Cat Spirit
Da's raar. Ik stap buiten en naast mijn deur, als een standbeeld van een Chinese leeuw, zit een kat. Precies op wacht. Ik ken die kat wel, maar die komt normaal gezien nooit tot hier. Ik klap er efkes mee en hoewel ze een plotkat pur sang is en er net een paar kinderen afkomen met "Poesje!" wandelt ze nadien weg.
Ik rij een straat verder en een tweede kat wandelt voor me over de weg.
Ik rij nog een straat verder en een derde kruist mijn pad.
Dat zijn straten waar ik elke dag doorga, maar dat is nog nooit gebeurd. Een mens zou er nog bijgelovig van worden. Beschermd door de Kat.
Wimiauw
Ik rij een straat verder en een tweede kat wandelt voor me over de weg.
Ik rij nog een straat verder en een derde kruist mijn pad.
Dat zijn straten waar ik elke dag doorga, maar dat is nog nooit gebeurd. Een mens zou er nog bijgelovig van worden. Beschermd door de Kat.
Wimiauw
Inspinazie Tout Court
Ik ben verbijsterd...
Vandaag eindelijk mijn lerares impro zelf bezig gezien op de planken met Inspinazie Tout-Court.
Het was dit maal een unieke eerste keer dat ze vooraf met internet werkten. Een personage, Mimi Mosa, werd gedropt op Facebook in augustus en iedereen kon haar leven en karakter mee neerzetten. Dat werd dan het hoofdpersonage.
Ok, ik heb zelf impro gedaan, maar ik was gewoon onderuit gehaald van bewondering. Dit was verbluffend. Vanaf de eerste scene lig je in een deuk van de spitsvondigheid. Zowel de inhoud als de vorm waren nagenoeg perfect. Prachtig op elkaar afgespeeld.
Misschien is het omdat in impro alles op de moment gebeurt maar alles bruist zo enorm van leven. Echt, zoveel keer met de slappe lach gezeten, zàlig!
Wimpro
PS. Aanrader voor wie 6 december bij hun volgende voorstelling geen sinterklaas viert.
Vandaag eindelijk mijn lerares impro zelf bezig gezien op de planken met Inspinazie Tout-Court.
Het was dit maal een unieke eerste keer dat ze vooraf met internet werkten. Een personage, Mimi Mosa, werd gedropt op Facebook in augustus en iedereen kon haar leven en karakter mee neerzetten. Dat werd dan het hoofdpersonage.
Ok, ik heb zelf impro gedaan, maar ik was gewoon onderuit gehaald van bewondering. Dit was verbluffend. Vanaf de eerste scene lig je in een deuk van de spitsvondigheid. Zowel de inhoud als de vorm waren nagenoeg perfect. Prachtig op elkaar afgespeeld.
Misschien is het omdat in impro alles op de moment gebeurt maar alles bruist zo enorm van leven. Echt, zoveel keer met de slappe lach gezeten, zàlig!
Wimpro
PS. Aanrader voor wie 6 december bij hun volgende voorstelling geen sinterklaas viert.
Labels: impro, inspinazie, theater
Waarom?
Ik begrijp het niet.
Na 5 dagen vol helse onwetendheid om te weten hoe iemand waar ik zielsveel van hou ok is, blijkt dat ze me niet wil zien. Ik denk toch dat dat zo is. Ik krijg niet de kans om waarom te vragen. (Het moeilijk is dat ik niet weet of mijn stem doorgeraakt. Worden al mijn e-mails gedeletet voor ze ze kan lezen? Worden mijn brieven weggesmeten? Worden mijn boodschappen niet doorgegeven?)
Heb ik een fout gemaakt?
Daarvoor was alles zo liefdevol en goed. Waarom is het omgeslagen?
Ik moet haast wel een fout hebben gemaakt.
Ik hou van jou.
Mocht je me willen zien, ik ben hier voor jou.
Na 5 dagen vol helse onwetendheid om te weten hoe iemand waar ik zielsveel van hou ok is, blijkt dat ze me niet wil zien. Ik denk toch dat dat zo is. Ik krijg niet de kans om waarom te vragen. (Het moeilijk is dat ik niet weet of mijn stem doorgeraakt. Worden al mijn e-mails gedeletet voor ze ze kan lezen? Worden mijn brieven weggesmeten? Worden mijn boodschappen niet doorgegeven?)
Heb ik een fout gemaakt?
Daarvoor was alles zo liefdevol en goed. Waarom is het omgeslagen?
Ik moet haast wel een fout hebben gemaakt.
Ik hou van jou.
Mocht je me willen zien, ik ben hier voor jou.
Wijnstalk
Hey, ik ben niet de enige die keer op keer gebeld wordt door die vervelende stille Franstalige wijnmarketeers. Die mannen hebben me de afgelopen 6 maanden zeker 5 keer gebeld, en nu heeft het parket een onderzoek ingezet.
Wel spijtig want die pee's waren wel kei goed om mijn assertiviteit te oefenen. Eerst heel hun uitleg aanhoord. Dan hun uitleg aanhoord en direct nee gezegd en naar hun uitleg geluisterd. Dan hun onderbroken zo gauw beleefd was en nee gezegd. Dan hun onderbroken en nee gezegd en onmiddellijk opgehangen. Dan zo gauw ik het door had nee gezegd, gebruld dat ze me van hun lijst afsmijten en opgehangen.
Sja, iets anders dan nu.
Wim
Wel spijtig want die pee's waren wel kei goed om mijn assertiviteit te oefenen. Eerst heel hun uitleg aanhoord. Dan hun uitleg aanhoord en direct nee gezegd en naar hun uitleg geluisterd. Dan hun onderbroken zo gauw beleefd was en nee gezegd. Dan hun onderbroken en nee gezegd en onmiddellijk opgehangen. Dan zo gauw ik het door had nee gezegd, gebruld dat ze me van hun lijst afsmijten en opgehangen.
Sja, iets anders dan nu.
Wim
Gevaarlijke Liefde
Hier een gedachte die me laatst in het gezicht sloeg:
Liefde is het grootste taboe in onze beschaving. "Liefde" wordt bezien als een excuus voor elke wandaad ("Hij deed het uit liefde") en als de ultieme redding. Zeer gelijkaardig met het vroegere idee van God.
Kijk maar hoe het in onze media wordt voorgesteld. En dit is een recente ontwikkeling van de laatste eeuwen.
Nog niet zeker waar ik sta op dit gebied, maar al een schoon vonk.
Wim
Liefde is het grootste taboe in onze beschaving. "Liefde" wordt bezien als een excuus voor elke wandaad ("Hij deed het uit liefde") en als de ultieme redding. Zeer gelijkaardig met het vroegere idee van God.
Kijk maar hoe het in onze media wordt voorgesteld. En dit is een recente ontwikkeling van de laatste eeuwen.
Nog niet zeker waar ik sta op dit gebied, maar al een schoon vonk.
Wim
Radical Honesty over Idealen
Man, dat is toch weer kismet! En da's al de zoveelste keer dat dat gebeurt met dit boek..!
Lees ik een volgende hoofdstuk in Radical Honesty waar ik over sprak, gaat dat over de zogezegde strijd tussen degene die idealen nastreeft zoals gezond eten en sporten en degene die toch andere dingen doet zoals chips vreten en tv-kijken. Brad Blanton schrijft dat er geen strijd is maar dat je dat gewoon gebruikt om je te verbergen van iets nog erger... En niet alleen is dat een gigantische aha-erlebnis, maar dat is rechtstreeks van toepassing op mijn vorige post!
Weet je wat ik doe gewoon kut. Kut. En dan dan doe ik koppie. Ja. Kut en dan koppie. Koppie.
We all display a kind of inconsistency among our beliefs, our wishes, and our actions in our own lives, although it may be easier to recognize in the lives of others. We have all listened to an argument play itself out between two (or more) voices within our own minds—one preaching about what we should do, and the other helplessly apologizing and explaining about how we would if we could but we can't. We all share an awareness, if we are honest, that on some fundamental level, the apparent struggle among our beliefs, actions, and desires is a false one. More often than not, the "struggle" has emerged after a choice has already been made, though perhaps unconsciously. The "struggle" manifests itself mostly as effort: "trying" to decide; "trying" to be good; "trying" to keep our word. The false struggle is invented by our minds as a distraction, to "draw fire"—to draw the fire of our attention and keep us from seeing that we have already chosen.
[...]
This examination of our subconscious desire to avoid change, and of what lies beneath the phony struggle, can get us "unstuck." It also leads to a deeper place, a scarier place, than that of mere struggle to change. Struggling to change is what you do to hide from something worse. Struggling to change is a way to avoid facing the abyss, and if the abyss could be avoided, it would be a good idea.
The abysmal truth is that everything comes to nothing. No change matters. Whatever you don't have is only important to you because you don't have it. Something you want is very important to you until you get it, and then it's nothing after a while. This movement from anticipation to accomplishment to disillusionment is inevitable. All change is futile. The alternative kind of life—conservative, preserving beliefs, avoiding change, a kind of stagnation within the protected bounds of first-learned concepts—is an equally futile way to live. Both ways to live are merely playing tiddlywinks between predoom and postdoom. Willingness to face the abyss of meaninglessness is the power required to accomplish change. Whatever your main struggle is, it is insignificant in the face of your death; it is petty and unimportant and has no meaning at all. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.
Wim
Lees ik een volgende hoofdstuk in Radical Honesty waar ik over sprak, gaat dat over de zogezegde strijd tussen degene die idealen nastreeft zoals gezond eten en sporten en degene die toch andere dingen doet zoals chips vreten en tv-kijken. Brad Blanton schrijft dat er geen strijd is maar dat je dat gewoon gebruikt om je te verbergen van iets nog erger... En niet alleen is dat een gigantische aha-erlebnis, maar dat is rechtstreeks van toepassing op mijn vorige post!
Weet je wat ik doe gewoon kut. Kut. En dan dan doe ik koppie. Ja. Kut en dan koppie. Koppie.
We all display a kind of inconsistency among our beliefs, our wishes, and our actions in our own lives, although it may be easier to recognize in the lives of others. We have all listened to an argument play itself out between two (or more) voices within our own minds—one preaching about what we should do, and the other helplessly apologizing and explaining about how we would if we could but we can't. We all share an awareness, if we are honest, that on some fundamental level, the apparent struggle among our beliefs, actions, and desires is a false one. More often than not, the "struggle" has emerged after a choice has already been made, though perhaps unconsciously. The "struggle" manifests itself mostly as effort: "trying" to decide; "trying" to be good; "trying" to keep our word. The false struggle is invented by our minds as a distraction, to "draw fire"—to draw the fire of our attention and keep us from seeing that we have already chosen.
[...]
This examination of our subconscious desire to avoid change, and of what lies beneath the phony struggle, can get us "unstuck." It also leads to a deeper place, a scarier place, than that of mere struggle to change. Struggling to change is what you do to hide from something worse. Struggling to change is a way to avoid facing the abyss, and if the abyss could be avoided, it would be a good idea.
The abysmal truth is that everything comes to nothing. No change matters. Whatever you don't have is only important to you because you don't have it. Something you want is very important to you until you get it, and then it's nothing after a while. This movement from anticipation to accomplishment to disillusionment is inevitable. All change is futile. The alternative kind of life—conservative, preserving beliefs, avoiding change, a kind of stagnation within the protected bounds of first-learned concepts—is an equally futile way to live. Both ways to live are merely playing tiddlywinks between predoom and postdoom. Willingness to face the abyss of meaninglessness is the power required to accomplish change. Whatever your main struggle is, it is insignificant in the face of your death; it is petty and unimportant and has no meaning at all. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.
Wim
Labels: idealen, inner game, radical honesty
De Ironie van de Idealen in de Relatie
Ik ben weer te ver gegaan, he. Ik weet van mezelf dat als ik met iets begin dat ik neig naar het extreme. Perfectionisme. Wel, en nu weer in relaties. En man het was insidious ditmaal.
Ik wil mijn idealen volgen. Mijn idealen zeggen dat alles vrij van ego moet zijn: geen bezit, enkel geven, geen jaloezie, geen neurotische regeltjes, begrip voor de fouten van de anderen, vergeving, kortom: all good stuff.
Nu weet ik ondertussen dat je nog altijd mens moet kunnen blijven en ik neem mezelf ook niet langer kwalijk als ik geen 100% slaag in zo'n dingen. Dus da's goed. Concreet voorbeeldje: ik ga jaloers zijn, dus ik wil dat daar ruimte voor is, maar ik ga er niet naar handelen.
Ok, wat ontdek ik nu na veel miserie (maar daar dient miserie voor, om je te laten leren, anders krijg je ze niet)... Het feit dat ik zo'n hoge standaard zet aan mezelf betekende dat alles waar ik last mee heb ik als mijn verantwoordelijkheid bezie. Met andere woorden ik tolereer alles wat me kwetst, want het is allemaal stom ego. En met al die pijn erodeer je je ego weg. Korte termijn versus lange termijn, juist?
Juist.
Juist..?
Maar er was een monster dat me sluipend en langzaam consumeerde zonder dat ik het wist... Idealen zijn net dat: ideaal, platonisch, iets om op te mikken maar niet om te bereiken. Het is fantastisch dat ik inzie dat ik menselijk mag zijn, maar het was blijkbaar niet menselijk genoeg. Als alles mijn schuld is, dan heb je het onbewust gevoel dat je grip (en misschien je zelfrespect) te kort komt, en dat uit zich in donkere manieren. Uithalen tegen je partners die je net zo probeert los te laten... De mens houdt zichzelf in balans, of je nu wil of niet. Wie zei dat weer van een plant groeit langzaam omhoog, maar je kan hem niet omhoog forceren want dan trek je zijn wortels uit?
De pijn die daaruit kwam, schreef ik weer af als mijn schuld en ego en zo begint het probleem opnieuw.
De grote ironie die me plotseling te binnen schoot toen ik de situatie herbekeek (da's een aanrader die ik vaak doe bij zware conflicten: herleef de situatie zo levendig mogelijk vanuit 2de en dan 3de persoon. Er komt nog meer bijkijken, als iemand vraagt leg ik dat wel es uit): het is ook minder fair tegenover je partner dat je haar vrijlaat en alles geeft en die pijn gebruikt om te groeien als mens, want jouw pijn kwetst ook de mensen die van je houden, zeker als zij de aanleiding zijn. Dan is het meer fair om minder tolerant te zijn, strenger, egoïstischer, kleinzieliger en zo de groei in balans te houden met het comfort. Comfort in jou, alsook tussen elkaar. Hoe tegenintuïtief is dat???
Ik besef ook --en deze moet ik opschrijven voor mezelf-- dat ik evenveel waard ben zelfs al blijf ik zoals ik nu ben, even vadsig, even lui, even kleinzielig, even angstig, even menselijk. Ik dacht echt dat ik dat al geloofde, maar blijkbaar toch niet helemaal, want als ik het lees trek ik een beetje samen.
Hmm... dit is weer zo één van die posts waar ik ga over twijfelen om online te zetten...
Terzijde: ik vroeg me vroeger altijd af waarom in verhalen als het Kwade overheerst het Goede het bestrijdt om het in balans te brengen, en nooit waarom het Kwade moest strijden als het Goede overheerst. Wel, te goed is niet destructief voor anderen, maar voor jezelf. En op die manier ook destructief voor anderen als zij er om geven. Daar zit ook weer de balans.
Soit. Enkele zware beslissingen staan voor de deur en hoewel ik er tegenop zie, heb ik het volste vertrouwen dat iedereen er door versterkt gaat worden op de manier die ze nu nodig hebben.
Wim
Ik wil mijn idealen volgen. Mijn idealen zeggen dat alles vrij van ego moet zijn: geen bezit, enkel geven, geen jaloezie, geen neurotische regeltjes, begrip voor de fouten van de anderen, vergeving, kortom: all good stuff.
Nu weet ik ondertussen dat je nog altijd mens moet kunnen blijven en ik neem mezelf ook niet langer kwalijk als ik geen 100% slaag in zo'n dingen. Dus da's goed. Concreet voorbeeldje: ik ga jaloers zijn, dus ik wil dat daar ruimte voor is, maar ik ga er niet naar handelen.
Ok, wat ontdek ik nu na veel miserie (maar daar dient miserie voor, om je te laten leren, anders krijg je ze niet)... Het feit dat ik zo'n hoge standaard zet aan mezelf betekende dat alles waar ik last mee heb ik als mijn verantwoordelijkheid bezie. Met andere woorden ik tolereer alles wat me kwetst, want het is allemaal stom ego. En met al die pijn erodeer je je ego weg. Korte termijn versus lange termijn, juist?
Juist.
Juist..?
Maar er was een monster dat me sluipend en langzaam consumeerde zonder dat ik het wist... Idealen zijn net dat: ideaal, platonisch, iets om op te mikken maar niet om te bereiken. Het is fantastisch dat ik inzie dat ik menselijk mag zijn, maar het was blijkbaar niet menselijk genoeg. Als alles mijn schuld is, dan heb je het onbewust gevoel dat je grip (en misschien je zelfrespect) te kort komt, en dat uit zich in donkere manieren. Uithalen tegen je partners die je net zo probeert los te laten... De mens houdt zichzelf in balans, of je nu wil of niet. Wie zei dat weer van een plant groeit langzaam omhoog, maar je kan hem niet omhoog forceren want dan trek je zijn wortels uit?
De pijn die daaruit kwam, schreef ik weer af als mijn schuld en ego en zo begint het probleem opnieuw.
De grote ironie die me plotseling te binnen schoot toen ik de situatie herbekeek (da's een aanrader die ik vaak doe bij zware conflicten: herleef de situatie zo levendig mogelijk vanuit 2de en dan 3de persoon. Er komt nog meer bijkijken, als iemand vraagt leg ik dat wel es uit): het is ook minder fair tegenover je partner dat je haar vrijlaat en alles geeft en die pijn gebruikt om te groeien als mens, want jouw pijn kwetst ook de mensen die van je houden, zeker als zij de aanleiding zijn. Dan is het meer fair om minder tolerant te zijn, strenger, egoïstischer, kleinzieliger en zo de groei in balans te houden met het comfort. Comfort in jou, alsook tussen elkaar. Hoe tegenintuïtief is dat???
Ik besef ook --en deze moet ik opschrijven voor mezelf-- dat ik evenveel waard ben zelfs al blijf ik zoals ik nu ben, even vadsig, even lui, even kleinzielig, even angstig, even menselijk. Ik dacht echt dat ik dat al geloofde, maar blijkbaar toch niet helemaal, want als ik het lees trek ik een beetje samen.
Hmm... dit is weer zo één van die posts waar ik ga over twijfelen om online te zetten...
Terzijde: ik vroeg me vroeger altijd af waarom in verhalen als het Kwade overheerst het Goede het bestrijdt om het in balans te brengen, en nooit waarom het Kwade moest strijden als het Goede overheerst. Wel, te goed is niet destructief voor anderen, maar voor jezelf. En op die manier ook destructief voor anderen als zij er om geven. Daar zit ook weer de balans.
Soit. Enkele zware beslissingen staan voor de deur en hoewel ik er tegenop zie, heb ik het volste vertrouwen dat iedereen er door versterkt gaat worden op de manier die ze nu nodig hebben.
Wim
Labels: ego, inner game, ironie, perfectionisme, relaties
Café Costume
Al jaren zit in mijn achterhoofd het idee om eens een stijlvol maatpak te laten maken. Nu zie ik net een reportage over Café Costume, een soort maatpak-meets-menu-format, gedaan door kinderen van een (voor mij tot hiertoe on)bekende costumierfamilie.
Opzoekingen op het internet voor de prijs graven alleen maar positieve kritiek op... Aja, die prijs zit tussen 450-1000€ wat voor een maatpak scherp blijkt.
Misschien iets voor mezelf voor mijn volgende verjaardag?
Wim
Opzoekingen op het internet voor de prijs graven alleen maar positieve kritiek op... Aja, die prijs zit tussen 450-1000€ wat voor een maatpak scherp blijkt.
Misschien iets voor mezelf voor mijn volgende verjaardag?
Wim
Gewoonten
Hier is eens iets waar je over moet nadenken (want da's ook waar ik mee bezig ben ^_^) :
Wat heb je aan je gewoonten? Doe je niet beter altijd waar je zin in hebt? Heb je eigenlijk wel gewoonten?
Mensen zeggen vaak dingen als: "Ik drink nooit alcohol". Ah nee? Zelfs niet als je zin hebt?
Snap je wat ik bedoel?
Wim
Wat heb je aan je gewoonten? Doe je niet beter altijd waar je zin in hebt? Heb je eigenlijk wel gewoonten?
Mensen zeggen vaak dingen als: "Ik drink nooit alcohol". Ah nee? Zelfs niet als je zin hebt?
Snap je wat ik bedoel?
Wim
Labels: gewoonten, inner game
Te delete
Ween. Waar zijn al mijn mailtjes naartoe? Mailtjes allemaal weg!
Heeft Burundi-connectie teveel op delete-knopje doen duwen?
(klaaglijk) Miauw mauw miauw miauw!
Wim de Postloze Tijger
Heeft Burundi-connectie teveel op delete-knopje doen duwen?
(klaaglijk) Miauw mauw miauw miauw!
Wim de Postloze Tijger