This month I've been confronting some old fear. Well, maybe fear is not the correct word. It is something by which I am still afflicted, and that bothers me. These causes are few and far between these days, I want to rid myself of these remnants too.

Labels: ego, emotions, inner game, moods, swings

Great article from Ozzie (who I call "the Ox") about how a problem-solving mentality is bad for you.

Labels: inner game, positivity, problem-solving

Got an epiphany today...

I cannot deny I have made amazing progress with myself, but despite that still I am prone to bouts of anxiety. Being the (recovering) perfectionist that I am, this bothers me. Especially those that come without observable reason irk me incessantly. I try not to worry about it, to disidentify with it like you to with bad weather or being sick -- yes it happens to you, it's not fun, but it's a fact of life, it will pass and it's reallt not so bad -- and this works. Up to certain level.

Of course I also just feel good without any external reasons. And for the people who haven't had that feeling, it's a feeling of frolicking free like a child, with in your stomach the sensation of being in love with yourself, life, existence itself. I still believe it should be possible to have this more frequeltly, if only because I know severeal people who claim this experience, and because I know how to get out, but sometimes I just can't escape from the maze of my own mind.

(Live update: LOL, while today really was not up to snuff, suddenly I have that feeling right now! Ha, I should start writing again more often, it's such an amazing tool to focus yourself.)

Today I was trudging through some fora after having a few really down days after a really up day, and suddenly a new viewing angle sprung up. Now I consider it extremely important to take pride in yourself, to be selfish, to live large, to aim for extreme dreams and to always consider that this life is maybe the only one you live here so now and here is the time you have to live it, instead of just killing time till time kills you. And yes, at this point in my life I consider myself my own highest end, and I succesfully worked my ass of fulfilling many many of my life goals. Throughout the last years my aim always soared higher, and with that my dreams, my self-esteem and my happiness too.

So what's the epiphany? That the opposite side is equally benefactory!

Humility.

This is quite counter-intuitive for me. Humility is living small. It is the mindset that you still fail, you still cry over silly things, you still have dark egoic habits, you can still laugh at a stupid fart joke, you're just this little guy... and you're perfectly content with that. Don't misunderstand this, it's not breaking yourself down, it's not altruism, it's not low self-esteem... quite the opposite. It also generates strong feelings of happiness. I think this is because it is acceptance. It is also a way of removing ego, but it works on a different palette.

While greatness (re)moves the upper boundary for your happiness, humility seems to (re)move the lower boundary. A beautiful symmetry so of course I immediately like it :) My mind tells me it should be a contradiction, but I can't find any.... The two coexist perfectly.

And with these boundaries removed, so much more space to simply beautifully be is opened up. In my mind's eye I envision it as such: most humans exist crampedly in a tunnel. Rock above them, rock below them. I removed the ceiling by aspiring greatness and pride, opening up my living space to include the vast sky above. Humility then, is taking away the remaining floor, so you end up as if flying through the air.

All this is just from half a day of reflection. I'm going to incorporate this principle in my life and see what it brings me.

Wim

Labels: ego, greatness, humility, inner game, pride

Now this is interesting... The staple of self-actualization -- affirmations -- has been recently studied to only work in people of high self-esteem.

They should study these things more often.

Wim

Labels: inner game

As soon as I consider whether this situation might be one that calls for me to "go up to my head" to intellectualize with my brain instead of going with my gut reaction, to abandon my body, I've entered a realm of complexity and uncertainty. ... I can never really feel safe in my world if I can't trust that I'm totally committed to staying true to my guts. ...

Until there is commitment to being true to one's body there is hesitancy and uncertainty. Until there's commitment, there's no tapping into the power and magic of providence. It can only come in to help when faith beyond reason is practiced. We have to step into the water before the seas part. I need to be willing to get into trouble if I am to avoid bigger trouble.

I had rather you be angry at me than me be angry with me. I'd rather get in trouble with you than with myself. If I stay true and connected with myself, then I have a chance to be present and work through whatever gets triggered in you. But if I abandon me, I can't deal with or be present to anything. Being nice depletes my energy, as I give it away to all the other nice, depressed, depleted people.

from Kelly Bryson's book, Don't Be Nice Be Real. "Head"ing for Trouble.

Labels: authenticiteit, inner game, presence

Question: How can I use the law of attraction and the law of detachment at the same time without canceling each other out?

Answer: With the law of attraction you want to get clear on your intention and become a vibrational match for it. The law of detachment is about not being attached to a certain outcome. Think of the story of the man in the flood who is sitting on his roof waiting to be rescued. He wants to be rescued and thinks God is going to save him. People come in a boat and helicopter to save him but he resists their attempts and says, “No no, it’s okay. God will save me.” When he gets to Heaven he complains and God says, “I sent you a boat and a helicopter. What more did you want?” The man was a vibrational match for being rescued but he was attached to that manifesting a certain way (e.g. the mighty hand of God). Cast your intention out upon the water and let the universe decide how best to manifest the details. You might be getting what you asked for and not even be noticing it.

Labels: inner game, spiritualiteit

Op de momenten dat ik mij gelukkig voel -- of beter mijn gelukzaligheid voel, dan is dat sinds een jaar en half echt een fysieke sensatie geworden. Ik ervaar vrede, lichtheid, vrijheid, maar daarnaast zijn er ook echt kriebels. Ik kan daar zo mijn vinger op plaatsen. Soms zit dat in mijn buik, soms in mijn hart, maar altijd ergens tussen die extrema.
Het is heel erg vergelijkbaar met als je verliefdheid bent op iemand en je ziet haar, alleen hier berust het niet op externe stimuli maar komt het van binnen uit, inherent, onvoorwaardelijk en constant.

Dat begint meer en meer voor te komen (meestal zonder aanwijsbare reden, of soms zelfs om redenen die tegenintuïtief zijn zoals nu: na een teleurstelling) en ook sterk en sterker.

Ervaren jullie dat ook zo?

Wim

Labels: geluk, gevoel, inner game

Aargh... Inzicht garandeert absoluut nog niet dat je al kan doen wat je wil. Enkele frustrerende dagen hebben me dat nog eens serieus ingeprent. Dat is binnen mijn verwachtingen... hetgene waar ik over twijfel is of die frustratie stemt uit het feit dat ik mezelf niet volg, of uit het feit dat ik zaken probeer te bereiken in se (outcome dependance)?
Want het eerst betekent meer doen, het tweede betekent minder doen...

Ofwel moet ik ze beide samenpakken...?

Hmm...

Wim

Labels: bewustzijn, doelen, frustratie, inner game

Dit is zo'n zalige week voor mij :)

Sinds een goei twee maand heb ik messcherpe levensdoelen gesteld. En ik voel me zo gelukkig met een uitdaging die me angst in boezemt, waarmee ik worstel, die me plat op mijn knieën krijgt, maar die ik gaandeweg stap voor stap overwin.

De Tijger zoekt naar een machtige Draak als waardige tegenstander.

Dus ik ben weer keihard aan mezelf aan het werken, maar het verschil met vroeger is dat ik nu goed waak dat ik lief ben voor mezelf. Ik hou het ook enorm gericht: alles wat niet rechtstreeks een weg is naar mijn doel wordt afgesneden. Dat is moeilijk, want er zijn zoveel interessante dingen waar ik me bezig mee wil houden.

Ik werk nu ook gelaagd. Laag nul is gelukkig zijn en dat verfijnen we naar boven. Vooraleer ik aan een laag verderwerk, moet eerst alle lagen eronder vervuld zijn. Zo ga ik nooit te ver.

En vandaag, hohoho, vandaag heb ik ontzettende krachtige zet gedaan. Iets waar ik in feite enorm goed in ben: mijn analytische geest in synergie met mijn getrainde emotionele intuïtie laten samenwerken. Op het precieze moment dat ik angst voelde om mijn doel te vervullen heb ik dat gevoel vastgepakt en doorzocht. Heel de oorzakelijke ketting afgegaan: waarom voel ik dat? Omdat x. Waarom voel ik x? Omdat y. Waarom voel ik y? Zeer eerlijk en meedogenloos voor mezelf, mijn tijd nemend om elke schakel door te voelen tot je echt niet meer verder kan antwoorden.

Daarna, bij de bronovertuigingen aangekomen een volledige reframe gedaan met behulp van een oefening die ik van Konsti heb geleerd. Daarbij pak je de overtuiging en los je volgende vragen zo eerlijk en volledig mogelijk op:

a. Waarom is die opvatting juist?
b. Waarom is die opvatting onjuist?
c. Waarom werkt die opvatting in mijn nadeel?
d. Waarom werkt die opvatting in mijn voordeel?
e. Wat zou ik antwoorden op de vraag: "waarom zou "
f. Door welke faciliterende opvatting zou ik deze (remmende opvatting) kunnen vervangen?

Godjezus dat was ditmaal krachtig! Ik denk dat komt omdat ik met chirurgische precisie die overtuiging heb geïdentificeerd en herkaderd. Ik heb echt het gevoel dat ik dwars door de rotsen heb gesneden, een pad vormend rechtstreeks naar mijn hartewensen. Natuurlijk dit alles tot praktische veranderingen laten leiden vraagt tijd. Maar ik voel dat er zoveel van me afvalt, en dit is nog maar de eerste keer! Nu gaan ik de reframes toevoegen aan mijn dagelijkse bevestigingen.

Hehe dit is hoe je inner game doet :) Word to your mother.
Wim

Labels: inner game, levensdoel

Als je een zwaar langetermijndoel aan het najagen bent, meet dan niet je groei door resultaten van nu te vergelijken met vorige resultaten. Dit zal je enkel frustreren omdat elk groeiproces veel stilstand en zelfs terugval kent. Meet je groei af aan voltooiing van het doel zelf. Je kan wel eventueel vergelijken met je vertrekpunt, omdat je dan vanuit een breder perspectief kijkt.

Bijvoorbeeld als je zelfzekerder een publiek wil kunnen toespreken, kijk niet naar hoeveel zenuwen je bij deze presentatie hebt vergeleken bij je vorige. Er gaat garanti een keer komen dat je het zwaarder hebt. "Oh nee, vandaag zat heel mijn keel weer dichtgeperst. Vorige keer ging dat toch! Grrrr!" Dat kan verschillende redenen hebben: gezondheid, slaap, andere zaken in je leven of gewoon dat de gewoonte die je probeert aan te kweken nog niet volledig geïnternaliseerd is. Gedachten en gevoelens veranderen vraagt tijd.

Wat je beter doet is dus kijken naar hoe je spreken geëvolueerd is ten opzichte van je vertrekpunt: "Tegenwoordig voel ik me al zelfzeker en kalm bij 4 van de 10 presentaties. Vergeleken met 1 op 10 van vorig jaar, ben ik serieus verbeterd! Rock on :)"

Het leven is te kort om kwaad te zijn op jezelf. Positiviteit, geduld en persistentie!

Wim

Labels: doelen, evolutie, frustratie, inner game

Deze lessen van Ryan For Real heb ik ook geleerd of wil ik nog leren :)

Well guys, it’s been an intense year… 60 flights, 34 cities, 16 countries, and a lifetime of experiences encompassing the highs, the lows, and everything in-between… What’s the lesson behind it all? What did I learn in a year? Below are my 8 biggest takeaways from 2008.

1.) Happiness is not found, it’s grown into.

2.) You are more than enough – show it…Loudly. Always strive to be even more.

3.) Give generously and genuinely to those around you. Whether they reciprocate or not is irrelevant.

4.) Set goals and work towards them. Recognize the journey is always more rewarding than the arrival.

5.) Cognitive dissonance is key – treat yourself like you value yourself and the world will follow your lead.

6.) The Self Is Always Shining Through – people are more intuitive than you like to think. People will always see the truth in who you are… luckily who you are is entirely in your control.

7.) Polarity is the great balancer – be willing to be disagreeable and standoffish when the times call for it… all of your emotions are relevant, don’t feel like only some of them are acceptable.

8.) Above all else look to yourself. Go First – don’t ask for permission to do or be what you want. Be the beacon that others can look to as well. Whether they do or don’t is irrelevant… a lighthouse is always there shining regardless of whether anyone’s watching.

Best wishes to everyone and thanks to all who made 2008 possible. I can only hope 2009 holds a candle to this past year.

Happy New Year,
Ryan

Labels: geluk, inner game, ryan

Ik sta op mijn klif, uit volle warme borst lachend
want blij, verrast, door de vlammende kneedbaarheid van het Leven dat ik voel
Leven dat ik gewoon aangeboden krijg!
Leven, dat zich begerig en gewillig nestelt in mijn handen, klaar om gesponnen te worden,
door de brandscherpe focus van Verlangen
Boordevol macht
Overvloeiend van macht
Druipend van macht
Leven mijn vriend en rivaal? Wij dagen elkaar graag uit, weet je }:-)
Ik ben Leven en Leven is mij.

Het stukje van het Universum dat soms Ik heet is terug perfect gealigneerd met de rest rondom, als een kompasnaald in een oceaan van kompasnaalden. Perfect in harmonie. En hoe kan het ook anders?

...of is het net andersom? ;-)

Labels: inner game, intentie-manifestatie, leven, tom yam

Mensen vragen me vaak: "Wim, het is allemaal goed en wel om geen gehechtheid te hebben aan x, maar ik heb toch graag x in mijn leven."

True.

Maar er is een soort gulden middenweg.

Laat me het voorbeeld nemen van vrienden. Als mensen je slecht blijven behandelen naar jouw normen, dan verwijder je ze best uit je leven. Maar het is perfect natuurlijk om dan angst te hebben om alleen te zijn en toch de pijn te blijven slikken.

Maar wat je moet beseffen is dat hoewel je op sommige zaken een zeer herkenbare term kan plakken, deze toch geen vaste vorm hebben.

Pak een universiteit. Om de zoveel jaar zijn dat compleet andere studenten, andere professoren, over lange termijn zelfs andere gebouwen of locaties, maar toch blijven mensen dat kennen als dezelfde universiteit.

Pak onze hersenen. Het menselijk lichaam vernieuwt zichzelf volledigt elke zeven jaar, dus alle neuronen in onze kop zijn al lang compleet andere dan degenen die we vroeger hadden, maar toch voelen we ons nog altijd onszelf, met dezelfde herinneringen en vaardigeheden.

Dit zijn structuren met een bepaalde vorm, maar die vorm is constant in flux.

Zo kan je ook vrienden bekijken. Ok, je verliest iemand uit het oog, je hebt es ruzie met iemand... maar je herneemt ook es contact, je leert ook es iemand nieuw kennen. Zo blijf je ook altijd een vriendengroep hebben, zelf al zijn de concrete individuele vrienden op zich constant aan verandering onderhevig.

Ik denk dat je er niet voor kan zorgen dat je altijd vriend Buenaventura en vriendin Dagmar hebt (of alleszins je kan dat maar met potentieel desastreuze gevolgen voor jezelf) maar je kan er wel voor zorgen dat je altijd mensen hebt die die rol invullen in je leven. Je moet vertrouwen hebben in jezelf, je capaciteiten, je toekomst, zelfs als je geen vrienden hebt. Beter niks goed, dan iets slecht.

Nu denk ik wel dat je op sommige gebieden moet leren om datgene aan te trekken dat je graag in je leven hebt. Om bij het vriendenvoorbeeld te blijven, leer sociaal te zijn, leer een sociaal leven inbouwen. Maar eens geleerd blijf je in de toestand van overvloed, of vertrouw je er alleszins op dat je terug naar die toestand kan gaan.

Wim

Labels: flux, inner game, loslaten, vertrouwen

Gisterenavond ben ik naar de infoavond van tantra-beweging Yatri. Ik denk dat ik de jongste kuik daar was, en dat vond ik wel fijn :)

Tantra --zoals zij het brengen toch-- blijkt in het directe verlengde van mijn persoonlijke ontwikkeling te liggen! Wel het is te zeggen, de kant die zij Shiva noemen alleszins, wat je kan beschouwen als accepterende, rustende, solide kant (Power of Now, mindfulness, ...). Maar er is ook een Shakti-kant, die net vitaliserend, bewegend is. Bij Shiva zou je bijvoorbeeld mediteren, terwijl je bij Shakti zou dansen.

Maar er is absoluut geen model, geen filosofie, geen structuur bij tantra. Het is verbazingwekkend hoe alles wordt geaccepteerd meegenomen. Als je bij hun oefeningen niks voelt, of je er ongemakkelijk bij voelt, wel, dan is dat perfect. Dat is wat jij dan voelt.

Eigenlijk is het pure authenticiteit.

Yatri's focus op tantra ligt niet op het seksuele aspect, hoewel me dat ook wel interesseert. Zeker meervoudige orgasmes als man dat wil ik nu toch wel weten hoe dat in elkaar steekt. Wie niet, he? :)

Het is zeer natuurlijk voor mij om één van hun trajecten te gaan volgen, maar hoewel deze avond maar 3 euro was, zijn die beduidend duurder. Het zal iets voor de komende jaren zijn.

Wim

Labels: authenticiteit, inner game, power of now, tantra

Misschien moet ik ook es de negatieve inner game zaken posten... Want de laatste vier dagen kreeg ik mezelf niet los van negatieve gedachten die bij elk stom ding opkwamen. Emoties waar ik echt geen energie meer in wou steken maar die precies kleven als een vieze kalkrand aan alles wat ik waarneem.

Weet niet goed hoe het komt. Mijn beeld van de wereld is veranderd en ik heb nog compulsief gedrag dat steunde op mijn vorige overtuigingen dat ik aan het afleren ben, en zo'n overgang kan gepaard gaan met wat groeipijnen.
Ik denk ook dat recente gebeurtenissen oudere issues die ik dacht dat ik verwerkt had terug wat omhoog oprakelen. Niet noodzakelijk slecht, kan wat emotionele detox zijn die moest gebeuren... ik vraag me alleen af of ik het nog verder actief moet verwerken.

Pwa, voorlopig is het plan een weekje wachten en ondertussen goed slapen, goed mediteren en me met mijn vrienden amuseren.

Wim

Labels: inner game, loslaten, pijn

Weet je wat mij zo frustreert en deprimeert?

Niet dat er een gigantische kloof is tussen wat een mens is in onze hedendaags wereld en wat een waar mens is, puur zichzelf zonder ego. Niet dat dat zo wat alle miserie in de wereld veroorzaakt. Niet dat een mens dat nooit volledig kan zijn, want niemand is perfect en dat is menselijk.

Maar dat er zo weinig mensen zijn die begot de moeite erin willen steken om zelfs een stapje in die richitng te proberen zetten! Man, en dan zelfs heel onze samenleving die vol zit van aanbiddingen van angst-gebaseerde emoties... Zelfs moordenaars worden op basis daarvan vrijgesproken...

Wim

Labels: ego, in wat voor een maatschappij leven wij, inner game, miljaar

Ik drink net gedachteloos van mijn koffie, en voel een slecht gevoel, waardoor ik besef dat ik er al 5 minuten ervan zuip uit automatisme. Daar doe je jezelf geen plezier mee. Dus ik hou er mijn aandacht bij en drink om de juiste redenen: om mijn dorst te lessen en om van de smaak te genieten.

Dit deed me net realiseren dat als je puur authentiek handelt je automatisch doet wat goed voor je is. Dus je gaat honger krijgen in hetgene je nodig hebt. Je gaat je emoties uiten zonder overdrijven noch onderdrukken. Je gaat assertief zijn zonder aggressief te zijn. Je gaat je eigen oordeel volgen maar je mocht je een fout maken die ook inzien.

Er zit grote ingebouwde wijsheid in ieder mens.

Wim

Labels: authenticiteit, inner game, presence, wijsheid

Ik heb weer een "sprong" gemaakt, enkele weken geleden. Oude concepten van zelfzekerheid, vertrouwen en accepteren eigenlijk, maar nu heb ik pas de indruk dat ik het echt gevoeld heb.

De pijn van te weten dat er niet alleen radicaal over je gelogen wordt, maar dat mensen waar je naar opkeek dat geloven, dwong me om los te laten. En de groei is ongelooflijk. (Veel dank aan de verschillende bronnen van wijsheid de me hierbij geholpen hebben!)

Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat interpretaties over jezelf de verantwoordelijkheid zijn van de andere mensen die ze hebben. Zelf ben je enkel verantwoordelijk voor je intentie en je acties. Is die zoals je wil, sta dan recht in je schoenen.

God, de last die hierdoor van je schouders valt! Ik denk dat veel mensen hier enorm veel energie aan verspillen. En aan wat? Het vruchteloos proberen te controleren van andermans fantasietjes. Dat gaat niet. Vertrouw op de tijd en vooral: op je eigen waarden.

Vervolgens... ik kon wel accepteren als er iets "slecht" gebeurde. Maar waarom zou je tijd steken in iets najagen, anticiperen, jezelf aanpassen van te voren? Bijvoorbeeld: trachten complimenten over je kledij te krijgen, of dat sexy meisje op het feestje te verleiden, of je huis kuisen als er bezoek komt, of opscheppen over prestaties, of de rest van die pralines opeten voor je neus. In zoiets steek je energie. Denk es precies na waar je zo'n dingen voor doet, wat je daarvoor in ruil krijgt.

Nu wist ik al 1) ik ben gelukkig en 2) als ik iets kwijtspeel ben ik nog altijd gelukkig. Ik had echter nog nooit 1) en 2) opgeteld, hoewel het nu zo voor de hand liggend lijkt: waarom jezelf aanpassen voor iets vooraf, je blijft toch even gelukkig. Om het in rollenspel-taal te zetten: da's als een health potion opgebruiken met volle hit points :)

Toevallig twee punten over energie verspillen, dat zal wel iets met elkaar te maken hebben... Soit, ik hoop dat jullie er even gelukkig van worden als ik, of althans inspireert in de goeie richting.

Knuffel,
Wim

Labels: geluk, inner game, verantwoordelijkheid

Whoa, diep! Volg deze 11 video's op YouTube van Genpo Roshi.

Labels: bewustzijn, big mind, genpo roshi, inner game, meditatie

Krachtige woorden van Ayn Rand:

The man who despises himself tries to gain self-esteem from sexual adventures—which can’t be done, because sex is not the cause, but an effect and an expression of a man’s sense of his own value . . .

The men who think that wealth comes from material resources and has no intellectual root or meaning, are the men who think—for the same reason—that sex is a physical capacity which functions independently of one’s mind, choice or code of values. They think that your body creates a desire and makes a choice for you just about in some such way as if iron ore transformed itself into railroad rails of its own volition. Love is blind, they say; sex is impervious to reason and mocks the power of all philosophers. But, in fact, a man’s sexual choice is the result and the sum of his fundamental convictions. Tell me what a man finds sexually attractive and I will tell you his entire philosophy of life. Show me the woman he sleeps with and I will tell you his valuation of himself. No matter what corruption he’s taught about the virtue of selflessness, sex is the most profoundly selfish of all acts, an act which he cannot perform for any motive but his own enjoyment—just try to think of performing it in a spirit of selfless charity!—an act which is not possible in self-abasement, only in self-exaltation, only in the confidence of being desired and being worthy of desire. It is an act that forces him to stand naked in spirit, as well as in body, and to accept his real ego as his standard of value. He will always be attracted to the woman who reflects his deepest vision of himself, the woman whose surrender permits him to experience—or to fake—a sense of self-esteem . . . . Love is our response to our highest values—and can be nothing else.

Labels: ayn rand, citaat, expressie, inner game, seks

Uit Kahlil Gibran’s The Prophet:

The deeper that sorrow carves into your being, the more joy you can contain.

Is not the cup that holds your wine the very cup that was burned in the potter’s oven?

And is not the lute that soothes your spirit, the very wood that was hollowed with knives?

When you are joyous, look deep into your heart and you shall find it is only that which has given you sorrow that is giving you joy.

When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see in truth that you are weeping for that which has been your delight.

Labels: gibran, inner game, joy, kahlil, pavlina, prophet, sorrow

Eentje (ingekort) van de Pook:


One day, the magnificent Pook decided to share his manliness (for it would be selfish to contain so much manliness!) with the world. The people rejoiced in this and children ran to greet the Pook when he appeared.

However, Pook encountered a band of disgruntled people huddled in a circle. They hissed their frustrations of life to one another and that was their ritual. Then, they would all disperse to their jobs and lives which they despised. Next day, they would gather, share in their complaints about the world, and then leave again to do it the next day. Seeing the cycle, Pook approached the group.

"What do you want!?" seethed a young man in his twenties who was beginning to look like he was entering his forties. "Why do you disrupt us?" came an old woman's screech from a woman just turning twenty five.

"Tortured souls," the Pookius Maximus said, "Every day, you gather and complain. Yet, then you go back to what you complain about."

Then came the protests.

"X isn't fair!"
"Y is corrupt and has been turned conspiracy against us!"
"Z will eventually collapse due to this injustice!"

Such are the common replies! And how frequent they come! Now, reader, you may inquire about the beings of this group. Rest assured, the beings are both liberal and conservative, pious and hedonistic, rich and poor, men and women, as well as your ancestors and your descendants. They are the 95% of the people. They are the masses.

"Let me be mirror to your thoughts," said the Pook. "I want you to see your mind reflected as it really is. Permit me to ask some questions."

"Very well," allowed one member. "Ask and you shall have your answers."

"Do you believe that you have suffered unfairness?"

For the first time, animation electrified their answers of "Yes!". Each and every one of them believed their fate was unfair.

As Pook kept talking to them, a pattern emerged. Each and every one believed in a spiritual law of fairness. Bitterness swelled in them as they recited how "unfair" this or that was. All of them dreamed of the collapse of the "system" where their spiritual law of fairness would "return" the natural order of things.

Adults believe in Fairness like children believe in Santa Clause. Santa Clause is very much a figment of that Fairness. He knows who has been naughty or nice, bestows gifts on the good and coal on the bad. But just as there is no Santa Clause, there is no Fairness Spiritual Law either.

Life never runs smooth. It is a bumpy ride with set-backs as well as uphill struggles and downhill surges. If a person complained that a ride was not "fair" he would be considered mad. The purpose of the ride is the fun of taking different roads, seeing new scenery, and meeting the new people that come in your life. This is the Adventurer which every Human begins as (what we label the 'innocence' of a child) but can easily become corrupted into something else.

What is the opposite of the Adventurer? It is the Vortex. A Vortex is someone who is miserable in life and who complains as a swirl of angst. The nature of the complaint does not matter. It could be about the job, the women, the men, the world, SOMETHING. What happens when you combine many vortexes together? They create a giant Vortex that creates such a sucking sound that, standing near it, you literally begin to think the world is an Evil Place.

[...]

Vortexes are everywhere. It is your job, as the Adventurer, to avoid them. Obstacles in your path are what makes the Adventure fun. The only REAL obstacle is the Vortex who, like Sirens, will suck you towards to the rocks where the masses of shattered lives lay on the beach.

How do you know if you are in a vortex? Here are some signs:

1) Are your conversations about NEGATIVE things that are occurring that is out of your control?

2) Do the people participate in hopes of vomiting their frustration?

3) Is the theme of the conversations revolving around the concept of UNFAIRNESS of some form?

4) When the people talk, do they smile? If not, they are more likely in a Vortex.

The Vortex eats up your valuable energy. Instead of using that energy to ADVENTURE, to discover new and wonderful things, you go in circles in the Vortex. Time passes. And one day, you will simply... stop. Since Fairness will never come, for that would mean Heaven on Earth, the only way out of the Vortex is to die.

Most people in their lives swirl around their vortexes, like the toilets, all their lives.

There are so many Vortexes it would be ridiculous to mention them all. But the most common are political. When we get frustrated in life (which is inevitable), many lose their senses and become drawn to a political 'cause'. When our talents and passions are frustrated, we tend to turn to new 'causes'. This is why children of wealthy people get caught up in political 'causes'. Same with actors and many of the population. Hitler was a frustrated artist first, dictator second.

[...]
Consider these Vortexes to be the Cult of the Fair. All their doubt and anger leads to PRE-MATURE AGING.

"But Pook," cried a woman. "If what you say is true, if that is the Cult of Fairness, then what is the alternative? Who follows the Adventurer?"

"My lady," I replied, "the opposite would be the Cult of the Fantastic. There is no spiritual belief of Fairness in this one. By adopting the mindset of what they WILL do, they live completely and enjoy the bumpy ride. The Fairness Cultists huddle from their rat holes to point, be envious, and hurl moralizations. They condemn the Adventurer for violating the Law of Fairness where they are really condemning themselves."

I then turned to the crowd and said, "You are all done with the Vortex. You will now stop thinking of what you are NOT achieving and, instead, think of what you ARE achieving. This puts you in a mindset looking for opportunities and challenges rather than barriers and obstructions. This simple change of your mindset will remove the detractors and doubters from your life and attract the movers-and-shakers."

And with that, the crowd dispersed for the last time. One person swore that he would find a new job within the next two months. Another swore he would buy that house in six months. Yet, another decided to devote his free time back to his passions and dreams. The Vortex imploded and, they all became adventurers again.

Pook

Labels: adventurer, inner game, pook, vortex

Man, dat is toch weer kismet! En da's al de zoveelste keer dat dat gebeurt met dit boek..!

Lees ik een volgende hoofdstuk in Radical Honesty waar ik over sprak, gaat dat over de zogezegde strijd tussen degene die idealen nastreeft zoals gezond eten en sporten en degene die toch andere dingen doet zoals chips vreten en tv-kijken. Brad Blanton schrijft dat er geen strijd is maar dat je dat gewoon gebruikt om je te verbergen van iets nog erger... En niet alleen is dat een gigantische aha-erlebnis, maar dat is rechtstreeks van toepassing op mijn vorige post!

Weet je wat ik doe gewoon kut. Kut. En dan dan doe ik koppie. Ja. Kut en dan koppie. Koppie.

We all display a kind of inconsistency among our beliefs, our wishes, and our actions in our own lives, although it may be easier to recognize in the lives of others. We have all listened to an argument play itself out between two (or more) voices within our own minds—one preaching about what we should do, and the other helplessly apologizing and explaining about how we would if we could but we can't. We all share an awareness, if we are honest, that on some fundamental level, the apparent struggle among our beliefs, actions, and desires is a false one. More often than not, the "struggle" has emerged after a choice has already been made, though perhaps unconsciously. The "struggle" manifests itself mostly as effort: "trying" to decide; "trying" to be good; "trying" to keep our word. The false struggle is invented by our minds as a distraction, to "draw fire"—to draw the fire of our attention and keep us from seeing that we have already chosen.

[...]

This examination of our subconscious desire to avoid change, and of what lies beneath the phony struggle, can get us "unstuck." It also leads to a deeper place, a scarier place, than that of mere struggle to change. Struggling to change is what you do to hide from something worse. Struggling to change is a way to avoid facing the abyss, and if the abyss could be avoided, it would be a good idea.
The abysmal truth is that everything comes to nothing. No change matters. Whatever you don't have is only important to you because you don't have it. Something you want is very important to you until you get it, and then it's nothing after a while. This movement from anticipation to accomplishment to disillusionment is inevitable. All change is futile. The alternative kind of life—conservative, preserving beliefs, avoiding change, a kind of stagnation within the protected bounds of first-learned concepts—is an equally futile way to live. Both ways to live are merely playing tiddlywinks between predoom and postdoom. Willingness to face the abyss of meaninglessness is the power required to accomplish change. Whatever your main struggle is, it is insignificant in the face of your death; it is petty and unimportant and has no meaning at all. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.

Wim

Labels: idealen, inner game, radical honesty

Ik ben weer te ver gegaan, he. Ik weet van mezelf dat als ik met iets begin dat ik neig naar het extreme. Perfectionisme. Wel, en nu weer in relaties. En man het was insidious ditmaal.

Ik wil mijn idealen volgen. Mijn idealen zeggen dat alles vrij van ego moet zijn: geen bezit, enkel geven, geen jaloezie, geen neurotische regeltjes, begrip voor de fouten van de anderen, vergeving, kortom: all good stuff.

Nu weet ik ondertussen dat je nog altijd mens moet kunnen blijven en ik neem mezelf ook niet langer kwalijk als ik geen 100% slaag in zo'n dingen. Dus da's goed. Concreet voorbeeldje: ik ga jaloers zijn, dus ik wil dat daar ruimte voor is, maar ik ga er niet naar handelen.

Ok, wat ontdek ik nu na veel miserie (maar daar dient miserie voor, om je te laten leren, anders krijg je ze niet)... Het feit dat ik zo'n hoge standaard zet aan mezelf betekende dat alles waar ik last mee heb ik als mijn verantwoordelijkheid bezie. Met andere woorden ik tolereer alles wat me kwetst, want het is allemaal stom ego. En met al die pijn erodeer je je ego weg. Korte termijn versus lange termijn, juist?

Juist.

Juist..?

Maar er was een monster dat me sluipend en langzaam consumeerde zonder dat ik het wist... Idealen zijn net dat: ideaal, platonisch, iets om op te mikken maar niet om te bereiken. Het is fantastisch dat ik inzie dat ik menselijk mag zijn, maar het was blijkbaar niet menselijk genoeg. Als alles mijn schuld is, dan heb je het onbewust gevoel dat je grip (en misschien je zelfrespect) te kort komt, en dat uit zich in donkere manieren. Uithalen tegen je partners die je net zo probeert los te laten... De mens houdt zichzelf in balans, of je nu wil of niet. Wie zei dat weer van een plant groeit langzaam omhoog, maar je kan hem niet omhoog forceren want dan trek je zijn wortels uit?

De pijn die daaruit kwam, schreef ik weer af als mijn schuld en ego en zo begint het probleem opnieuw.

De grote ironie die me plotseling te binnen schoot toen ik de situatie herbekeek (da's een aanrader die ik vaak doe bij zware conflicten: herleef de situatie zo levendig mogelijk vanuit 2de en dan 3de persoon. Er komt nog meer bijkijken, als iemand vraagt leg ik dat wel es uit): het is ook minder fair tegenover je partner dat je haar vrijlaat en alles geeft en die pijn gebruikt om te groeien als mens, want jouw pijn kwetst ook de mensen die van je houden, zeker als zij de aanleiding zijn. Dan is het meer fair om minder tolerant te zijn, strenger, egoïstischer, kleinzieliger en zo de groei in balans te houden met het comfort. Comfort in jou, alsook tussen elkaar. Hoe tegenintuïtief is dat???

Ik besef ook --en deze moet ik opschrijven voor mezelf-- dat ik evenveel waard ben zelfs al blijf ik zoals ik nu ben, even vadsig, even lui, even kleinzielig, even angstig, even menselijk. Ik dacht echt dat ik dat al geloofde, maar blijkbaar toch niet helemaal, want als ik het lees trek ik een beetje samen.

Hmm... dit is weer zo één van die posts waar ik ga over twijfelen om online te zetten...

Terzijde: ik vroeg me vroeger altijd af waarom in verhalen als het Kwade overheerst het Goede het bestrijdt om het in balans te brengen, en nooit waarom het Kwade moest strijden als het Goede overheerst. Wel, te goed is niet destructief voor anderen, maar voor jezelf. En op die manier ook destructief voor anderen als zij er om geven. Daar zit ook weer de balans.

Soit. Enkele zware beslissingen staan voor de deur en hoewel ik er tegenop zie, heb ik het volste vertrouwen dat iedereen er door versterkt gaat worden op de manier die ze nu nodig hebben.

Wim

Labels: ego, inner game, ironie, perfectionisme, relaties

Hier is eens iets waar je over moet nadenken (want da's ook waar ik mee bezig ben ^_^) :

Wat heb je aan je gewoonten? Doe je niet beter altijd waar je zin in hebt? Heb je eigenlijk wel gewoonten?

Mensen zeggen vaak dingen als: "Ik drink nooit alcohol". Ah nee? Zelfs niet als je zin hebt?

Snap je wat ik bedoel?
Wim

Labels: gewoonten, inner game

Hier op reis zijn brengt me --in het begin tot mijn ergernis-- innerlijk serieus van mijn stuk. Angst over afspraken die foutlopen, zorgen maken over wat mensen denken, hervallen in asociaal zijn, piekeren over of ik wel de juiste regels volg...

Een reis zoals deze is natuurlijk een mooie lakmoestest voor je eigenwaarde, en zo zie je maar dat mijn zelfbeeld nog altijd afhankelijk is van locatie en allianties (mensen die je kent). Natuurlijk is deel ervan gegrond. Ik zit hier, moederziel alleen, in een onbekende cultuur zowel qua land als qua zakendoen, ik leid daarenboven het project hier en moet alle communicatie goed laten verlopen met alle partijen, in een taal die ik niet vlot beheers, en ik ben vorig jaar opgevoed met de notie "Afrika = gevaar". Dus eigenlijk moet ik mezelf ook niet overschatten, en handhaaf ik mezelf al wreed goed.

Ook altijd een belangrijke les die herhaald mag worden voor mij is het besef dat als het niet gaat dat dat ok is. Na een periode komt dat wel. Of niet, en da's ook ok.

Het moeilijke is onderscheid maken tussen reële en onwezenlijke angsten. Er is mij aangeboden geweest om naar de nachtclubs mee te gaan, maar hoewel je hier over straat kan lopen en mensen me nog maar 3x lastig hebben gevallen, mijd ik die liever. Ik wil ook graag gaan zwemmen in het Tanganyika-meer maar de meeste mensen hier durven dat niet omwille van de krokodillen.

Een nieuw inzicht dat ik hier ook kreeg, gebeurde tijdens dat ik me zorgen maakte over of ik de sociale conventies volgde. Ik heb namelijk weinig ervaring in zakenrelaties. Dus zit ik te denken: "Trakteer ik iedereen nu al op een glas, maar langs de andere kant hun bedrijf betaalt ook alles, dus dat is zo'n hol gebaar." Dan volg ik de anderen als referentie maar die doen al vanalles vooraleer ik me daar goed bij zou voelen. Uiteindelijk maakte ik de realisatie dat hoe ik het zou doen, zij het later, zij het anders, even goed is. Mensen zouden misschien gegeneerd of gebruuskeerd zijn, maar uiteindelijk merken ze ook wel hoe ik ze een plaats geef in mijn wereld, al kan dat iets langer duren.

Dit klinkt nu triviaal terwijl ik dit opschrijf, maar geloof me, als je middenin die emotie zit kost het enkele dagen eer je dat beseft.

In feite is dat iets dat ook een gegigantische openbaring voor me is geweest de laatste maanden: de wereld bestaat niet uit regels maar uit mensen. Ik volgde altijd nauwlettend de regels --ik was nu eenmaal dat soort persoon, een denker-- welke ik me ook voorstelde dat mochten gelden op dat moment, vb. hoeveel percent minder biedt je bij een woning, wanneer vraag je opslag, waar moet ik hier aanschuiven in de rij, wanneer doe je een nieuw pak koekjes open ... Dat waren de maatstaven waaraan ik de correctheid en waarde van mijn gedrag afmat. Ik weet niet goed hoe ik me dat voorstelde, maar ik denk dat ik dan ook ergens het geloof had dat er een soort alziende karmische inspectie was, die als iemand zich daar niet aan hield een afstraffing gaf. Dat klinkt al bijna religieus :) maar ik bedoel dat er altijd wel iemand het zou zien, zoals de politie of zo. Het frustreerde me dan dan ook als iemand zich niet aan de regels hield en daar niet voor afgestraft werd. Dat paste niet in mijn wereldbeeld.

Hier is de grote onthulling voor mij: uiteindelijk kom je bij eender welke regel altijd uit bij een mens. Krijg je je een parkeerboete? Dan is dat door een agent die die moet geven. Zit je te pornosites te surfen op het werk? Dan moet er een admin zijn die dat niet alleen controleert maar er ook nog iets van zegt. Steek je een sigaret op in het restaurant? Dan moet er iemand zijn die je daarvoor op de vingers tikt.

En met een mens kan je altijd klappen, kan je een reden geven, kan je een uitzondering vragen. Meestal, is die andere zelfs gegeneerd dat hij je moet terechtwijzen. Zot he? Maar tenzij je altijd zeer assertief bent geweest ken je dat gevoel waarschijnlijk wel.

Dus de les die ik nu herhaal (want zoals met al die dingen, vergeet je zo'n dingen een aantal keer vooraleer je ze geinternaliseerd hebt) is dat er geen abstracte arbiter is die je beoordeelt. Je komt enkel in aanraking met andere mensen, soms goedwillig, soms kwaadwillig, maar met gelijkaardige gedachten. Er wordt geen oordeel over je geveld, er zijn enkel reacties, en jij kan kiezen hoe je daar mee omgaat.

Wim

Labels: burundi, inner game

In the ancient meditation instructions, it is said that at the beginning thoughts will arrive one on top of another, uninterrupted, like a steep mountain waterfall. Gradually, as you perfect meditation, thoughts become like the water in a deep, narrow gorge, then a great river slowly winding its way down to the sea, and finally the mind becomes like a still and placid ocean, ruffled by only the occasional ripple or wave.

--Sogyal Rinpoche, The Tibetan Book of Living and Dying, 1994

Labels: bewustzijn, inner game, meditatie, water

De menselijke geest is toch raar, hij blijft me verbazen. En het toffe is dat zelfs mijn eigen geest me blijft verbazen (eigenlijk is het enkel je eigen geest die je kan verbazen, want andere kan je amper observeren). Specifieker: de structuur van realiteit.

De laatste dikke maand zat ik geregeld met iets dat me tegenstak. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik met een lichte jaloeziecrisis zat. Nu ben ik bewust genoeg om te weten dat ik die slechte gevoelens heb, maar dat betekent nog niet dat ik die kan loslaten (dat vind ik persoonlijk een van de lastigere zaken, de negativiteit aanvaarden), dus ik zat ermee. Sms'jes, telefoontjes, verhaaltjes, gedachten, ...
ze brachten vaak nieuwe steken van jaloezie, en ik moest mezelf herhaaldelijk terugvinden.

Nu, jaloezie moet je verwachten in polyamoureuze relaties, maar dit was keer op keer, en ik snapte niet waarom, want recent had ik dat weggewerkt. Dat frustreerde me.

Als ik zo'n dingen voel klap ik daar niet altijd over, omdat je weet dat het weer een gebrek aan vertrouwen in jezelf is wat het veroorzaakt, en door erover te klappen kan je zo'n dingen wel oplossen maar kan je zo'n dingen ook erger maken, want erover klappen dikt zoiets aan bij wijze van
spreken. En zoals ieder van ons al talloze keren heeft meegemaakt: ze gaan toch over.

Allez, toch een keer weer dat gat in mezelf ontleedt (want dat kan deel van het laten overgaan zijn) en Katleen en ik zijn lang aan het discussiëren geweest... maar de argumenten ketsen stomweg af op mij, ik kom altijd uit bij dezelfde angstige kern. Die kern is dat ik me minder speciaal voel. Dat is natuurlijk je schoolvoorbeeld reinste ego-zever weet ik... maar ik voel het niet zo! Aargh! En ondertussen voel ik me inderdaad slechter, zoals ik vreesde... Zo zitten we er een beetje verslagen bij...

Totdat Katje zegt: "één relatie heeft geen invloed op andere."

Iets flitst door mijn kop. Ik kan het niet tegenhouden, maar ik moet glimlachen. De glimlach wordt een luide lach. De luide lach wordt een bulderlach. Vragend kijkt Katje mij aan. "Dat is exact het argument dat ik altijd gebruikte", verklaar ik. "Waarom besef je dat dan nu niet meer?" vraagt ze me.

Goeie vraag. Ik peil even in mezelf. De storm die woedde is volledig gaan liggen. "Ik weet het niet" zeg ik o zo naar waarheid, want er is geen greintje meer te bespeuren van dat gebrek aan vertrouwen.

Dit is dus echt zot. Ik was dat geloof kwijt. Dat was een steen die ontbrak en alles was in elkaar gestort zonder dat ik het besefte. Maar nu tsjak steekt die steen terug en hop heel het kasteel staat daar weer opgebouwd, als het speelgoed in Mary Poppins. Het enige dat ik nog voel is een kalm vertrouwen. En dat is nu dat ik dit schrijf nog altijd zo.

Ik weet niet wat ik het mafste vind:

Het feit dat mijn realiteit zonder dat ene geloof omvalt als dominostenen... of het feit dat met dat hervonden geloof alles plotsklaps weer rechtstaat.

Wim

Labels: bewustzijn, inner game, jaloezie

Soms als je opstaat voel je je miserabel en zwakjes, soms voel je je geweldig alsof je de hele wereld aankan. Ik heb me dikwijls afgevraagd wat die conjunctuur veroorzaakt.
Volgens mij is de oorzaak daarvan de laatste droom die je hebt gehad. Je initiële gemoedstoestand is als het ware een continuatie van hetgene je voelde in die droom (die je al dan niet kan herinneren). Ik droomde bijvoorbeeld bij het wakker worden dat ik telkens iets moest vinden, waarvan het bleek dat het niet juist was en moest ik weer ergens anders achteraan hollen, en ik voel me vandaag een beetje onzeker van mezelf.

Wim

Labels: dromen, inner game, opstaan

A young man approached this post, opened his mouth as but to speak, and snorted,

“Signor Pook! Or how is it that you like to be called, Monsieur Pook? Well then, bon jour! There is French salutation for your French slop!”

Counterfeit not the time, goodly sir. Speak your complaint.

“All you do in these posts is rattle and prattle about women and dreams and things. Tell me, in direct and utter language, why I do not right now have a woman in my arms.”

When you say you don’t have women, you are choosing it.

“This is cruel,” he whispered. But it is the truth. You know you can go out right now and get a girl. The girl might be a fat hag, but nevertheless, she is a girl. You CHOOSE to not go for the fat hag and decide that you are worth more.

Loneliness isn’t some cruel conspiracy from Nature; it is your choice. So you have chosen not to be with the ugly fat women.

Now that you have acknowledged that you choose the beautiful women, it means you think they are right for you. Even though you might be a skinny socially insecure dork, you believe you have inside you what it takes to get the beautiful woman.

So you must go out and demo it to reality. Nature says, “You silly little dork! Who are you to think that you can get my lovely nymphs, the beautiful women?” The proper response is: “I will show you who I really am!”

And one by one you become yourself, you reconnect all your dreams to the day. You don’t bulk up because women ‘like’ big guys. You do it because that is how you see yourself. You don’t become the life of the party because women ‘like’ those guys. You do it because that is who you are. You do not become Don Juan because that is what women crave, you do it because it is who you are.

What is life to you?

It is the pattern of our age that value is placed on living a long life. Because of this pattern of value being place on having a long life, it is easy to lose sight that the reason we hope to live long is so we have more time to live worthily.

What does it mean to live worthily? This is something that only you can define. People have lots of opinions on what you should do with your life, but when the day comes that you are on your deathbed, knowing the imminent is possible, you’re the one that has to reflect upon the choices you made.

So… what is life to you?

I am not asking you to do this or that with your life, but I am only asking you to pause for a moment and think. What is life to you? Stop and look.

Many people do not stop to consider. They relive their parent’s life, only to produce children who will live like them! They want money so they spend their time to get it, only to use that money to buy back time. They always place their minds in the future and never in the present, thus they don’t live in the present or in the future. They lose the moments… and in the end, that is all we have. This trading of time for money, or money for time, or present for future, or future for present is not a pure exchange, life gets destroyed in the transaction.

Change is hard.

Being a Nice Guy is the easiest thing to do. But in the end, the Nice Guy is a trap, the trap being the womb of security the Nice Guy keeps running into.

Routine is easy. Change or anything new, this is hard. To take your lifelong habits and alter them, this takes some pain. It will be the pain of shrugging off the old life, the life your parents gave you, the life your school gave you, the life your friends shared with you, the life that everyone expects you to live… except yourself.

You only have one life and only have a certain amount of time. You may have been raised to believe that life is not meant to be enjoyed, but something to bare, to be painfully suffered through. It is the belief that if you’re having too much fun, then you’re not doing enough ‘stuff’.

Who says life is not meant to be enjoyed? And who is meant to define that but you? Those who have this way of thought will think:

“Approaching women!? OH NO! Too painful!”
“Having a girlfriend is like having another job.”
“Women just require too much work to be enjoyed.”

Who says that women are not meant to be enjoyed? Who says that life is not meant to be enjoyed? And who is meant to define that but you?

“Life is whatever happens.”

Who says that? Who says you have to suffer?

With all that is out there to achieve and enjoy, to discover and see, who is to say that it is not yours? Who is to say that you don’t deserve joy in your life? Who is to say you don’t deserve the hot babes? And why do you sit on the sidelines and surrender it to others? Who’s to say all these things are not yours?

You define your life. Not your grandparents, church, or friends. When you give up those rules to someone else, YOU are to blame if you don’t like where you are at.

We are not raised this way. We are taught when we are young that it is noble to suffer. We are taught to not speak our mind else we might ‘offend’ someone. We are taught to be ‘quiet and good’ when your parents dragged you to places you hated. We are taught to sit through the monstrosity called education, making us confused that education comes only with pain, thus we naturally avoid pleasurable education the rest of our life. We are taught to always avoid risks when possible and embrace a nice secure life. We are taught… nothing that makes us alive.

Some people think that we are meant to suffer each day, to gruel through the time and bear the scourge of daily agonies. If you believe you are underemployed, ask yourself, “Is my life dictated by my FEAR of not having a job or is it launched by the PLEASURE of working a job I like and getting more money?” If you do not have a woman, ask yourself, “Am I focusing on minimizing the pains of approaching, dating, and loving or am I focused on obtaining the pleasures of such wonder?”

Most people will never start a business because nine out of ten companies fail. But those that win, in the end, even if they fail at first keep trying because they are motivated by the pleasure of getting the business, not by minimizing pain and insecurity.

And many guys will never get a girl they want because they realize they will fail more often then they succeed. But those that win in the end do so by focusing on the pleasures of success rather than the pain of failure.

So if you have no women, it means you think you are better then what you can get. You can either go out to show the world what you are, or you can come up with another ‘daily excuse’. In order for that happy tomorrow to occur, you need to start today.

You set the rules for your life. It will have as much pain, joy, and success you think you deserve. The world now begins with you. What is your world going to be?

Most People Fake Happiness

There is a great myth that everyone, amazingly, believes: that everyone else is happy, having fun, living life, and you, all alone, are miserable. That everyone is out there, having amazing glorious sex, while you must content yourself with pornos.

This isn’t true. Most people are in the exact same spot as you are. And those ‘glorious unions’ you see everywhere? Most of them are simply scared of being alone, so they go off and grab the nearest available person. The others are 'lying' together with vanity.

The big secret is that happy people aren’t as happy as they appear. Many happy people are actually covering up their real problems. But what do you do? You see one of these ‘happy’ people and then you get unhappy at them! You make yourselves miserable as you arrow nasty thoughts from your mind at them, and they don’t even know you.

You think, “It must be nice to be happy. They were born to the right parents, to the right environment. I wish I was like them. I wish I grew up where they did.”

You think, “I have all these great qualities about myself. Why can’t someone see it?” Well, no one sees it because they are too worried about themselves. Women are not ignoring you; they too are worried about themselves. When you go out with a foxy lady, she will be worried about how she acts, about how you think of her.

Life is meant to be lived, life is meant to be grabbed on to, life is meant to be defined by you. No one may define your life, not your parents, not people on the Internet, no one.

A Second Life

Now your life belongs to yourself. What are you going to do with it? This Gift of life is yours and yours alone. It truly is the only thing no one can take away. Only you can give it away, to chunk it, to toss it into the abyss of time. But no longer will you do that.

Before, you crawled and inched your way through life. Now, cocooned and reabsorbed with your new thoughts, you molt off your old life and begin a new one. The other caterpillars, feeding on their grubs and inching in circles, look up at the sky to see you blaze by.

“How can he fly so high?”
“How is he so colorful?”
“How can he be so free?”

Nothing can stop you now except yourself. You now have the power to do what you’ve always dreamed, what are you going to do? The inner light of who you really are has broken out and will dazzle the world. You are so lucky, for you have saved your life. Now you know how precious life is because you were so close to ageing without discovering it.

And so people will notice the new you. Before I came here, I was mad for a girl. Now, that same girl looks at me and stares. “Something is different,” she says. “Something in your eyes… in your face…” Shrugging, she smiled. “It must be the light.”

I kissed her and pulled her to me. "Yes,” I said. “It must be the light."

Pook

Labels: inner game, pook, vrouwen

Ik heb net Mastery uit van George Leonard en ik moet zeggen 't is een aanrader. Het gaat over goed worden in iets. Maar dan iets dat de moeite is, met het langdurige process vol plateaus en terugvallen. Iets wat in onze onmiddelijke bevrediging gerichte, verlies 10kg in 14 dagen, nog meer explosies en sex op tv, maatschappij tegengewerkt wordt in bijna elk aspect van onze cultuur. Over genieten van het process in plaats van het doel.

Het grote voordeel is dat hij nog goed geschreven is ook. Ik was erdoor in 3 dagen omdat ik gewoon niet wou stoppen.

Je kan 'em zelfs gratis lezen.

Wim

Labels: inner game, mastery

Als je het hebt over zaken als het ego, het ik, gecentreerdheid, power of now, expressie... alles aangaande bewustzijn en zijn compositie, dan zijn dat redelijk onvatbare begrippen. Daarom heb, met de ervaring die ondertussen hierin ik heb verworven, wat diagrammen gemaakt die dit verduidelijken.

Zoals trouwe lezers weten, kampte ik eerst met de paradox tussen zelfacceptatie en zelfverbetering. Power of Now en andere levenswijsheid herinnert ons zeer juist dat we perfect zijn zoals we zijn, maar als je daar van uitgaat, waarom zou je dan in godsnaam aan jezelf werken? Welke motivatie heb je dan nog om eender wat te bereiken in je leven?

Uiteindelijk kwam de oplossing door in te zien dat het monolithische beeld dat ik had van het bewustzijn te simplistisch was. Tegenwoordig vind ik de beste metafoor om het voor te stellen een stralende zon, met daarond een wolkendek.

De zon is je kern, je pure ik, perfect en compleet, en dat wordt uitgestraald in alle richtingen. De wolken zijn je ego, je angsten, je beperkende geloven, en houden de stralen tegen of kaatsen ze zelfs terug.

Dit wolkendek verschilt van dag tot dag, van moment tot moment.
Zelfverbetering is dus geen toevoegen, maar een verwijderen! Op die manier ben je tegelijk compleet in je kern, maar verbeter je toch jezelf door angsten weg te werken die je tegenhouden die kern te laten uiten.

Er zitten dus (op zijn minst) twee lagen in je ik. Zonder dat het mijn bedoeling was, ontdekte ik dat deze twee lagen ook de dichotomie van angst en liefde illustreren!

Om even kort te herhalen, kan elke menselijke emotie uiteindelijk terug herleid worden naar deze twee basisemoties. Liefde omvat de puur gevende emoties, onvoorwaardelijk, waar je niets voor terugverwacht bvb. gelukkig zijn omdat iemand blij is. Onder deze noemer valt ook het scheppende, het uitende bvb. een boek schrijven over iets wat je passioneert.
Angst zijn de emoties die onstaan als je vergeet dat je kern al compleet is en tevergeefs iets zoekt om de leemte op te vullen. Bvb. jaloezie naar een ander toe, kleren kopen omdat je mee wil in de mode, opscheppen over prestaties, identificatie met een groep, ziekte of bezit, ...

Liefde-gebaseerde emoties origineren in je kern, angst-gebaseerde emoties origineren in je ego.

Dit besef loste ook een andere paradox voor mij op. Namelijk hoe ik de vredige onthechting van Power of Now kon rijmen met mijn passionele aard.


Nu, het merendeel van de mensen steekt het gros van hun energie (en met die term bedoel ik hun focus, hun gedachten en hun acties) op het niveau van het ego. Het ego is voornamelijk een overtollig denken en emoties onstaan door de illusie van een leegte in jezelf, dat je niet goed genoeg bent. (Aha! Dat zou mijn diagram zijn met de Ik eruitgehaald eigenlijk! Nu zie ik het...) De gedachten die daaruit ontstaan slaan dus constant terug op jezelf.
- "Wat zullen de mensen van me denken?"
- "Oh nee, die kijkt naar mij. Ze denkt vast dat ik er dik uitzie."
- "Hey, ze weten toch dat ik hier de leider ben, he?"
- "Hij heeft niet gebeld... Wil dat zeggen dat hij me niet meer graag ziet?"
Enkel het stukje resterende energie wordt gebruikte aan effectief waarnemen van wat er echt gebeurt, in plaats van in door jou verzonnen filmpjes. Met ander woorden: je zit in je hoofd.

Als je niet in je hoofd bent, maar bewust van je eigen compleetheid, dan lost dat wolkendek als het ware op. Dat is wat ze noemen je kern voelen, mindfullness, gecentreerdheid, state, verlichting, power of now, presence, tegenwoordigheid, in je lichaam zijn, nimbus, ... er zijn duizenden termen voor en ze betekenen allemaal hetzelfde.

Voor mij persoonlijk is hét drijvende idee hierachter: expressie. Zo gauw je stopt met te piekeren over wat er allemaal zou kùnnen gebeuren, maar in plaats daarvan direct jezelf te uiten, dan kàn het niet anders dan dat je uit je hoofd komt en in het nu.

Hoe doe je dat nu praktisch? Stel je zelf vragen zoals:
- "Wat vind ik hier van?"
- "Hoe kan ik dit leuk maken?"
- "Wat voel ik nu en hoe kan ik dat uiten?"
- "Vind ik zijn gedrag acceptabel?"
Dit is allemaal pure expressie van je zelf. Alle intentie origineert in je kern, er is geen energie over om in je hoofd te blijven want alle energie gaat van je kern naar buiten! Je vergeet effectief dat je iemand bent, en je bent gewoon. Ongefilterd, puur en krachtig.

In deze toestand straalt je kern door en het vreemde (of misschien net het natuurlijke) is dat andere mensen dat zeer reëel aanvoelen, hoewel vaak onbewust. Je merkt bijvoorbeeld direct het verschil tussen een film die gemaakt is voor een marktdoelgroep, met andere woorden om geld te verdienen (angst), en een film die de auteur voor zichzelf gemaakt heeft, met andere woorden puur voor de passie (liefde).


Brengt dit wat duidelijkheid brengt in mijn vorige posts? Stel liefst vragen over de stukken waar je verward door bent en geef weerwoord op de stukken waar je het oneens mee bent, zodat ik deze uitleg nog kan verbeteren.

Wim

Labels: ego, expressie, gelaagdheid, inner game, power of now

Steeds vaker kom ik het nu tegen dat mensen die ik amper 10 minuten ken me geheimen vertellen, vernederende herinneringen, seksuele fantasieën of diep persoonlijke onzekerheden. Soms zeggen ze dan dingen als "ik weet niet waarom ik dat nu tegen jou vertel..."

Hier hou ik dus zo ontzettend van, he!!!

Niet enkel omwille van de band die je dan hebt, maar omdat een bewijs is van dat ik uitstraal wat ik wil uitstralen, dat ik projecteer wat ik voel, hoe ik ben in mijn kern. Da's een kwestie van jezelf te accepteren, en daardoor ook de ander de ruimte geven om de mens te zijn die zij is. Vrij van oordeel. In een woord gezegd: liefde. Dat is redelijk accuraat wat ik onder dat woord versta.

Ik hou daar zo van, omdat dat dat betekent dat ik me ontwikkel in de richting die ik op wil.

Wim

PS. Da's toch iets magisch eigenlijk, he? Dat dat zo gewoon overkomt... Subcommunicatie.

Labels: inner game, liefde, vertrouwen

Ik klap altijd over expressie als de sleutel tot een krachtig en wis en waarachtig :) leven.

Iets heel klein wat je es moet uitproberen, je gaat verschieten van hoe moeilijk je het daar mee hebt. Zeg niet "ik moet..." of "ik heb nodig..." maar wees eerlijk en zeg "ik wil...".

Bvb. niet "Sorry, ik moet naar huis" maar zeg "Sorry, ik wil nu naar huis".
Zeg niet "We gaan iets drinken, als je zin hebt om mee te gaan...?" maar zeg "We gaan iets drinken. Ik wil graag dat jij meegaat."

Probeer het es uit en zeg hoe je je voelt.

Wim

Labels: expressie, inner game

Je hebt 3 stadia als je opgroeit. Als kind speel je, je maakt vriendjes, zonder problemen. Als kleuter bijvoorbeeld, in de speeltuin van het Stadspark, stapte ik gewoon op een ander kind af en vroeg "Zullen we samen spelen?" "Ja, da's goed" en hup we waren vertrokken.

Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.

Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.

Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.

Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.

Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.

En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.

Wim

PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.

Labels: bewustzijn, ego, inner game

Now usually I don’t give a fuck what anyone thinks about me. On a day to day basis they can think what they want and react however they please. But I always take devastating pride in the way I express, present and conduct myself.

Expression not impression.

Yes yes yes. Weer een dichotomie die me hierdoor plots duidelijk wordt. Ik voelde dit ook maar bezag het als een tegenstrijdigheid. Nu zie ik helder de scheidingslijn.

Labels: expressie, inner game

Zie hoe mooi een vriend van me dit zegt!

De beloning ligt in de expressie zelf (van de emoties, gedachten...) en niet in het al dan niet beantwoorden daarvan door de andere. Dat maakt je sterk, dat maakt je onafhankelijk en dat verschuift je aandacht naar het moment zelf. Het is de basis van nonreactiviteit! Het is de basis van plezier. Love omwille van love zelf... "Here's a piece of my love for you darling. Doe ermee wat je wilt!"

Yes! Indeed!!!

Labels: inner game, power of now

Crosspost: Dennis Potter was een Britse schrijver en regisseur die in 1994 overleden is aan leverkanker. Dit interview is afgenomen 14dagen voor hij stierf. Let op wat hij zegt, vooral vanaf 5'40'' ...

Labels: bewustzijn, inner game, power of now

Je weet dat emoties terug afgeleid kunnen worden tot ofwel angst ofwel liefde.
Via angst kan je iemand manipuleren: schuldgevoel bezorgen, het idee geven dat iemand iets nodig heeft, het idee geven dat er iets mis met je is, ... Ik moet er geen voorbeeldjes van geven, zeker? (Die laatste is ook manipulatie, ik geef je de vrees dat als je dat wel vraagt dat je dom gevonden wordt :) )

Nu zat ik te denken, als manipulatie is de mensen krijgen waar je wil via angst, wat is dan de tegenhanger in liefde. Toen viel mijn frank. Als je vanuit een standpunt van liefde vertrekt, moet je nooit de mensen ergens krijgen, want je vertrekt vanuit acceptatie, dus je hoeft niets te veranderen.

Vond ik toch wel een mooie illustratie van het verschil in denken tussen deze twee polen.

Wim

PS. Wel, zware caveat, om liefde te geven in een aspect van je leven helpt het dus eerst je angsten erin wegwerken of inzien dat ze er niet zijn.

Labels: bewustzijn, inner game

Diep! Subtiel en sterk.

There are two tragedies in life. One is not to get your heart's desire. The other is to get it.
--George Bernard Shaw, Man and superman (1903)

Labels: george shaw, inner game

Ik las net iets over het boek Look Me In The Eye van John Elder Robison. De schrijver heeft het syndroom van Asperger, een lichte vorm van autisme. Autisme kan je beschouwen als extreem introvert zijn.

Sinds mijn bewustworden vier maanden geleden van hoe je echt kan verbinden met een ander en hoe aangenaam dat kan zijn, zijn er vaak gevallen geweest dat ik --alhoewel ik besef dat ik dat elk moment kan creëeren en dat ik dat vaak zoek-- dat ik effectief die connectie afblokkeer. Ik kan me direct een voorval herinneren enkele dagen geleden toen ik me daar bewust van werd bij mezelf. Dat was een geval van waar ik eerst zeer open was, maar na een tijd ik gewoon alles afsla bij dezelfde personen.

Nu wou ik eerst geen tijd insteken, maar ik was wel nieuwsgierig naar waarom dat was. De auteur van het boek schrijft dit:

Being a savant is a mixed blessing because that laser-like focus often comes at a cost: very limited abilities in non-savant areas.

As I recall my own development, I can see how I went through periods where my ability to focus inward and do complex calculations in my mind developed rapidly.

When that happened, my ability to solve complex technical or mathematical problems increased, but I withdrew from other people.

Later, there were periods where my ability to turn toward other people in the world increased by leaps and bounds. At those times, my intense power of focused reasoning seemed to diminish.

Sociale vaardigheden zijn anders dan intellectuele. Zij vragen een bredere kijk, een emotioneel reageren en daarom een externe alertheid. Daarom moet je durven loslaten, niet enkel om je aandacht te kunnen richten op alles wat je waarneemt, maar ook om authentiek te zijn, om niet uit te filteren wat je voelt. De reviewer van het boek schreef het zeer mooi zo:

Instead of the focused intensity of learning with your mind, improving socially requires, in a sense, learning with your body.

Learning with your body is the opposite of fixation and more than anything requires one thing:

Letting go.

As much as being able to control yourself and your actions, it also requires a willingness to just let go and accept what is out of your control.

It requires stepping off that cliff and embracing the uncertainty that accompanies human interaction.

You can plan and scheme and memorize and read and look up all the information you want.

But in terms of really connecting with a person, the times and when it has been deepest and most rewarding has been when I am sharing something with this person that I’ve never shared with anyone before.

I’m not only learning something about the other person, but I’m letting the other person teach me something about myself.

And the payoff is immense.

Laatst deed ik nog eens de Briggs-Meyer-test en ondertussen blijk ik iets meer extravert te zijn dan introvert, maar op momenten dat ik intern conflict ervaar blijft mijn primaire neiging me terug te trekken om te soulsearchen, dat te analyseren en te mediteren of te praten met een confidant. Zoals ik al aanvoelde, werkt dat in sociale situties natuurlijk als een negatieve spiraal. Ik ben ondertussen ruwweg 16x in verbeterd, maar het blijft waardevol om eraan te werken.

Ik vraag of extraverte mensen hier dan last mee hebben. Trouwens, ik nam eerst aan dat het concept van "social anxiety" een resultaat was van introverte gedachtenprocessen, maar extraverte mensen spreken daar ook over. Wat zijn daar dan de oorzaken?

Wim

Labels: inner game

Damn jongens.. wat kleurtjes kiezen, en ze halen er dit uit?!?

Wim's Stress Sources

Feels that life has far more to offer and that there are still important things to be achieved--that life must be experienced to the fullest. As a result, he pursues his objectives with a fierce intensity that will not let go of things. Becomes deeply involved and runs the risk of being unable to view things with sufficient objectivity, or calmly enough; is therefore in danger of becoming agitated and of exhausting his nervous energy. Cannot leave things alone and feels he can only be at peace when he has finally reached his goal.

Wim took the free ColorQuiz.com personality test! "Wants to make a favorable impression and be regard..." Click here to read the rest of the results.

Labels: inner game

Ik heb al veel mensen verteld over de 5 negatieve basisgeloven waar ik er nog maar 4 van wist. Dus ik schreef even naar degene die me dit verteld had. Hier zijn ze allemaal. Waardevol genoeg om hier even te bewaren.

> I wanted to ask you about something we talked about. You said there were
> basically 5 negative thoughts that everything could be traced back too:
> - I am not complete
> - I do not deserve
> - I will be invaded
> - I will be betrayed
> - ???
> Do you remember the fifth one?

The negative beliefs corresponding to the 5 characterology types used by Reich and the Core Energetics community are as follows:

Schizoid: I do not have the right to exist. To exist in the physical is to be annihilated.
Oral: I am not complete. I am not enough. There will never be enough.
Masochist: I will be invaded. If I express myself I will be humiliated so I have to hide what I have inside.
Psychopath: I will be betrayed. I will be used and manipulated by others. I must be right or I will die.
Rigid: If I open my heart I will be rejected. It is safer not to be authentic.


In the end if you keep probing people, all of these beliefs end up coming back to "I am not lovable/ I do not deserve love".

If you are further interested in reading about the 5 main characterological types, I strongly suggest reading Character Styles by Stephen M Johnson.

Labels: inner game, spiritualiteit

Godverdemiljaar. Een maand wachten op het volgende artikel van de meest inspirerende schrijver, maar het is weer ne sjot omhoog in uw bewustzijn! Hoe blijft hij dat toch doen??

Wim

Labels: inner game

Aha! Herkenbaar (van Steve Pavlina). Je kan zelfs specifieke posts aanduiden van mij waarin het onderstaand verschijnsel zich voordoet, dan word ik superanalytisch en kom ik uit op een paradox of vraag. Ik heb op de moment een gevoel dat ik er weer één achter de rug heb. En effectief ook nu weer zitten analyseren en paniekerige vragen zitten stellen aan iedereen.

As you raise your consciousness, you’ll experience periods of confusion as you take the next “quantum leap” in front of you, followed by periods of deepening mental clarity. Another term for these periods of confusion is the Dark Night of the Soul. This is when your whole reality makes very little sense to you, and you become uncertain of everything. It is a time of massive cognitive restructuring. Your mind is refactoring its code to complete the jump to the next level. It has to scramble the old patterns in order to make room for the new.

However, once you complete one of these leaps, you enter a period of incredible clarity. Everything in your life starts to make sense on a whole new level. It’s like someone adjusted a focusing dial on your mind.

Labels: bewustzijn, inner game, pavlina

Je kent de mythe van Sisyphus wel, dat ventje dat een rots telkens omhoog moet krijgen in de onderwereld. Albert Camus schreef daarover: Men moet Sisyphus als gelukkig inbeelden.

Wauw.

Schitterend.

Wat een reframe. En het is zo. Ik bouwde als kind maandenlang aan kampen. Eenmaal ze af waren zette ik er geen ene voet in.

Zoals de Bhagavadghita (één van de grootste hindoeistische teksten) zegt: You have a right to perform your prescribed duty, but you are not entitled to the fruits of action. Act for action’s sake, and never be attached to not doing your duty. ( ...) The wise man lets go of all results, whether good or bad, and is focused on the action alone.

Die types van Camus, manieren om toch betekenis te geven aan het absurde leven, zijn ook prachtig. Djukes, weeral wat voor op mijn leeslijst :)

Ik denk dat ik aanhanger van het existentialisme ben. Ik geloof ook enorm hard in subjectiviteit, zelfs tot het besef dat er geen objectieve waarheid is.

Soit, ik prop het in menne queue, laten sudderen.

Wim

PS. Ik bedenk me net: op die manier komen we ook terug bij Nietzssche en Tolle.

Labels: camus, inner game

Het is al veel gezegd geweest, maar het is belangrijk genoeg om te herhalen. Na wat conjunctuur in mijn inner game na de workshop was ik het even vergeten:

Onverwoestbaar zelfvertrouwen, super inner game, geweldige state, laaiend mojo, pure authenticiteit, whatever zijn geen hoogtes die je af en toe bereikt. Het zit altijd en volledig puur in je en de kunst zit erin de barrières en angsten die die innerlijke kracht verminderen weg te doen.

Wim

Labels: inner game, spiritualiteit, zelfvertrouwen