I was just reading about the Ship of Theseus paradox, which questions if an object is still the same object after all its part have been replaced, and realized that I found the whole question completely silly and its premises off-base because of the explanations I've read in the Book On the Taboo Against Knowing Who You Are. I've written about this before. They could also add your own body as another example of the so-called "paradox".

I really recommend everyone reading this book. It also explains the meaning of life. Which is nice.

Wim

Labels: alan watts, bewustzijn, book on the taboo against knowing who you are, identiteit

Aargh... Inzicht garandeert absoluut nog niet dat je al kan doen wat je wil. Enkele frustrerende dagen hebben me dat nog eens serieus ingeprent. Dat is binnen mijn verwachtingen... hetgene waar ik over twijfel is of die frustratie stemt uit het feit dat ik mezelf niet volg, of uit het feit dat ik zaken probeer te bereiken in se (outcome dependance)?
Want het eerst betekent meer doen, het tweede betekent minder doen...

Ofwel moet ik ze beide samenpakken...?

Hmm...

Wim

Labels: bewustzijn, doelen, frustratie, inner game

Ik ben niet de enige die de gelijkenis tussen improvisatietheater en bewustzijn ziet. Aanschouw volgende cursus die ik in mijn brievenbus krijg:

Focus, hier en nu, awareness, verantwoordelijkheid, loslaten, verandering, vertrouwen, overgave...
Dit zijn kernbegrippen in zowel improvisatietheater als in verscheidene levensbeschouwelijke visies. Wij combineren inzichten vanuit impro, gestalttheorie en nieuwetijds denken. Hieruit putten we inspiratie voor het leven van alledag, om bewuster, alerter en met meer ondernemingszin in de wereld te staan.

En gestalttheorie... dat kom ik overal en nergens tegen en niemand kan me er meer het fijne van uitleggen!

Wim

Labels: bewustzijn, impro, power of now

Whoa, diep! Volg deze 11 video's op YouTube van Genpo Roshi.

Labels: bewustzijn, big mind, genpo roshi, inner game, meditatie

In the ancient meditation instructions, it is said that at the beginning thoughts will arrive one on top of another, uninterrupted, like a steep mountain waterfall. Gradually, as you perfect meditation, thoughts become like the water in a deep, narrow gorge, then a great river slowly winding its way down to the sea, and finally the mind becomes like a still and placid ocean, ruffled by only the occasional ripple or wave.

--Sogyal Rinpoche, The Tibetan Book of Living and Dying, 1994

Labels: bewustzijn, inner game, meditatie, water

De menselijke geest is toch raar, hij blijft me verbazen. En het toffe is dat zelfs mijn eigen geest me blijft verbazen (eigenlijk is het enkel je eigen geest die je kan verbazen, want andere kan je amper observeren). Specifieker: de structuur van realiteit.

De laatste dikke maand zat ik geregeld met iets dat me tegenstak. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik met een lichte jaloeziecrisis zat. Nu ben ik bewust genoeg om te weten dat ik die slechte gevoelens heb, maar dat betekent nog niet dat ik die kan loslaten (dat vind ik persoonlijk een van de lastigere zaken, de negativiteit aanvaarden), dus ik zat ermee. Sms'jes, telefoontjes, verhaaltjes, gedachten, ...
ze brachten vaak nieuwe steken van jaloezie, en ik moest mezelf herhaaldelijk terugvinden.

Nu, jaloezie moet je verwachten in polyamoureuze relaties, maar dit was keer op keer, en ik snapte niet waarom, want recent had ik dat weggewerkt. Dat frustreerde me.

Als ik zo'n dingen voel klap ik daar niet altijd over, omdat je weet dat het weer een gebrek aan vertrouwen in jezelf is wat het veroorzaakt, en door erover te klappen kan je zo'n dingen wel oplossen maar kan je zo'n dingen ook erger maken, want erover klappen dikt zoiets aan bij wijze van
spreken. En zoals ieder van ons al talloze keren heeft meegemaakt: ze gaan toch over.

Allez, toch een keer weer dat gat in mezelf ontleedt (want dat kan deel van het laten overgaan zijn) en Katleen en ik zijn lang aan het discussiëren geweest... maar de argumenten ketsen stomweg af op mij, ik kom altijd uit bij dezelfde angstige kern. Die kern is dat ik me minder speciaal voel. Dat is natuurlijk je schoolvoorbeeld reinste ego-zever weet ik... maar ik voel het niet zo! Aargh! En ondertussen voel ik me inderdaad slechter, zoals ik vreesde... Zo zitten we er een beetje verslagen bij...

Totdat Katje zegt: "één relatie heeft geen invloed op andere."

Iets flitst door mijn kop. Ik kan het niet tegenhouden, maar ik moet glimlachen. De glimlach wordt een luide lach. De luide lach wordt een bulderlach. Vragend kijkt Katje mij aan. "Dat is exact het argument dat ik altijd gebruikte", verklaar ik. "Waarom besef je dat dan nu niet meer?" vraagt ze me.

Goeie vraag. Ik peil even in mezelf. De storm die woedde is volledig gaan liggen. "Ik weet het niet" zeg ik o zo naar waarheid, want er is geen greintje meer te bespeuren van dat gebrek aan vertrouwen.

Dit is dus echt zot. Ik was dat geloof kwijt. Dat was een steen die ontbrak en alles was in elkaar gestort zonder dat ik het besefte. Maar nu tsjak steekt die steen terug en hop heel het kasteel staat daar weer opgebouwd, als het speelgoed in Mary Poppins. Het enige dat ik nog voel is een kalm vertrouwen. En dat is nu dat ik dit schrijf nog altijd zo.

Ik weet niet wat ik het mafste vind:

Het feit dat mijn realiteit zonder dat ene geloof omvalt als dominostenen... of het feit dat met dat hervonden geloof alles plotsklaps weer rechtstaat.

Wim

Labels: bewustzijn, inner game, jaloezie

Alhoewel onze Steve ongebruikelijk voor hem de laatste tijd wat zever zit te verkopen qua motivatie versus egoïsme , wil ik dit brokje toch even opschrijven voor mezelf.

What helped me push through this resistance was facing the fact that my physical body will die someday, and for all I know, it could be today. A million people die on this planet every week. One of those weeks will be mine. One will be yours. I realized that if I wanted to live consciously, I had to live in such a way that I was ready to die each and every day. If I don’t feel ready to die, I know I’m doing something wrong. Specifically, that wrongness is the act of pushing my dreams and desires into the future, thereby stealing power from the present and driving myself into a lower state of consciousness. If I consider that today may be my last day on earth, I can’t give in to fear. I have to summon my courage to push through that fear.

Labels: angst, bewustzijn, pavlina

Je hebt 3 stadia als je opgroeit. Als kind speel je, je maakt vriendjes, zonder problemen. Als kleuter bijvoorbeeld, in de speeltuin van het Stadspark, stapte ik gewoon op een ander kind af en vroeg "Zullen we samen spelen?" "Ja, da's goed" en hup we waren vertrokken.

Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.

Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.

Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.

Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.

Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.

En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.

Wim

PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.

Labels: bewustzijn, ego, inner game

Ok, de filmkes vliegen hier nogal de laatste tijd, maar deze is waanzinnig interessant. Een neuroanatoom die de ervaring beschrijft van haar eigen beroerte en hoe de verschillende cognitieve gebieden één na één stopten met werken. En ik weet niet of dit haar bedoeling is, maar ze geeft eigenlijk een neurologische verklaring van meditatie en verlichting als ik haar zo hoor.

Labels: bewustzijn, neurologie, power of now

Crosspost: Dennis Potter was een Britse schrijver en regisseur die in 1994 overleden is aan leverkanker. Dit interview is afgenomen 14dagen voor hij stierf. Let op wat hij zegt, vooral vanaf 5'40'' ...

Labels: bewustzijn, inner game, power of now

Je weet dat emoties terug afgeleid kunnen worden tot ofwel angst ofwel liefde.
Via angst kan je iemand manipuleren: schuldgevoel bezorgen, het idee geven dat iemand iets nodig heeft, het idee geven dat er iets mis met je is, ... Ik moet er geen voorbeeldjes van geven, zeker? (Die laatste is ook manipulatie, ik geef je de vrees dat als je dat wel vraagt dat je dom gevonden wordt :) )

Nu zat ik te denken, als manipulatie is de mensen krijgen waar je wil via angst, wat is dan de tegenhanger in liefde. Toen viel mijn frank. Als je vanuit een standpunt van liefde vertrekt, moet je nooit de mensen ergens krijgen, want je vertrekt vanuit acceptatie, dus je hoeft niets te veranderen.

Vond ik toch wel een mooie illustratie van het verschil in denken tussen deze twee polen.

Wim

PS. Wel, zware caveat, om liefde te geven in een aspect van je leven helpt het dus eerst je angsten erin wegwerken of inzien dat ze er niet zijn.

Labels: bewustzijn, inner game

In het laatste jaar heb ik vele verbazende zaken geleerd over de aard van de realiteit, waarvan waarschijnlijk de twee met de grootste impact zijn:

1) hoe subjectief de realiteit is. Nu besef ik hoe diep dit gaat, zeker na dan nog es met hypnose bezig te zijn en te ervaren wat voor gigantisch verschil er zit in waarnemingen en dus ideëen van twee mensen van exact hetzelfde. Het gevolg is dat er geen absolute waarheid bestaat. Ik voel me hier zeer comfortabel bij, aangezien ik goed/slecht al lang op dezelfde manier bekijk.

2) dat een geloof geen vast gegeven is, maar een manipuleerbare bouwsteen in je hoofd. Nauw verwant met het vorige, want wat je gelooft beïnvloedt je acties, die beïnvloeden je resultaten, en die beïnvloeden terug je geloven.

Ik vertrek nog altijd uit een egoïstisch pragmatisme: ik neem een geloof aan afhankelijk van hoeveel ik ermee ben.

Nu, vele denkers die ik lees raden non-dualisme aan. Dualisme is het principe dat jij zelf een individu bent en alle anderen ook. Non-dualisme zegt dat dat een illusie is, dat alles één is. Sommigen leggen het uit dat in plaats van te denken dat het mentale voortspruit uit het fysische, je ervanuit gaat dat het fysische voortspruit uit het mentale.

Het geloof is me nog wat raar, maar ik ben wel van plan om het in de toekomst een tijd uit te proberen en te zien of het me inderdaad dichter bij mijn doelstellingen in het leven brengt. Ik heb na een hoofdstuk te lezen uit The Book on the Taboo Against Knowing Who You Are eindelijk mijn eigen draai aan gevonden zodat het voor mij steek houdt. (Den draai is expressie ;))

Maar soit, da's voor later, ik ben eerst nog aan het focussen op andere prioriteiten.

Wim

Labels: bewustzijn, dualisme, filosofie

De Vlaamse seksuologen zijn een campagne begonnen tegen de pornoficatie van de media. Teveel extreme seks, en mensen beginnen te denken dat ze abnormaal zijn.

Dat wringt een beetje bij mij. Het probleem ligt niet in het aanbod, het ligt bij degene die het aanneemt. Conferatur als je honger wil oplossen iemand een vis geven versus iemand leren vissen. Als de aandacht gericht zou worden op verhogen van bewustzijn bij de mens dan zou dat probleem bij de oorzaak opgelost worden. En niet alleen was dan het gebied van seks ok, maar ook alle andere: geluk, relaties, sterven, werk, geld en waarschijnlijk nog ne goeien brok gezondheid ook.

Een oorzaak die vast en zeker even problematisch is de resem aan politiek correcte media over seks en relaties die tegenwoordig zo profileren onder de valse banier van seksuele openheid. Mijn gat, ja. (Hm, misschien moet ik mijn gat niet koppelen aan seksuele openheid ^_^)

Pas op, het is vast en zeker een lovenswaardig initiatief, maar het ene beeld vervangen door een andere gaat mensen die braaf gewend zijn sociale conditionering te slikken gewoon dat tweede laten slikken. Ga je als mensen te dik zijn van snoepjes de snoepjes uit de rekken halen? Ah nee, daarna beginnen ze met chocolade. Je moet de eetgewoonten aanpassen.

Wim de Seksuele Rebel ;)

PS. Wacht want nu ben ik problemen aan het opnoemen, ik ga direct ook een oplossinkje geven om van start te gaan. Neem alles met een korrel zout. Als je je eigen waardensysteem hebt ontwikkeld, gebruik dat dan om zaken te evalueren. Als je het nog niet hebt, luister dan naar mensen die wiens expertise je vertrouwt om je te gidsen naar goede informatie. Ik zelf heb bijvoorbeeld 3 weken research gedaan vooraleer mijn laatste boeken kocht.

Labels: bewustzijn, seks

Aha! Herkenbaar (van Steve Pavlina). Je kan zelfs specifieke posts aanduiden van mij waarin het onderstaand verschijnsel zich voordoet, dan word ik superanalytisch en kom ik uit op een paradox of vraag. Ik heb op de moment een gevoel dat ik er weer één achter de rug heb. En effectief ook nu weer zitten analyseren en paniekerige vragen zitten stellen aan iedereen.

As you raise your consciousness, you’ll experience periods of confusion as you take the next “quantum leap” in front of you, followed by periods of deepening mental clarity. Another term for these periods of confusion is the Dark Night of the Soul. This is when your whole reality makes very little sense to you, and you become uncertain of everything. It is a time of massive cognitive restructuring. Your mind is refactoring its code to complete the jump to the next level. It has to scramble the old patterns in order to make room for the new.

However, once you complete one of these leaps, you enter a period of incredible clarity. Everything in your life starts to make sense on a whole new level. It’s like someone adjusted a focusing dial on your mind.

Labels: bewustzijn, inner game, pavlina

Dieje Pavlina schrijft verrekke relevante sjit. Eén ervan is zelfs het meest wetenschappelijke artikel over het bestaan van God dat ik gelezen heb, zo intellectueel verkend als mogelijk is. Hier nog een goeie.

In the book Power vs. Force by David R. Hawkins, there’s a hierarchy of levels of human consciousness. It’s an interesting paradigm. If you read the book, it’s also fairly easy to figure out where you fall on this hierarchy based on your current life situation.

From low to high, the levels of consciousness are: shame, guilt, apathy, grief, fear, desire, anger, pride, courage, neutrality, willingness, acceptance, reason, love, joy, peace, enlightenment.

While we can pop in and out of different levels at various times, usually there’s a predominant “normal” state for us. If you’re reading this blog, chances are you’re at least at the level of courage because if you were at a lower level, you’d likely have no conscious interest in personal growth.

I’ll go over these levels in order, mostly focusing on the ones between courage and reason, since that’s the range where you’re most likely to land. The labels are Hawkins’. The descriptions of each level are based on Hawkins’ descriptions but blended with my own thoughts. Hawkins defines this as a logarithmic scale, so there are far fewer people at the higher levels than at the lower ones. An increase from one level to another will result in enormous change in your life.

Shame - Just a step above death. You’re probably contemplating suicide at this level. Either that or you’re a serial killer. Think of this as self-directed hatred.

Guilt - A step above shame, but you still may be having thoughts of suicide. You think of yourself as a sinner, unable to forgive yourself for past transgressions.

Apathy - Feeling hopeless or victimized. The state of learned helplessness. Many homeless people are stuck here.

Grief - A state of perpetual sadness and loss. You might drop down here after losing a loved one. Depression. Still higher than apathy, since you’re beginning to escape the numbness.

Fear - Seeing the world as dangerous and unsafe. Paranoia. Usually you’ll need help to rise above this level, or you’ll remain trapped for a long time, such as in an abusive relationship.

Desire - Not to be confused with setting and achieving goals, this is the level of addiction, craving, and lust — for money, approval, power, fame, etc. Consumerism. Materialism. This is the level of smoking and drinking and doing drugs.

Anger - the level of frustration, often from not having your desires met at the lower level. This level can spur you to action at higher levels, or it can keep you stuck in hatred. In an abusive relationship, you’ll often see an anger person coupled with a fear person.

Pride - The first level where you start to feel good, but it’s a false feeling. It’s dependent on external circumstances (money, prestige, etc), so it’s vulnerable. Pride can lead to nationalism, racism, and religious wars. Think Nazis. A state of irrational denial and defensiveness. Religious fundamentalism is also stuck at this level. You become so closely enmeshed in your beliefs that you see an attack on your beliefs as an attack on you.

Courage - The first level of true strength. I’ve made a previous post about this level: Courage is the Gateway. This is where you start to see life as challenging and exciting instead of overwhelming. You begin to have an inkling of interest in personal growth, although at this level you’ll probably call it something else like skill-building, career advancement, education, etc. You start to see your future as an improvement upon your past, rather than a continuation of the same.

Neutrality - This level is epitomized by the phrase, “live and let live.” It’s flexible, relaxed, and unattached. Whatever happens, you roll with the punches. You don’t have anything to prove. You feel safe and get along well with other people. A lot of self-employed people are at this level. A very comfortable place. The level of complacency and laziness. You’re taking care of your needs, but you don’t push yourself too hard.

Willingness - Now that you’re basically safe and comfortable, you start using your energy more effectively. Just getting by isn’t good enough anymore. You begin caring about doing a good job — perhaps even your best. You think about time management and productivity and getting organized, things that weren’t so important to you at the level of neutrality. Think of this level as the development of willpower and self-discipline. These people are the “troopers” of society; they get things done well and don’t complain much. If you’re in school, then you’re a really good student; you take your studies seriously and put in the time to do a good job. This is the point where your consciousness becomes more organized and disciplined.

Acceptance - Now a powerful shift happens, and you awaken to the possibilities of living proactively. At the level of willingness you’ve become competent, and now you want to put your abilities to good use. This is the level of setting and achieving goals. I don’t like the label “acceptance” that Hawkins uses here, but it basically means that you begin accepting responsibility for your role in the world. If something isn’t right about your life (your career, your health, your relationship), you define your desired outcome and change it. You start to see the big picture of your life more clearly. This level drives many people to switch careers, start a new business, or change their diets.

Reason - At this level you transcend the emotional aspects of the lower levels and begin to think clearly and rationally. Hawkins defines this as the level of medicine and science. The way I see it, when you reach this level, you become capable of using your reasoning abilities to their fullest extent. You now have the discipline and the proactivity to fully exploit your natural abilities. You’ve reached the point where you say, “Wow. I can do all this stuff, and I know I must put it to good use. So what’s the best use of my talents?” You take a look around the world and start making meaningful contributions. At the very high end, this is the level of Einstein and Freud. It’s probably obvious that most people never reach this level in their entire lives.

Love - I don’t like Hawkins’ label “love” here because this isn’t the emotion of love. It’s unconditional love, a permanent understanding of your connectedness with all that exists. Think compassion. At the level of reason, you live in service to your head. But that eventually becomes a dead end where you fall into the trap of over-intellectualizing. You see that you need a bigger context than just thinking for its own sake. At the level of love, you now place your head and all your other talents and abilities in service to your heart (not your emotions, but your greater sense of right and wrong — your conscience). I see this as the level of awakening to your true purpose. Your motives at this level are pure and uncorrupted by the desires of the ego. This is the level of lifetime service to humanity. Think Gandhi, Mother Teresa, Dr. Albert Schweitzer. At this level you also begin to be guided by a force greater than yourself. It’s a feeling of letting go. Your intuition becomes extremely strong. Hawkins claims this level is reached only by 1 in 250 people during their entire lifetimes.

Joy - A state of pervasive, unshakable happiness. Eckhart Tolle describes this state in The Power of Now. The level of saints and advanced spiritual teachers. Just being around people at this level makes you feel incredible. At this level life is fully guided by synchronicity and intuition. There’s no more need to set goals and make detailed plans — the expansion of your consciousness allows you to operate at a much higher level. A near-death experience can temporarily bump you to this level.

Peace - Total transcendence. Hawkins claims this level is reached only by one person in 10 million.

Enlightenment - The highest level of human consciousness, where humanity blends with divinity. Extremely rare. The level of Krishna, Buddha, and Jesus. Even just thinking about people at this level can raise your consciousness.

I think you’ll find this model worthy of reflection. Not only people but also objects, events, and whole societies can be ranked at these levels. Within your own life, you’ll see that some parts of your life are at different levels than others, but you should be able to identify your current overall level. You might be at the level of neutrality overall but still be addicted to smoking (level of desire). The lower levels you find within yourself will serve as a drag that holds the rest of you back. But you’ll also find higher levels in your life. You may be at the level of acceptance and read a book at the level of reason and feel really inspired. Think about the strongest influences in your life right now. Which ones raise your consciousness? Which ones lower it?

One thing I like about these levels of consciousness is that I can trace back over my own life and see how I’ve been moving through them. I remember being stuck at the level of guilt for a long time – as a child I was indoctrinated into a belief system where I was a helpless sinner, being judged according to the standards of someone at the level of love or higher. From there I graduated to the state of apathy, feeling numb to the whole thing. By high school I had reached the level of pride — I was a straight-A student, captain of the Academic Decathlon team, showered with accolades and awards, but I became dependent on them. I hit the level of Courage in my late teens, but the courage was very unfocused, and I overdid it and got myself into all sorts of trouble. I then spent about a year in neutrality and moved through willingness and acceptance during my 20s with a lot of conscious effort. At present I’m at the level of reason and getting closer and closer to completing the leap to love. I experience the state of love more and more often, and it’s guiding many of my decisions already, but it hasn’t yet stuck as my natural state. I’ve also experienced the state of joy for days at a time, but never with any permanence yet. That state is a pervasive feeling of natural euphoria, as if I’m exploding on the inside with positive energy. It literally forces me to smile. I’ve been in that state for most of this morning, probably because I haven’t eaten anything yet today (I find it easier to hit that state of consciousness when I eat lightly or not at all).

We’ll naturally fluctuate between multiple states throughout the course of any given week, so you’ll probably see a range of 3-4 levels where you spend most of your time. One way to figure out your “natural” state is to think about how you perform under pressure. If you squeeze an orange, you get orange juice because that’s what’s inside. What comes out of you when you get squeezed by external events? Do you become paranoid and shut down (fear)? Do you start yelling at people (anger)? Do you become defensive (pride)? What happens to me under pressure is that I become hyper-analytical, but recently I just had a pressure situation where I handled it mostly by intuition, which was a big change for me. This tells me I’m getting close to the unconditional love state because in that state, intuition can be effectively accessed even under pressure.

Everything in your environment will have an effect on your level of consciousness. TV. Movies. Books. Web sites. People. Places. Objects. Food. If you’re at the level of reason, watching TV news (which is predominantly at the levels of fear and desire) will temporarily lower your consciousness. If you’re at the level of guilt, TV news will actually raise it up.

Progressing from one level to the next requires an enormous amount of energy. I wrote about this previously when discussing quantum leaps. Without conscious effort or the help of others, you’ll likely just stay at your current level until some outside force comes into your life.

Notice the natural progression of levels, and consider what happens when you try to short-cut the process. If you try to reach the level of reason before mastering self-discipline (willingness) and goal-setting (acceptance), you’ll be too disorganized and unfocused to use your mind to its full extent. If you try to push yourself to the level of love before you’ve mastered reason, you’ll suffer from gullibility and may end up in a cult.

Going up even one level can be extremely hard; most people don’t do so in their entire lives. A change in just one level can radically alter everything in your life. This is why people below the level of courage aren’t likely to progress without external help. Courage is required to work on this consciously; it comes down to repeatedly betting your whole reality for the chance to become more conscious and aware. But whenever you reach that next level, you realize clearly that it was a good bet. For example, when you hit the level of courage, all your past fears and false pride seem silly to you now. When you reach the level of acceptance (setting and achieving goals), you look back on the level of willingness and see you were like a mouse running on a treadmill — you were a good runner, but you didn’t pick a direction.

I think the most important work we can do as human beings is to raise our individual level of consciousness. When we do this, we spread higher levels of consciousness to everyone around us. Imagine what an incredible world this would be if we could at least get everyone to the level of acceptance. According to Hawkins 85% of the people on earth live below the level of courage.

When you temporarily experience the higher levels, you can see where you must go next. You have one of those moments of clarity where you understand that things have to change. But when you sink into the lower levels, that memory becomes clouded.

We have to keep consciously taking ourselves back to the sources that can help us complete the next leap. Each step requires different solutions. I recall when making the shift from neutrality to willingness, I listened to time management tapes almost every day. I immersed myself in sources created by people at the level of willingness until I eventually shifted. But a book on time management will be of little use to someone who’s at the level of pride; they’ll reject the very notion with a lot of defensiveness. And time management is meaningless to someone at the level of peace. But you can’t hit the higher levels if you haven’t mastered the basics first. Jesus was a carpenter. Gandhi was a lawyer. Buddha was a prince. We all have to start somewhere.

Look at this hierarchy with an open mind and see if it leads you to new insights that may help you take the next leap in your own life. No levels are any more right or wrong than others. Try not to get your ego wrapped up in the idea of being at any particular level, unless you’re currently at the level of pride of course.

Interessant model, he? Zelf oscilleer ik rond reason. Meestal val ik terug in acceptance, ik ga ook al dikwijls in love. Ik denk dat ik al wel eens joy heb bereikt, maar dat zijn maar momentjes.

Wim

Labels: bewustzijn, levels, pavlina, spiritualiteit