This month I've been confronting some old fear. Well, maybe fear is not the correct word. It is something by which I am still afflicted, and that bothers me. These causes are few and far between these days, I want to rid myself of these remnants too.

Labels: ego, emotions, inner game, moods, swings

Hohoho, this is quite the thought provoking blog...

Labels: ego, in wat voor een maatschappij leven wij, vrouwen

Got an epiphany today...

I cannot deny I have made amazing progress with myself, but despite that still I am prone to bouts of anxiety. Being the (recovering) perfectionist that I am, this bothers me. Especially those that come without observable reason irk me incessantly. I try not to worry about it, to disidentify with it like you to with bad weather or being sick -- yes it happens to you, it's not fun, but it's a fact of life, it will pass and it's reallt not so bad -- and this works. Up to certain level.

Of course I also just feel good without any external reasons. And for the people who haven't had that feeling, it's a feeling of frolicking free like a child, with in your stomach the sensation of being in love with yourself, life, existence itself. I still believe it should be possible to have this more frequeltly, if only because I know severeal people who claim this experience, and because I know how to get out, but sometimes I just can't escape from the maze of my own mind.

(Live update: LOL, while today really was not up to snuff, suddenly I have that feeling right now! Ha, I should start writing again more often, it's such an amazing tool to focus yourself.)

Today I was trudging through some fora after having a few really down days after a really up day, and suddenly a new viewing angle sprung up. Now I consider it extremely important to take pride in yourself, to be selfish, to live large, to aim for extreme dreams and to always consider that this life is maybe the only one you live here so now and here is the time you have to live it, instead of just killing time till time kills you. And yes, at this point in my life I consider myself my own highest end, and I succesfully worked my ass of fulfilling many many of my life goals. Throughout the last years my aim always soared higher, and with that my dreams, my self-esteem and my happiness too.

So what's the epiphany? That the opposite side is equally benefactory!

Humility.

This is quite counter-intuitive for me. Humility is living small. It is the mindset that you still fail, you still cry over silly things, you still have dark egoic habits, you can still laugh at a stupid fart joke, you're just this little guy... and you're perfectly content with that. Don't misunderstand this, it's not breaking yourself down, it's not altruism, it's not low self-esteem... quite the opposite. It also generates strong feelings of happiness. I think this is because it is acceptance. It is also a way of removing ego, but it works on a different palette.

While greatness (re)moves the upper boundary for your happiness, humility seems to (re)move the lower boundary. A beautiful symmetry so of course I immediately like it :) My mind tells me it should be a contradiction, but I can't find any.... The two coexist perfectly.

And with these boundaries removed, so much more space to simply beautifully be is opened up. In my mind's eye I envision it as such: most humans exist crampedly in a tunnel. Rock above them, rock below them. I removed the ceiling by aspiring greatness and pride, opening up my living space to include the vast sky above. Humility then, is taking away the remaining floor, so you end up as if flying through the air.

All this is just from half a day of reflection. I'm going to incorporate this principle in my life and see what it brings me.

Wim

Labels: ego, greatness, humility, inner game, pride

Weet je wat mij zo frustreert en deprimeert?

Niet dat er een gigantische kloof is tussen wat een mens is in onze hedendaags wereld en wat een waar mens is, puur zichzelf zonder ego. Niet dat dat zo wat alle miserie in de wereld veroorzaakt. Niet dat een mens dat nooit volledig kan zijn, want niemand is perfect en dat is menselijk.

Maar dat er zo weinig mensen zijn die begot de moeite erin willen steken om zelfs een stapje in die richitng te proberen zetten! Man, en dan zelfs heel onze samenleving die vol zit van aanbiddingen van angst-gebaseerde emoties... Zelfs moordenaars worden op basis daarvan vrijgesproken...

Wim

Labels: ego, in wat voor een maatschappij leven wij, inner game, miljaar

Ik ben weer te ver gegaan, he. Ik weet van mezelf dat als ik met iets begin dat ik neig naar het extreme. Perfectionisme. Wel, en nu weer in relaties. En man het was insidious ditmaal.

Ik wil mijn idealen volgen. Mijn idealen zeggen dat alles vrij van ego moet zijn: geen bezit, enkel geven, geen jaloezie, geen neurotische regeltjes, begrip voor de fouten van de anderen, vergeving, kortom: all good stuff.

Nu weet ik ondertussen dat je nog altijd mens moet kunnen blijven en ik neem mezelf ook niet langer kwalijk als ik geen 100% slaag in zo'n dingen. Dus da's goed. Concreet voorbeeldje: ik ga jaloers zijn, dus ik wil dat daar ruimte voor is, maar ik ga er niet naar handelen.

Ok, wat ontdek ik nu na veel miserie (maar daar dient miserie voor, om je te laten leren, anders krijg je ze niet)... Het feit dat ik zo'n hoge standaard zet aan mezelf betekende dat alles waar ik last mee heb ik als mijn verantwoordelijkheid bezie. Met andere woorden ik tolereer alles wat me kwetst, want het is allemaal stom ego. En met al die pijn erodeer je je ego weg. Korte termijn versus lange termijn, juist?

Juist.

Juist..?

Maar er was een monster dat me sluipend en langzaam consumeerde zonder dat ik het wist... Idealen zijn net dat: ideaal, platonisch, iets om op te mikken maar niet om te bereiken. Het is fantastisch dat ik inzie dat ik menselijk mag zijn, maar het was blijkbaar niet menselijk genoeg. Als alles mijn schuld is, dan heb je het onbewust gevoel dat je grip (en misschien je zelfrespect) te kort komt, en dat uit zich in donkere manieren. Uithalen tegen je partners die je net zo probeert los te laten... De mens houdt zichzelf in balans, of je nu wil of niet. Wie zei dat weer van een plant groeit langzaam omhoog, maar je kan hem niet omhoog forceren want dan trek je zijn wortels uit?

De pijn die daaruit kwam, schreef ik weer af als mijn schuld en ego en zo begint het probleem opnieuw.

De grote ironie die me plotseling te binnen schoot toen ik de situatie herbekeek (da's een aanrader die ik vaak doe bij zware conflicten: herleef de situatie zo levendig mogelijk vanuit 2de en dan 3de persoon. Er komt nog meer bijkijken, als iemand vraagt leg ik dat wel es uit): het is ook minder fair tegenover je partner dat je haar vrijlaat en alles geeft en die pijn gebruikt om te groeien als mens, want jouw pijn kwetst ook de mensen die van je houden, zeker als zij de aanleiding zijn. Dan is het meer fair om minder tolerant te zijn, strenger, egoïstischer, kleinzieliger en zo de groei in balans te houden met het comfort. Comfort in jou, alsook tussen elkaar. Hoe tegenintuïtief is dat???

Ik besef ook --en deze moet ik opschrijven voor mezelf-- dat ik evenveel waard ben zelfs al blijf ik zoals ik nu ben, even vadsig, even lui, even kleinzielig, even angstig, even menselijk. Ik dacht echt dat ik dat al geloofde, maar blijkbaar toch niet helemaal, want als ik het lees trek ik een beetje samen.

Hmm... dit is weer zo één van die posts waar ik ga over twijfelen om online te zetten...

Terzijde: ik vroeg me vroeger altijd af waarom in verhalen als het Kwade overheerst het Goede het bestrijdt om het in balans te brengen, en nooit waarom het Kwade moest strijden als het Goede overheerst. Wel, te goed is niet destructief voor anderen, maar voor jezelf. En op die manier ook destructief voor anderen als zij er om geven. Daar zit ook weer de balans.

Soit. Enkele zware beslissingen staan voor de deur en hoewel ik er tegenop zie, heb ik het volste vertrouwen dat iedereen er door versterkt gaat worden op de manier die ze nu nodig hebben.

Wim

Labels: ego, inner game, ironie, perfectionisme, relaties

Als je het hebt over zaken als het ego, het ik, gecentreerdheid, power of now, expressie... alles aangaande bewustzijn en zijn compositie, dan zijn dat redelijk onvatbare begrippen. Daarom heb, met de ervaring die ondertussen hierin ik heb verworven, wat diagrammen gemaakt die dit verduidelijken.

Zoals trouwe lezers weten, kampte ik eerst met de paradox tussen zelfacceptatie en zelfverbetering. Power of Now en andere levenswijsheid herinnert ons zeer juist dat we perfect zijn zoals we zijn, maar als je daar van uitgaat, waarom zou je dan in godsnaam aan jezelf werken? Welke motivatie heb je dan nog om eender wat te bereiken in je leven?

Uiteindelijk kwam de oplossing door in te zien dat het monolithische beeld dat ik had van het bewustzijn te simplistisch was. Tegenwoordig vind ik de beste metafoor om het voor te stellen een stralende zon, met daarond een wolkendek.

De zon is je kern, je pure ik, perfect en compleet, en dat wordt uitgestraald in alle richtingen. De wolken zijn je ego, je angsten, je beperkende geloven, en houden de stralen tegen of kaatsen ze zelfs terug.

Dit wolkendek verschilt van dag tot dag, van moment tot moment.
Zelfverbetering is dus geen toevoegen, maar een verwijderen! Op die manier ben je tegelijk compleet in je kern, maar verbeter je toch jezelf door angsten weg te werken die je tegenhouden die kern te laten uiten.

Er zitten dus (op zijn minst) twee lagen in je ik. Zonder dat het mijn bedoeling was, ontdekte ik dat deze twee lagen ook de dichotomie van angst en liefde illustreren!

Om even kort te herhalen, kan elke menselijke emotie uiteindelijk terug herleid worden naar deze twee basisemoties. Liefde omvat de puur gevende emoties, onvoorwaardelijk, waar je niets voor terugverwacht bvb. gelukkig zijn omdat iemand blij is. Onder deze noemer valt ook het scheppende, het uitende bvb. een boek schrijven over iets wat je passioneert.
Angst zijn de emoties die onstaan als je vergeet dat je kern al compleet is en tevergeefs iets zoekt om de leemte op te vullen. Bvb. jaloezie naar een ander toe, kleren kopen omdat je mee wil in de mode, opscheppen over prestaties, identificatie met een groep, ziekte of bezit, ...

Liefde-gebaseerde emoties origineren in je kern, angst-gebaseerde emoties origineren in je ego.

Dit besef loste ook een andere paradox voor mij op. Namelijk hoe ik de vredige onthechting van Power of Now kon rijmen met mijn passionele aard.


Nu, het merendeel van de mensen steekt het gros van hun energie (en met die term bedoel ik hun focus, hun gedachten en hun acties) op het niveau van het ego. Het ego is voornamelijk een overtollig denken en emoties onstaan door de illusie van een leegte in jezelf, dat je niet goed genoeg bent. (Aha! Dat zou mijn diagram zijn met de Ik eruitgehaald eigenlijk! Nu zie ik het...) De gedachten die daaruit ontstaan slaan dus constant terug op jezelf.
- "Wat zullen de mensen van me denken?"
- "Oh nee, die kijkt naar mij. Ze denkt vast dat ik er dik uitzie."
- "Hey, ze weten toch dat ik hier de leider ben, he?"
- "Hij heeft niet gebeld... Wil dat zeggen dat hij me niet meer graag ziet?"
Enkel het stukje resterende energie wordt gebruikte aan effectief waarnemen van wat er echt gebeurt, in plaats van in door jou verzonnen filmpjes. Met ander woorden: je zit in je hoofd.

Als je niet in je hoofd bent, maar bewust van je eigen compleetheid, dan lost dat wolkendek als het ware op. Dat is wat ze noemen je kern voelen, mindfullness, gecentreerdheid, state, verlichting, power of now, presence, tegenwoordigheid, in je lichaam zijn, nimbus, ... er zijn duizenden termen voor en ze betekenen allemaal hetzelfde.

Voor mij persoonlijk is hét drijvende idee hierachter: expressie. Zo gauw je stopt met te piekeren over wat er allemaal zou kùnnen gebeuren, maar in plaats daarvan direct jezelf te uiten, dan kàn het niet anders dan dat je uit je hoofd komt en in het nu.

Hoe doe je dat nu praktisch? Stel je zelf vragen zoals:
- "Wat vind ik hier van?"
- "Hoe kan ik dit leuk maken?"
- "Wat voel ik nu en hoe kan ik dat uiten?"
- "Vind ik zijn gedrag acceptabel?"
Dit is allemaal pure expressie van je zelf. Alle intentie origineert in je kern, er is geen energie over om in je hoofd te blijven want alle energie gaat van je kern naar buiten! Je vergeet effectief dat je iemand bent, en je bent gewoon. Ongefilterd, puur en krachtig.

In deze toestand straalt je kern door en het vreemde (of misschien net het natuurlijke) is dat andere mensen dat zeer reëel aanvoelen, hoewel vaak onbewust. Je merkt bijvoorbeeld direct het verschil tussen een film die gemaakt is voor een marktdoelgroep, met andere woorden om geld te verdienen (angst), en een film die de auteur voor zichzelf gemaakt heeft, met andere woorden puur voor de passie (liefde).


Brengt dit wat duidelijkheid brengt in mijn vorige posts? Stel liefst vragen over de stukken waar je verward door bent en geef weerwoord op de stukken waar je het oneens mee bent, zodat ik deze uitleg nog kan verbeteren.

Wim

Labels: ego, expressie, gelaagdheid, inner game, power of now

Je hebt 3 stadia als je opgroeit. Als kind speel je, je maakt vriendjes, zonder problemen. Als kleuter bijvoorbeeld, in de speeltuin van het Stadspark, stapte ik gewoon op een ander kind af en vroeg "Zullen we samen spelen?" "Ja, da's goed" en hup we waren vertrokken.

Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.

Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.

Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.

Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.

Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.

En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.

Wim

PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.

Labels: bewustzijn, ego, inner game

Korte bedenking die ik maakte bij mijn vorige post.

Ik vermijd tegenwoordig bewust het labelen van personen, relaties en organisaties. Daarom schreef ik "Je kan mij een psychonaut beschouwen" in plaats van "Ik ben een psychonaut". Ik zal ook niet gauw zeggen "Ik ben Belg" of "universitair" of "artiest" of "existentialist".

De reden daarvoor is dat zaken bestempelen heel snel een ego eraan toekent, je gaat het deel laten uitmaken van je identiteit. Als dit concept dan aangevallen wordt, ga je het onnodig persoonlijk pakken, met alle lijden van dien.

Bijvoorbeeld op mijn werk komen veel mensen naar mij voor vragen over programmeren. Stel dat ik zou denken "Ik ben de C++ guru". Als dan iemand in mijn code fouten vind en verbetert, dan komt die identiteit op losse schroeven en voel ik me (of beter, voelt die identiteit zich) bedreigd. Dan kan je een hoop reacties hebben zoals dat je dat probeert te verbergen, of dat je de andere niet kan uitstaan, enzovoorts. Racisme is een ander voorbeeld.

Hetzelfde met relaties. "Hij is een vriend", "Wij zijn een koppel". Natuurlijk heb je bepaalde termen nodig voor communicatie, maar wees je bewust van hoe subjectief en ego-geladen die labels zijn. Niet alleen krijg je als je aan 10 mensen vraagt wat die termen betekenen 9 verschillende antwoorden, maar als een mens al zo indivudeel is, dan krijg je er als je er twee of meer samenzet nog meer variaties.

Een frappant voorbeeldje dat ik al meer dan eens heb meegemaakt is wanneer je spreekt over vertrouwen binnen een liefdesrelatie. Alle kopjes knikken dan instemmend, maar zo gauw je begint over hoe dat praktisch ingevuld wordt gaat het van
"Waaat?! Ge laat em alleen uitgaan?? Dat zou dieje van mij ni mogen!"
"Hoe jullie slapen apart?"
"Alleen porno die we samen uitkiezen, dan mag ze kijken wat ze wil".
Weten wat je van elkaar verwacht is belangrijk, een stempel erop plakken niet.

Pas op, dingen in vakjes steken en generaliseren is een natuurlijke neiging van de mens die ons zeer veel inzicht in de wereld heeft gegeven, maar op gebied van individuën is het zelden productief.

Je bent geen Belg, dat is je nationaliteit. Je bent geen timmerman, dat is wat je doet als beroep. Je bent niet introvert, dat is hoe je vaak met mensen omgaat.

Wat je bent is gewoon jezelf.

Wim

Labels: ego, labels