleiden valt naar twee emoties: liefde en angst (sommige citeren een derde: numenosity, maar daar weet ik voorlopig helemaal nog niet wat mee aan te vangen). Nu die angst, I get that, maar voor die liefde heb ik zo mijn redenen om daar mijn twijfels over te hebben. Ik ga er nog meer over schrijven, maar dit wou ik al even doorgeven. Er zitten veel dingen in mijn hoofd, dit en discussiëren is een manier om er meer helderheid in te krijgen, maar het één bouwt op het ander.
Wim
- Zenuwachtig om in publiek te spreken => angst om het niet goed te doen => angst dat mensen negatief over je denken => angst dat je niet goed genoeg bent.
- In de file iemand niet in laten voegen => je grijpt je vast aan de macht die je hebt => je denkt dat je de macht nodig hebt => je hebt schrik zonder niet genoeg te zijn.
- Mensen spelen geen spelletjes 's avonds => je vindt dat je beter iets nuttig doet => je hebt schrik dat je tijd verprutst in je leven => je hebt angst dat je leven niet goed genoeg is zoals het is.
- Je wordt kwaad als je partner naar een ander kijkt => je bent jaloers => je vreest dat je iemand gaat verliezen die je nodig denkt te hebben => je hebt schrik dat je niet goed genoeg bent.
- We steken mensen in de gevangenis => angst dat ze buiten de controle van de maatschappij gaan vallen => angst dat ze ons kwaad gaan doen.
Angst kan nuttig zijn, maar als drijfveer zuigt het. Dit is iets dat ik pas heb beseft (ik moet hier ook weer meer en meer het verschil beginnen maken tussen begrijpen en beseffen). Het werd via verschillende bronnen al wel verteld, maar ik zie het nu pas in. Die bronnen zeggen dat alles in feite te herleiden valt naar twee emoties: liefde en angst (sommige citeren een derde: numenosity, maar daar weet ik voorlopig helemaal nog niet wat mee aan te vangen). Nu die angst, I get that, maar voor die liefde heb ik zo mijn redenen om daar mijn twijfels over te hebben. Ik ga er nog meer over schrijven, maar dit wou ik al even doorgeven. Er zitten veel dingen in mijn hoofd, dit en discussiëren is een manier om er meer helderheid in te krijgen, maar het één bouwt op het ander.
Wim
Labels: angst, liefde, spiritualiteit
Liefde en Bezit
Ik sprak onlangs met een kennis van me, Hans, over een topic waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben: hoe veel mensen zonder nadenken de maatschappelijke verwachtingen slikken, voornamelijk over man/vrouw-relaties. Hans gaat verder daarin dan ik op dit moment en spoort zijn partners zelfs aan om seks te hebben met andere mannen. Ik vroeg hem om meer uitleg. In zijn antwoord zaten vele zaken die ik al jaren aanvoel expliciet uitgeschreven. Ik ga niet met alles akkoord, maar er zitten een aantal zeer sterke waarheden in. Omdat het zo verhelderend is voor iedereen, en ook omdat ik heel graag jullie mening hierover heb --hou je niet in om te discussiëren-- hier zijn antwoord (nadruk door mij aangebracht):
Wim,
I could try to explain it in a million words, but this reframe articulates pretty good what I want to say. I tell them "I will not be your sole provider of dick" because I want to take all possession out of the relation:
I'm not like most people you know - in fact, you've probably never met anyone like me. Because my capacity to love is unlike anything you've ever experienced. Because, I don't think that people in today's society really know how to love one another. Alot of people think they know how to love, but they don't really. Love is not wanting anything FROM another person, it's wanting something FOR another person. When I love someone, that's how I love them. I only want what's truly best FOR them - even if it's not what I want. I am complete and fulfilled on my own, so I don't need anything FROM them.
Alot of different things masquerade as love: Alot of people think that love is trying to possess someone, to keep someone all to themselves and deprive them of experiencing things without them because they think they should be all that the other person needs. I am not that conceited, I know that I cannot be everything that someone needs and I would never deprive them of an experience that would help them grow, enrich them in some way, or fulfill them. Anything else is not love, it's possession. I don't want to own you.
Or they use love to negotiate - "I won't give you what you want till you give me what I want". And often, the intimacy that men and women need are different. Women are looking for emotional intimacy whereas men are looking for physical intimacy. So a woman will say "I won't be physically intimate with you until you are emotionally intimate with me." And men will say "How can I open myself to you and be emotionally intimate if we don't even trust each other enough to me physically intimate". Well that's not love either, but each one is using love as a negotiating tool - as leverage.
Sometimes love gets confused for power, people withhold their love from each other to control or manipulate the other person - that's not love either, that domination.
Some people think that love is about losing yourself in another person - needing the other person to complete you or to feel fulfilled, and they're afraid to let that other person go. That's not love, that's codependence.
Other people are afraid that if the other person experiences things with someone else, then that someone else might be better than they are, or else their lover will fall in love with someone else because they weren't enough to keep them around. Well, that's not love, that's insecurity, and it has no place in love.
In fact, love is not possession, it's not domination, it's not codependence, and it has no place for insecurity. When I love someone, it's no small thing. Love doesn't come in 31 different flavours like BaskinRobins - there is only one true flavour and that is unconditional love. The quality of love that I offer is only the highest quality unconditional love - that means I don't want to possess you or control you but rather want you to experience the most enriching life you can and help you discover and fulfill your complete potential, even if its not what I want in the moment.
I don't want or need anything FROM you because I am fulfilled on my own. I only want the best FOR you. And that is also how I demand to be loved because I won't settle for anything else.
Wim,
I could try to explain it in a million words, but this reframe articulates pretty good what I want to say. I tell them "I will not be your sole provider of dick" because I want to take all possession out of the relation:
I'm not like most people you know - in fact, you've probably never met anyone like me. Because my capacity to love is unlike anything you've ever experienced. Because, I don't think that people in today's society really know how to love one another. Alot of people think they know how to love, but they don't really. Love is not wanting anything FROM another person, it's wanting something FOR another person. When I love someone, that's how I love them. I only want what's truly best FOR them - even if it's not what I want. I am complete and fulfilled on my own, so I don't need anything FROM them.
Alot of different things masquerade as love: Alot of people think that love is trying to possess someone, to keep someone all to themselves and deprive them of experiencing things without them because they think they should be all that the other person needs. I am not that conceited, I know that I cannot be everything that someone needs and I would never deprive them of an experience that would help them grow, enrich them in some way, or fulfill them. Anything else is not love, it's possession. I don't want to own you.
Or they use love to negotiate - "I won't give you what you want till you give me what I want". And often, the intimacy that men and women need are different. Women are looking for emotional intimacy whereas men are looking for physical intimacy. So a woman will say "I won't be physically intimate with you until you are emotionally intimate with me." And men will say "How can I open myself to you and be emotionally intimate if we don't even trust each other enough to me physically intimate". Well that's not love either, but each one is using love as a negotiating tool - as leverage.
Sometimes love gets confused for power, people withhold their love from each other to control or manipulate the other person - that's not love either, that domination.
Some people think that love is about losing yourself in another person - needing the other person to complete you or to feel fulfilled, and they're afraid to let that other person go. That's not love, that's codependence.
Other people are afraid that if the other person experiences things with someone else, then that someone else might be better than they are, or else their lover will fall in love with someone else because they weren't enough to keep them around. Well, that's not love, that's insecurity, and it has no place in love.
In fact, love is not possession, it's not domination, it's not codependence, and it has no place for insecurity. When I love someone, it's no small thing. Love doesn't come in 31 different flavours like BaskinRobins - there is only one true flavour and that is unconditional love. The quality of love that I offer is only the highest quality unconditional love - that means I don't want to possess you or control you but rather want you to experience the most enriching life you can and help you discover and fulfill your complete potential, even if its not what I want in the moment.
I don't want or need anything FROM you because I am fulfilled on my own. I only want the best FOR you. And that is also how I demand to be loved because I won't settle for anything else.