Toch frappant...
Ik kom Poly --de kapitein-commandant op rust die één van mijn chaperons in Kongoland was-- tegen in onze gangen die me verteld dat Chris een koffie aan het pakken is. Chris is de man die in Kinshasa een bedrijf heeft dat voor ons allerlei communicatie regelde.
Er staan een vijftal mensen in de keuken. Degene die ik elke dag zie daar klap ik niet mee, maar met Chris heb ik direct een diep gesprek over gevaar en gewoonte en hoe we ons voelen. Ik heb die man nog geen vier uur gesproken in Afrika. Ok, beetje overdramatisch, maar banden gesmeed in vuur, zeker?

Wim

Labels: congo, verbinding

Hups we gaan nog handjes vasthouden bij de Congoleesjes voor een weekje. Toch ruim op tijd terug voor Kerstmis, hoor luitjes.

Labels: congo

Mes jours finales... Wat is er nog allemaal gebeurd?

Enkele dagen geleden platte band. Al goed dat ik geen toerista meer had want anders zaten mijn schoenen vol toen ik aan de kant van de weg stond, zo kwetsbaar.

Ik ben alleen gaan eten in Piccolo, alwaar Julie -- de eigenares-- een veel te klein hondje kwam laten zien dat ze gevonden had. Cherme de beest. Je ziet ze wel meer, er staan altijd mannen aan de kant van de weg met hoog in hun handen omhoog gestoken zo'n puppy of een trosje ondersteboven vogels. Ze zijn niet dood he, welteverstaan... alhoewel ze ook niet levend zijn, die diertjes bewegen niet veel meer. De mensen krijgen amper eten, dus ik ga er van uit die de dieren helemaal niks krijgen. Van de ochtend zag ik drie kittens tegen elkaar gekropen in een vogelkooi opgesloten naast de weg. Werkt ik kwaad van, maar als je ziet dat ze makkelijk 20 man in een busje voor 8 stoppen, dan moet je niet veel verwachten he.

Gisteren buffet gaan eten in een Chinees restaurant, dat vreemd genoeg op het zevende verdiep van een of ander vuil gebouw ligt. Ik heb in feite geen Aziatische mensen gezien terwijl ik in Congo was, maar hier zie ik er verschillende. We zijn minderheden hier he.
Ik had de kapitein van de dienst veiligheid van een subafdeling van de UN uitgenodigd, en hijzelf bracht zijn Deense collega mee. Relaties houden, levensbelangrijk hier, maar het was ook gewoon om niet alleen te zitten. Met zijn drieën hebben we veel gelachen en gegeten. Daarna heb ik de gasten sake leren drinken.

Mijn studenten zeggen dat ik lijk op een Amerikaanse catcher die Edge heet. Man, nu ik ben kei nieuwsgierig en ik kan het hier niet opzoeken!

En sebiet het vliegtuig op. Getverdemme zo vervelend als er zoveel tijd tussen checkout en vliegtuig zit, zeker hier, want je geeft je baggage niet af op de luchthaven (allez, ik denk wel dat je dat kàn hoor) maar al op het kantoor van SN, enkele uren voor de vlucht. Om dit te publiceren heb ik het op m'n USB-stokje gezet en manueel één voor één de bits op het internet veranderd door op de juiste tijden duiven door de satelliet-uplink te sturen! Nerdcore, baby *handpositie*

Update: Noooooooooh... Blijkbaar kan ik bij checkin geen ticket krijgen, en moet ik zelfs twee uur eerder naar de vlieghaven. Ik heb net 8 telefoontjes gepleegd, waarvan de helft naar België, eentje naar een relatie van Jean-Marie die bij de sales van SN werkt (voila, je ziet dat je het nodig hebt) en eentje naar de persoon waar ik graag over zou schrijven maar best niet doe. Den truuk bleek dat Fabien en Jean-Marie wel hun ticket kregen omdat Jean-Marie een speciale kaart liet ziet.

Tot later,
Wim

Labels: congo

Dit is misschien de laatste keer dat ik kan bloggen. Mijn collega Fabien is al vertrokken, Jean-Marie vertrekt maandag, en dan is het aan mij.
Spannent :)

Werken dat ik hier doe. Ik heb nog geen dag rust gehad, letterlijk. Normaal gezien werk ik ook heel dit weekend, maar ik ga toch proberen om zondag een rustdag te nemen en naar de aapjes te gaan (bonobo's). Maar ik vind het niet zo erg omdat je direct resultaat ziet, je weet waarvoor je werkt omdat ik het de volgende dag installeer of onderwijs.

De verhalen die ik mee terug ga brengen, jullie gaan die niet geloven. Ik weet het omdat ik ze niet zou geloven. Ik zit nog elke dag in de auto kreten te slaken over wat ik allemaal rond me zie. Ik geloofde wel dat wat de mensen vertelden die er al geweest waren waar was, maar dat ze me extreme gevallen beschreven, of dat je wel zo'n gevallen zou tegenkomen, maar in isolatie. Da's dus twee keer nee he, als je het al niet gesnapt had. Jammer genoeg kan ik geen foto's trekken overal, want dat trekt te hard de aandacht. Een collega probeerde dat ooit op het vliegveld en mocht al direct drie dagen in den bak proeven van de Congolese gastvrijheid.

Soit, ik moet doorgaan om te werken, gelukkig heb ik daar internet en het werkt vandaag, anders las je dit niet (zwak antropische principe lol).

Wim

Labels: bedenkingen, congo

De training vandaag... Eerst wat achtergrondinformatie misschien. Ik moet de trainingen altijd geven in mijn suboptimaal Frans, de hardware die ik vraag is er maar niemand weet waar, en als ik mijn leerlingen vraag hoeveel computerkennis ze hebben, verzekeren ze minachtend dat dat geen enkel probleem is. Zeg ik echter: "Ga allemaal naar 'C:/Folder'" dan moet ik eerst voordoen in 3 stappen hoe je een Windows Verkenner opent. Vreemd genoeg is hun kennis over databases wel goed, onbegrijpelijk.

Na de training had ik in feite het eerste gesprek met de mensen van hier, en pas sinds daarna begrijp ik wat het woord ontwikkelingsland wil zeggen. Begrijp me niet verkeerd, dit is een besef dat doordringt bij mij, nu snap ik alles hier beter.

Nadat mijn werk voor vandaag erop zat, kreeg ik van de officieren een vragenbarrage op me afgevuurd. Dan kwam de grote "rift". De kapitein zei dacht ik eerst dat hij uit Kreta kwam, maar toen hij daarna vroeg welke religie ik had, snapte ik dat hij had gezegd dat hij Christen was (Chrétien). In het Nederlands is het al subtiel om op zijn vraag te beantwoorden, dus ik hield het op de uitleg dat ik zeer spiritueel was, maar niet geloofde in een gepersonifieerde god.

Grooooote ogen.

- Tu ne crois dans le seigneur Jésus Christ? C'est lui notre maître est sauveur!
- C'est possible.
- C'est pas possible, c'est vrai. C'est la seule voie.
- Moi, j'ai mes propres foies. Je trouve que pour chacun que c'est un chose très personel.
Dat werd niet aangenomen. Ik stookte wat door te zeggen dat bij ons steeds minder en minder mensen religieus zijn.

Het feit dat ik maar één broer had. Man man. Zelf had hij 11 kinderen en velen van zijn familie 20. Nu hier in Congo gaan 75% daarvan sterven voor hun 18de... Ik zweeg er maar over en stak het weer op de cultuurverschil. Dat is trouwens waar.

Ik wou echt graag vertellen over mijn visie in het leven, om iets te kunnen bijdragen aan zijn levensbeeld. Maar het voorgaande was nog niet de grootste schok voor de kapitein. Hij vroeg of ik getrouwd was, en op mijn ontkenning wou hij nieuwsgierig weten wanneer ik getrouwd moest zijn. Wij zegt dat dat moet? Aja! Dat moet, je kan niet zomaar rondfladderen... faut choisir une femme. Ik was toch voor wel de vrouwen??? Ooh ja hoor.

Ik probeerde wat uitleg te geven in een formaat dat ik dacht dat hij naar zou kunnnen relateren. Ik zei dat ik al wel "une femme" heb gehad voor meerdere jaren, maar dat dat niet perfect ging. Maar ik onderschatte weer het verschil in denken.
- Ah! En hoeveel kinderen had je bij haar?
- Pas d'enfants.
- Hm, ah ok, 20?
- Neenee, geeneen. Nul.
Had hij op een stoel gezeten hij was er vanaf gevallen. Dat antwoord vond hij pakken ongelooflijker dan de 20 die hij fout had verstaan.
- Maar hoeveel kinderen wil je dan?
- Op dit moment wil ik geen kinderen.
Hier verloor hij echt alle houvast. Met zijn handen aan zijn schuddend hoofd begon hij te roepen over verspilling en dat mijn moeder en vader mij toch ook geschapen hadden! Dat klonk zelfs niet als een reden in mijn oren. Praten over onze levensvisies, het ging me nog eindeloos moeilijker dan ik verwachtte. Het was als spreken tegen een muur. Of misschien beter: als proberen uit te leggen wat kleur is aan een blinde.
Ik suste wat door te praten over mijn reis naar Japan en hoe alles daar ook anders was. Dat op alle plaatsen waar je komt de mensen anders leven en je overal van leert, net zoals ik al veel heb bijgeleerd van mijn reis naar dit land.

Het is als terug in de tijd reizen. Eten en zich voortplanten. Een mens kan niet bezig zijn met iets anders als je daar nog dagelijks onzeker van bent.

Wim

PS. Direct daarna vroeg hij hoeveel ik verdiende. Ah, le brave, petit Congolais. Hij herstelt zich snel als hij denkt dat hij iets kan krijgen.

Labels: congo

Zachtjes aan begin ik gewend te geraken aan het leven hier. De dag is immer constant: om zes uur komt de zon op, om zes uur gaat de zon onder. Gans het jaar. Hetgene wat de grootste schok geeft is niet --zoals ik dacht-- dat Congo een land in verval is, waar elk jaar meer geld verdwijnt door het gebrek aan economie -- als in een zwart gat. Elk jaar werkt er minder en minder, meer gebouwen storten langzaam in, minder wordt onderhouden. Nee, de schok is het feit dat je gevangen leeft. Pas op, het ontbreek ons aan niets, het is een kwestie van voorbereid zijn --altijd eigen water om je tanden te poetsen, altijd papieren zakdoeken op je dragen want niets verzekert wc-papier-- en op je tellen passen --weten in welk restaurant de ijsblokjes veilig zijn, je paspoort in brandkast op je kamer en enkel een fotokopie meenemen.

Ik reis van gouden kooi naar gouden kooi.

Ons eigenlijke leven gebeurt in des espaces protegées: plaatsen die beschermd zijn op manieren die me niet altijd duidelijk zijn. Het is als reizen door land gevuld met giftig miasma, en enkel die veilige havens zijn omgeven door een beschermend aura, alsook ons rijtuig erdoor, maar dat is alles (als je FF:Crystal Chronicles hebt gespeeld: exact dit!). Nu wat het moeilijk maakt is dat dit aura onzichtbaar is voor het menselijk oog. De meeste huizen hebben hoge muren vol glassscherven en prikkeldraad met wachters aan elke poort, maar dat betekent nog niet dat ze veilig zijn. De wachters zijn ongeschoolde mannen in uniform, de muren zijn van zand. Er is maar één manier om de locatie van het aura te weten, iemand anders moet het je zeggen.

Dus het gevolg is dat je in één of andere hoek van Kinshasa uitstapt en je komt aan plots aan een volledig zwembad met daarrond bergen Westerlingen met hun kinderen spelend tussend de palmbomen in de zwoele zon. Het verrast me elke keer hoeveel! Maar de reden daarvoor is dat het aantal beschermde plaatsen in de stad misschien enkele tientallen bedraagt, dus de concentratie is hoog. Die restaurants, clubs, terreinen zijn vaak uitgebaat door Europeanen. Dit smeedt banden. Zeker de mensen die hier waren tijdens wat de evenementen wordt genoemd, met de rebellenaanvallen waarbij iedereen 12 dagen verschanst was in ons hotel. De kogelgaten zijn nog zichtbaar in de bar. Ik heb instructies mocht dit zich herhalen.

Eén beschermde plaats was werkelijk gigantisch. Een complete stad in een stad (zichtbaar op Google Earth). Het enige restaurant tot hiertoe waar je het gevoel hebt buiten te zitten, als op een camping. Eigendom van een Belg die schatschatschatrijk moet zijn, je hebt er geen idee van hoe ongelooflijk duur het is om hier bijvoorbeeld te verzekeren dat je water en electriciteit hebt, laat staan een werkende koelkast, laat staan vers eten. En nochtans het bestaat! Het is als een airco plaatsen middenin een helse hete woestijn, zonder muren errond, en toch nog enkele vierkante meters lekker fris hebben, snap je hoe hard die airco dan zou moeten werken? Het is niet de hitte of zo hier, maar de mensen. De wet van de jungle. Iedereen grijpt wat hij kan, zo hard hij kan, zoveel hij kan.

Maar we hebben een goede babysitter, Jean-Marie, die hier niet alleen jaren heeft gewoond, maar ook de evenementen heeft meegemaakt. Als dit Lord of the Rings was, en ik ben de jonge onervaren Ringbearer (Cardprinterbearer in dit geval) dan is hij de Aragorn van ons gezelschap, die ons beschermend door de wildernis vol gevaarlijke orks leidt. Hij kent het beschermende aura, hij weet wat waar te eten, hij voorziet ons van proviand en dirigeert de chauffeur. Omdat je moet weten waar alles is --geen gids geen wegwijzer en geen kaart-- is 80% van wat hij doet relaties. Een dokter hier, SN personeel ginder, een oude kapitein van de geheime dienst daar, en veel onderhouden. Het is een schaars web, maar één met dikke draden.
Ik verbaas me er altijd over hoeveel Belgen hier zitten, maar in feite zijn velen van mijn ouders generatie nog in Afrika geboren. Ik stond daar eerder nog niet bij stil.

Nu zelfs dat kan fout gaan. Gisteren bleek, dat na 7 jaar dienst, onze vertrouwde chauffeur benzine steelt. Dit is echt zo'n zonde, want daar kon je verder blindelings op vertrouwen. Zou gauw je rug is gedraaid... Typische mentaliteit hier, la gentilesse est une faiblesse. De nieuwe chauffeur kent dus de plaatsen niet waar wij naartoe moeten. Jean-Marie houdt hem noodgedwongen extreem kort, hem buitensluitend uit zijn eigen auto terwijl we eten. Het is triest, maar je hebt geen keus.

Wim

Labels: congo

Internet beperkt, schrijf in Jerommeke-stijl.

De vlieghaven is hallucinant, overal staan ze klaar om dingen te pikken, te vragen of te eisen. Voor de duidelijkheid: ik heb het over de douaniers en de politie. Als je dat eenmaal doet wordt het rondverteld en ben je nog meer de sigaar. Mensen worden hier niet betaald, dus geld aftroggelen is hun enige doel.

Ik voel me in een oorlogszone. Naar het hotel rijden is poort dicht, wachters noteren, dan pas uitstappen. In het hotel is de lift beveiligd, er zijn wachters overal. Geen portefeuille meenemen. Eerst gordijnen dicht dan pas licht aan. Het woord altijd aan de chauffeur laten. Ik zou nog meer zeggen, maar dat schrijf ik hier beter niet. Het verkeer hier is zo maf, stoppen doe je niet voor voetgangers (je hebt trouwens niet altijd remmen in je auto). Wegwijzers zijn er niet.

En dan de gezondheid. Altijd pillen tegen den toerista mee. Nooiot water van de kraan. Nooit met de handen in de ogen of mond. Altijd eisen dat ze het drinken voor je neus openen. Niet zomaar een restaurant binnengaan.

Al goed dat mijn collega's 2,5 jaar in Congo heeft gewoond, hij heeft me al een paar keer verhinderd dat ik geld en baggage kwijtspeel, of in de bak beland.

Voor

Labels: congo

Ok, de kogel is door de kerk.
Het wordt dus 2 weken Japan, 2 weken België, 2 weken Congo. Het weekend dat ik in België ben is het zelfs teambuilding, dus ik kan amper iets doen. Pff, al mijn plannen een maand uitstellen. Misschien moet ik een foto van mezelf op de site plaatsen zodat jullie nog herinneren hoe ik eruit zie :)

Wim

Labels: congo, japan, reizen