Op de momenten dat ik mij gelukkig voel -- of beter mijn gelukzaligheid voel, dan is dat sinds een jaar en half echt een fysieke sensatie geworden. Ik ervaar vrede, lichtheid, vrijheid, maar daarnaast zijn er ook echt kriebels. Ik kan daar zo mijn vinger op plaatsen. Soms zit dat in mijn buik, soms in mijn hart, maar altijd ergens tussen die extrema.
Het is heel erg vergelijkbaar met als je verliefdheid bent op iemand en je ziet haar, alleen hier berust het niet op externe stimuli maar komt het van binnen uit, inherent, onvoorwaardelijk en constant.

Dat begint meer en meer voor te komen (meestal zonder aanwijsbare reden, of soms zelfs om redenen die tegenintuïtief zijn zoals nu: na een teleurstelling) en ook sterk en sterker.

Ervaren jullie dat ook zo?

Wim

Labels: geluk, gevoel, inner game

Deze lessen van Ryan For Real heb ik ook geleerd of wil ik nog leren :)

Well guys, it’s been an intense year… 60 flights, 34 cities, 16 countries, and a lifetime of experiences encompassing the highs, the lows, and everything in-between… What’s the lesson behind it all? What did I learn in a year? Below are my 8 biggest takeaways from 2008.

1.) Happiness is not found, it’s grown into.

2.) You are more than enough – show it…Loudly. Always strive to be even more.

3.) Give generously and genuinely to those around you. Whether they reciprocate or not is irrelevant.

4.) Set goals and work towards them. Recognize the journey is always more rewarding than the arrival.

5.) Cognitive dissonance is key – treat yourself like you value yourself and the world will follow your lead.

6.) The Self Is Always Shining Through – people are more intuitive than you like to think. People will always see the truth in who you are… luckily who you are is entirely in your control.

7.) Polarity is the great balancer – be willing to be disagreeable and standoffish when the times call for it… all of your emotions are relevant, don’t feel like only some of them are acceptable.

8.) Above all else look to yourself. Go First – don’t ask for permission to do or be what you want. Be the beacon that others can look to as well. Whether they do or don’t is irrelevant… a lighthouse is always there shining regardless of whether anyone’s watching.

Best wishes to everyone and thanks to all who made 2008 possible. I can only hope 2009 holds a candle to this past year.

Happy New Year,
Ryan

Labels: geluk, inner game, ryan

Ik heb weer een "sprong" gemaakt, enkele weken geleden. Oude concepten van zelfzekerheid, vertrouwen en accepteren eigenlijk, maar nu heb ik pas de indruk dat ik het echt gevoeld heb.

De pijn van te weten dat er niet alleen radicaal over je gelogen wordt, maar dat mensen waar je naar opkeek dat geloven, dwong me om los te laten. En de groei is ongelooflijk. (Veel dank aan de verschillende bronnen van wijsheid de me hierbij geholpen hebben!)

Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat interpretaties over jezelf de verantwoordelijkheid zijn van de andere mensen die ze hebben. Zelf ben je enkel verantwoordelijk voor je intentie en je acties. Is die zoals je wil, sta dan recht in je schoenen.

God, de last die hierdoor van je schouders valt! Ik denk dat veel mensen hier enorm veel energie aan verspillen. En aan wat? Het vruchteloos proberen te controleren van andermans fantasietjes. Dat gaat niet. Vertrouw op de tijd en vooral: op je eigen waarden.

Vervolgens... ik kon wel accepteren als er iets "slecht" gebeurde. Maar waarom zou je tijd steken in iets najagen, anticiperen, jezelf aanpassen van te voren? Bijvoorbeeld: trachten complimenten over je kledij te krijgen, of dat sexy meisje op het feestje te verleiden, of je huis kuisen als er bezoek komt, of opscheppen over prestaties, of de rest van die pralines opeten voor je neus. In zoiets steek je energie. Denk es precies na waar je zo'n dingen voor doet, wat je daarvoor in ruil krijgt.

Nu wist ik al 1) ik ben gelukkig en 2) als ik iets kwijtspeel ben ik nog altijd gelukkig. Ik had echter nog nooit 1) en 2) opgeteld, hoewel het nu zo voor de hand liggend lijkt: waarom jezelf aanpassen voor iets vooraf, je blijft toch even gelukkig. Om het in rollenspel-taal te zetten: da's als een health potion opgebruiken met volle hit points :)

Toevallig twee punten over energie verspillen, dat zal wel iets met elkaar te maken hebben... Soit, ik hoop dat jullie er even gelukkig van worden als ik, of althans inspireert in de goeie richting.

Knuffel,
Wim

Labels: geluk, inner game, verantwoordelijkheid

Hier een oplossing van Steve Pavlina op mijn paradox:

How do you balance self-acceptance vs. the drive to grow and improve yourself? On the one hand, it’s a good idea to accept yourself for who you are… faults and all, right? But on the other hand, isn’t it also a good idea to set goals and aim for something even better than what you already experience now? How do you resolve this conflict?

Is compromise really the best solution?

I believe most people simply compromise. They don’t fully accept themselves as they are, but nor are they fully comitted to lifelong growth. I think that’s a lame solution though. Why not have both? Why not fully accept yourself as you are and also be totally committed to lifelong growth? Can’t you enjoy both? Is there a way around this apparent conflict?

I often receive feedback, both publicly and privately, that suggests that because I’m so openly committed to personal growth (which should be obvious to anyone who spends more than a few minutes perusing this site), that therefore I must not like and accept who I am right now. It’s assumed that since I keep pushing myself to grow in new ways that I must be sacrificing the self-acceptance side.

The linear mindset

Why does there seem to be a conflict between self-acceptance and growth anyway? I think the conflict is actually a result of a particular mindset. I’ll refer to it as the linear mindset.

The linear mindset says that your life is like a point moving down a line segment. Your life is a journey through time. The end points represent your birth and death. The points behind you are your past. The points ahead of you are your future. And your present moment is a little dot on that timeline, slowly inching its way towards your death.

Every point on your life line can also be said to have a certain quality. You can look at any point on the line and measure your instantaneous state at that point. On any particular day of your life (past, present, or future), you can pose questions like: Where do I live? What’s my job? What’s my net worth? Who are my friends? What’s my relationship status? How much do I weigh?

Self-acceptance vs. personal growth

Within this paradigm it’s only natural that the conflict between self-acceptance and growth should arise. Once you start labeling some points of your life as being of “higher” or “lower” quality than others, then you have the means to compare any point to any other. How does your life today compare with your life five years ago? Are you richer? Happier? Healthier?

Now you have to decide how much you want to push things to improve in quality as you progress through life. You can accept your current position as adequate and opt to simply maintain it, or you can strive to achieve something greater. You can also adopt the belief that your life is largely out of your control, in which case your best bet would be to learn to accept whatever outcomes you experience, regardless of how you might rate their level of quality.

The more you accept where you are, the less motivation there is to grow. And the more you push yourself to grow, the less satisfaction you derive from your current position. You might end up oscillating back and forth along this spectrum, sometimes being very complacent and other times being very driven.

Limitations of the linear mindset

The linear mindset is very common, especially in the Western world. We love to measure things and assign them grades and ratings. Which car is the most fuel-efficient this year? Is company X more profitable than it was last year? How fit and healthy am I?

And that mindset certainly has value, especially in business. I’m not suggesting that it’s an inherently undesirable paradigm.

However, there are areas where this model works, and there are areas where it doesn’t. And one of those areas where it doesn’t work so well is your self-image.

Trying to apply the linear mindset to your self-image creates the conflict between self-acceptance and growth. Instead of merely measuring various aspects of your life and noting how they change over time, you identify with them. I am richer than I was last year. I am more depressed than I used to be. I went from being a telemarketer to being a sales manager.

When you identify with the positional aspects of your life, you pull your ego into the picture. Your sense of self then becomes dependent on your particular position.

If you primarily think about life in terms of hitting new highs, such as better health, greater net worth, or a more anal job title, then what happens when you experience a setback in your position, maybe even a big one like being charged with a felony?

We all experience setbacks. It’s only a matter of time. If your self-esteem is based on your position, then you’ll suffer greatly when your position declines. What would it do to your self-esteem if you lost all your money? What if you gained 50 lbs? What if your life mate dumped you? If you lose your position, will you lose your sense of self?

Even more problematic than a real loss is worrying about the possibility of a loss in advance. You may hold yourself back because you fear becoming too dependent on a certain position. If you stay low, you don’t have far to fall when things go bad. Gaining a few pounds over the holidays isn’t as painful when you’re already 50 lbs overweight. Going broke isn’t so terrible when you only have $1000 to your name vs. if you’re a multi-millionaire. And how much worse can your relationship situation get if it’s already lousy (or nonexistent)?

Perhaps by setting up camp in mediocre land and staying far away from super-achiever, you’re protecting your ego from inevitable setbacks. You know that even the most successful people in the world experience setbacks, so why would you risk subjecting yourself to such dramatic highs and lows? What goes up must come down, right?

The underlying problem is that by rooting your sense of self in something that will fluctuate, like the current position of any measurable part of your life, you’re going to suffer in one way or another. Either you’ll push yourself to achieve, achieve, achieve, and then suffer emotionally when things take a turn for the worse, or you’ll become attached to outcomes to an unhealthy degree, such that you may sacrifice your ethics to maintain your position. Or you’ll settle for much less than you’re capable of achieving and probably give yourself regular beatings for being too lazy and for over-procrastinating – you’ll always be haunted by the knowledge that you could be doing better. Or lastly you may decide to withdraw from society in order to escape/transcend this whole punishing process; but still your contribution is far below your potential.

Beyond the linear mindset

This whole situation is basically win-lose, isn’t it? You have to compromise somewhere. You can’t play the positional growth game full out and still accept and enjoy every moment along the way, right?

Or can you?

Let me suggest an alternative paradigm.

Instead of rooting your sense of self in your position, which is changeable, what would happen if you rooted your sense of self in something permanent and unchangeable? Stop identifying yourself with any form of positional status, and pick something invulnerable instead… like a pure concept that nothing in this world can touch. Examples include unconditional love, service to humanity, faith in a higher power, compassion, nonviolence, and so on.

I’m certainly not the first person to suggest something like this. Stephen Covey wrote about this in the 7 Habits of Highly Effective People. He refers to it as true north.

When you root yourself in unchangeable ”true north” principles, you may still measure the various metrics of your life and notice how they change over time, but you won’t make them part of your identity. Hence, you keep your self-esteem separate from your particular circumstances.

This isn’t easy to do. Covey himself has admitted how difficult it is for him personally. But you don’t have to be perfect to get results from this paradigm. Even a small move in this direction will reduce the conflict between self-acceptance and growth. Essentially you’ll gain the best of both worlds.

Separating position from identity

By rooting yourself in the permanent, your position detaches from your identity. This makes it possible to unconditionally accept yourself as you are while still courageously playing the positional growth game, regardless of the outcome. Self-acceptance and growth are no longer in conflict because now they don’t apply to the same thing. You’ve separated your identity (self-acceptance) from your position (growth).

Covey’s true north principles are based on effectiveness. Mine are based on fulfillment, so they’re slightly different, but there’s certainly a lot of overlap between them. For example, one of my principles is service to the highest good of all. This is close to Covey’s principle of thinking win-win. Either version of this principle is independent of position. You can be homeless and forgotten, or you can be rich and famous, and you can still do your best to serve the highest good of all and to think win-win. These principles do not depend on circumstances; circumstances only affect the manner in which you’d apply them.

Detaching ego from outcomes

If I were to look at a snapshot of my life right now, I’d rate it as excellent in terms of its positional (i.e. growth-related) aspects. Last week three of my articles were featured on the popular list on del.icio.us (one of them in the #1 spot), two were picked up by reddit, two got digg‘d, one got fark‘d, one got furl‘d, and one got spurl‘d. I received 320,000 visitors and 664,000 page views that week, and I topped my one-day Adsense record too ($330.69 on April 12). On Thursday I did a magazine interview, on Friday I did a nationally syndicated radio interview, and on Saturday I joined the Las Vegas National Speakers Association and went to my first meeting (Lou Heckler was the guest speaker). Later today my family and I will enjoy an Easter picnic in the park with some friends, and I’ll spend the rest of the day having fun and relaxing. Positionally everything is wonderful. Lots of higher highs.

But if I let my self-esteem and my identity get too wrapped up in these external outcomes, I’ll be setting myself up for ultimate failure. When the pendulum swings the other way, and of course it eventually will, I’ll get frustrated with my less than stellar performance. And from there it’s a slippery slope into the realm of ego-driven attachment to outcomes. What will happen when my traffic or income takes a nosedive at some point? I’ll either resist accepting my present situation, or I’ll withdraw into a shell and settle for mediocrity for a while, or I’ll put on a fake front and pull an Enron. None of those are good solutions.

The solution is upstream… to keep identity and position as separate as possible. I find that a couple practices help a lot with this: journaling and meditation. I’ve been doing both for many years, and these practices help me keep my internal compass aligned with true north principles that aren’t going to change within my lifetime. I keep my sense of self rooted in permanent concepts like service, awareness, and peace. Those concepts don’t change, so my deepest sense of self remains fairly fixed. That makes it easier to fully accept who I am in every moment. But on the positional side, I’m still able to enjoy the pursuit of positional growth and play full out without settling for underachievement.

If I stray from these practices for too long (more than a few weeks), I gradually fall out of alignment with true north. I eventually get sucked back into the prevailing social climate that loves to identify people with their positions. For example, while I was doing my polyphasic sleep experiment, some people started identifying me with polyphasic sleep. And that’s OK until they start becoming too attached to that person-position pairing. Positions are always temporary, so it’s best not to become overly attached to them… whether in yourself or others. It would have been problematic if I fell into the trap of letting my ego become overly attached to my position as a polyphasic sleeper. The ego resists positional changes it perceives as negative — it doesn’t like to be wrong. So I might have clung to polyphasic sleep even when it didn’t serve me as well as monophasic sleep.

Have you fallen into any person-position pairing in your own life? Do you derive your sense of self from things that are changeable and vulnerable, such as your income, your job title, your relationships, or any other form of status? How much energy are you investing in defending those positions out of fear?

When you loosen your attachment to positions, you don’t have to defend them. I disliked when people started giving me labels like “the internet king of polyphasic sleep” (not my words)… because if you’re a king, then you’ve got a kingdom to defend. People like to attack kings simply because of their position as kings. I’d rather not be perceived as a king of anything positional, since I don’t want to spend my time defending temporary positions that are eventually going to crumble anyway. Trying to defend your position as if it were the real you is a losing battle. None of the positional aspects of your life are going to endure, so it’s best not to become too attached to them. Enjoy them while they last, but don’t seek your self in them.

When you root your self in something permanent, then your sense of self is effectively untouchable. Your position can be attacked, and you can still defend it if you like, but you won’t feel irrationally compelled to defend it out of fear. You won’t feel you’re being personally attacked when your position becomes vulnerable.

Enjoying inner peace

What I’m really getting at here is inner peace. When you keep your sense of self away from third-dimensional positions, your position can rollercoaster all over the place, and you can still be at peace on the inside no matter what happens. You don’t have to withdraw and be totally passive. You can enjoy being an ambitious overachiever and set and achieve goals like a maniac — and have a great time doing it. But meanwhile you don’t seek your identity in those fluctuating outcomes.

As you can probably imagine, because of my position running one of the most popular personal development sites on the Internet, I receive an abundance of both praise and criticism, ranging from genuine gratitude to spiteful bashing. At the extremes on both ends, some of it is downright bizarre; some people canonize me while others demonize me. Here’s a recent post which labels me a narcissistic Satanist. If I had a nickel for every time….

Now if I were to begin identifying with these fluctuating reactions to my position, I’d drive myself nuts. But I’m quite content to allow other people to retain full ownership of their reactions, extract the constructive and useful feedback, and go on about my day in peace. Aside from meditation and journaling, even simple things like playing with the kids or going for a walk help me stay grounded. It’s funny to go from reading someone’s review of my apparent Satanism to seeing my 2-year old son wander in and say, “Daddy, I wanna cookie.” Partly I think the reason I have two kids is to help me keep things in the proper perspective.

If you find yourself succumbing to the ego-position trap, add some practices to your life like meditation, journaling, time with kids, time in nature, and so on. This will help you reconnect with what’s most sacred to you (your own version of true north principles) and keep your identity separate from your position. Then you can experience drive without attachment, ambition without ego, and peace without passivity.

Hij raakt een paar mooie punten, maar 2 belangrijke zaken die wat meer in de verf gezet mogen worden in zijn tekst zijn:
- je moet ervan genieten te groeien, dus het doen omwille van een positieve emotie
- je moet je beslissingen maken ook uit het ervaren, en niet enkel uit denken

Wim

Labels: geluk, paradox, pavlina, spiritualiteit

Hey, ik zit met een crisis, om preciezer te zijn: ik kom constant uit op een paradox, of om nog preciezer te zijn: een ideale manier van leven die ik geen manier van leven meer vind. Ik heb hierover een aantal posts geschreven en met veel mensen gepraat. Graag had ik dit hier ook nog even geplakt om zoveel mogelijk meningen te krijgen (genoeg ogen vinden alle fouten) en omdat dit op dit moment mezelf is. Ik ga de posts plakken zoals ze waren, met commentaar ertussen van wat mensen zeiden. Dat betekent dat waarschijnlijk de helderste uitleg op het einde staat.

Hoi, lange, verwarde post *ahem*

2 weken geleden had ik echt nul motivatie meer. Dingen die vroeger topprioriteit waren in mijn leven daar had ik nu zoiets van als "why bother?". Geen idee wat mijn levensdoelen nog waren/zijn. (Voor de duidelijkheid, dit gaat over leven in algemeen.)

Ik denk dat dit kwam omdat ik teveel mijn innerlijk verbeter, of probeer te verbeteren. Een aantal principes die ik zoveel mogelijk probeer na te streven zijn
- volledige interne validatie (besef compleet te zijn zoals je bent)
- geen gedachten of acties meer die voortkomen uit angst
- geen energie-vampirisme, maar geven

Dit hangt natuurlijk allemaal samen. Je moet ook weten dat ik geloof dat het best is de fout zo diep mogelijk aan te pakken, d.w.z. zover mogelijk op de oorzakelijke ketting als je kan gaan. Dus laten we het klassieke voorbeeld van publiek spreken nemen, dat komt voor omdat je schrik hebt af te gaan, en dat is weer omdat je denkt dat wat anderen van je denken belangrijk is, en dat is omdat je jezelf niet als goed genoeg beschouwt. Dat is de kern (denk ik, verder kan ik niet gaan) dus die probeer je aan te pakken, dan komt wat eruit voortvloeit ook in orde.

Nu, ik kan heel makkelijk herkennen waneer ik fouten maak. Zeker na (jup, we citeren 'em weer) Power of Now beluisterd te hebben, valt het me goed op wanneer de negatieve machinaties in mijn kop weer eens bezig zijn. Probleem is --vermoed ik -- dat ik alhoewel ik de fout opmerk, ik ze niet altijd kan herstellen. Stel dat je merkt dat je krampachtig aan het nadenken bent "wat zal ik zeggen wat zal ik zeggen" als een gesprek stilvalt. Ok de fout is duidelijk, de foute denkwijze is dat je interessant moet zijn en het gesprek onderhouden. Zever natuurlijk. Maakt niet uit of iemand je interessant vindt, als je geen zin hebt om iets te zeggen blijf dan is dat zo. Maar als ik dat besef en dat gevoel probeer te laten vallen en te verangen door het besef dat ik compleet ben, dan pakt dat vaak niet. Ik begrijp dat wel, maar ik besef het niet.
Snel begint het ook op meta-niveau te werken, je analyseert je analyses. Enzoverder enzoverder.


Een ander ding dat ik me afvroeg, omdat ik dus geen motivatie had: misschien is mijn leven te positief. Klinkt maf, maar ik bedoel gewoon dat alles al is zoal ik het wil. Ik mat dat vroeger wel eens door te denken dat als ik nu volgende week zou sterven, wat ik dan nog zou willen doen. Niks kwam naar boven deze keer, wel dingen die leuk zouden zijn, maar de zaken die ik echt wil doen heb ik al gedaan. Ik merk ook de laatste tijd dat mijn waarden meer intern geshift zijn, naar gelukkig zijn en zo. Ik heb bijvoorbeeld nooit echt veel belang aan geld gehecht, maar nu is dat nog veel minder.

Ik heb er geen moeite mee om gedisciplineerd te zijn, door pijn heen te bijten om iets te bereiken, maar dan moet ik het wel willen. En dat ontbreekt me nu zo. Een denker die ik graag lees klapt over dat je leverage nodig hebt, dat niemand zomaar veranderingen maakt, dat je eerst een negatieve emotie moet hebben om te willen verbeteren...


Het probleem is misschien dat ik door de hoge standaarden die ik mezelf opleg, ik vaak gefrustreerd ben dat ik er tegen zondig. Misschien is de observatie die ik doe om de fouten te ontdekken, zonder dat ik het besef al geïmpregneerd van een oordeel, en dat zit je natuurlijk terug in the realm of the egoic mind. Sneaky.

Ik werk ook overal aan innerlijk, voor mij is dat veel meer dan een aspect, dat gaat gewoon over mezelf zijn/worden. Daarom besloot ik om gewoon een week niks te doen, verlof van mezelf. Ik mag me zo slecht voelen als ik wil (of niet wil). Ik mag alle anxiety van de wereld hebben en alle excuses maken die ik wil op iets niet te doen. Dat is nu voorbij, maar wat nu? Hoe nu dat voorgaande te vermijden? Een paar dingen die ik al bedacht heb, misschien moet ik wat meer pacen, bvb
- minder hoge standaarden, dus toch beetje validatie zoeken, wel af en toe uit angst reageren, en het wat langzamer aan doen
- maar 3 of 4 dagen in de week inner game verbeteren, maar ik denk dat het dan moeilijk maakt bepaalde slechte gewoonten bvb. op werk weg te werken.
- niet meer aan inner game werken?
Ik ben nu nog altijd verward, maar ik ga mijn innerlijk van 0 terug bekijken. Ik hoop dat ik antwoorden vind.


Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?

Wim

P.S. Ik zou andersmans ervaringen graag willen horen, zeker als je vindt dat dingen die ik impliciet als "juist" beschouw in jouw ervaring niet kloppen.

Ok, hier kreeg ik een aantal reacties op. Maar bij de meeste krijg ik het idee dat alhoewel iedereen het eens dat je geluk inderdaad in jezelf moet zoeken en niet in externe factoren, dat velen het nog niet hebben doorgedacht wat dat echt inhoudt lange termijn. Wat ook opvalt is dat velen tevredenheid en geluk als aparte gevoelens ervaren, wat volgens mijn een contradictie.

Quote: "In mijn ogen is acceptatie van je minpunten (en daar aan werken) veel belangrijker voor een sterke inner game dan perfectie. "

Je spreekt jezelf tegen: je zwakken punten aanvaarden = idd gelukkig zijn. Maar zodra je er aan werkt stop je met ze te aanvaarden, want dit houdt in dat je ze wil veranderen, m.a.w. je verlangt naar een externe factor.

Hans biedt de enige reactie aan die eigenlijk klikt bij mij:

Quote: "Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?"

by raising awareness. that is what inner happiness is about. not about "improving" yourself, but about letting go. selfimprovement is masturbation. selfdestruction ... now there's an idea.
be aware of your feelings, desires, ... without judging them, without trying to find solutions in the moment. for future reference you can create situations that will bring you closer to your desired outcomes, but in the moment, do not analyse or judge or find solution, ...
if you got a certain emotion, just be aware of it. don't try to hide, overcome, ignore or find a solution for it.

usually the awareness itself will bring you closer to your happiest you.
awareness will attract the conditions for your deepest desires to realise themselves - and some will stress the active part on your behalf in this process (creating conditions for your desires to come true).

Mijn slotbeschouwing:

Ik heb ook nog gesproken met anderen hierover, mogelijks moet ik het gewoon gevoelsmatiger bekijken want als je het uitdenkt tot zijn limiet geraak je niet uit de paradox.

Ik ga het nog even zo bondig mogelijk opschrijven, mocht iemand de oplossing vinden (inclusief mezelf later), of misschien moet ik gewoon aanvaarden dat je niet én kan streven én gelukkig kan zijn. Of misschien komt dit geval nooit voor omdat het gaat om het perfecte 100%-geval.

volledig gelukkig zijn -> komt volledig uit zelf -> nooit uit externe factor -> nooit verlangen -> nooit motivatie iets te bereiken

Wim

Labels: geluk, paradox, power of now, spiritualiteit

Hier wa sjit om de mens in u in gang te sjotten:

If you're not deeply, deeply satisfied with your life........ THEN MAKE CHANGES.
Give up your job.
Give up your lifestyle.
Give up your attachments to the superficial bullshit that's been fed down your throat.
The time to do this is NOW.

How is it that you'll find out how RESOURCEFUL you can be unless you put yourself in the SITUATION to find out??
Where will you find your confidence if you do not put yourself to the test??
The things I've done to get to where I'm at....... the risks I've taken would be inconceivable to most people.
But they've been necessary.
One of the core beliefs that's allowed me to do this is that I view people as not being born "alive" -- but that being alive is a state that's achieved through actions.
I view myself as already dead, and for that reason, death is not to be avoided -- LIFE IS TO BE ACHIEVED.
This small, perhaps insane, but very significant belief that I have is something that separates me from most other people I've met.

En deze vind ik de krachtigste:

I am so satisfied with my life up to this point, that to have it end prematurely would be a price I'd pay.

Labels: alive, geluk