Fonteinhoofd
Vreemd. In een South Parkje dat ik net bezie wordt Atlas Shrugged van Ayn Rand beschimpt. En het boek op mijn nachtkastje hier is Fountainhead, van Ayn Rand. En dat is toch zo'n onbekend bekend boek. Ik twijfelde nog tussen beide boeken eigenlijk, want beiden werden aangeraden door Tyler Durden. Aangezien hij ook Power of Now en Mastery aanraadde...
Over boeken gesproken, ik heb nog een showstopper ter hand hier. Ik denk dat ik dit boek gaan aanraden boven Power of Now! Het handelt namelijk over hetzelfde... nee, dat is niet juist... Het verkrijgt hetzelfde resultaat, maar dan zonder Jezus en Boeddha. Het boek heet Radical Honesty, door psychoanalist dr. Brad Blanton.
Ik ben nog maar in de helft, maar ik heb al elk hoofdstuk aha-inzichten gehad. En voor een veld waarvan ik nu toch bikkelhard bekend ben met de materie, vind ik dat veel.
Wim
Over boeken gesproken, ik heb nog een showstopper ter hand hier. Ik denk dat ik dit boek gaan aanraden boven Power of Now! Het handelt namelijk over hetzelfde... nee, dat is niet juist... Het verkrijgt hetzelfde resultaat, maar dan zonder Jezus en Boeddha. Het boek heet Radical Honesty, door psychoanalist dr. Brad Blanton.
Ik ben nog maar in de helft, maar ik heb al elk hoofdstuk aha-inzichten gehad. En voor een veld waarvan ik nu toch bikkelhard bekend ben met de materie, vind ik dat veel.
Wim
Labels: ayn rand, boeken, power of now, radical honesty
De Burundi Brieven: First Conflict
Ja lap. De eerste dag dat de hardware er is (word ik uit mijn bed gebeld) en direct al paniekerig dat ik zeker langer moet blijven.
Ik heb nog niet eens kunnen werken. Geef me ten minste de tijd om te constateren of er iets foutloopt.
Dat wordt dus al direct voeten stevig planten om te gaan koppen botsen. En dat tegen de zalige achtergrond van koppijn en krampen. Milleju daarom zorgde ik dus net voor een collega om mij te vervangen. Leg dat eens uit aan management-types: vervangen.
En nu komt de klap op de vuurpijl. Ik hol dus net naar de site, installeer alles, het werkt perfect (dat mag ook wel es). Dus ik fix wat cosmetische bugjes, controleer de shipments, bereid de training voor... maar eigenlijk moet ik nu wachten op de cliënt om iets te doen te hebben, want pas als hij zegt 'dat moet anders' heb ik echt werk. Maar nu blijkt dat die voor enkele daagjes naar Ruanda gaat. Hij zal daar ook w En mijn training is uitgesteld tot op de dag dat ik vertrek nota bene. Leg dat eens uit aan management-types: efficiënte planning.
Wim de Zaagtijger
Ik heb nog niet eens kunnen werken. Geef me ten minste de tijd om te constateren of er iets foutloopt.
Dat wordt dus al direct voeten stevig planten om te gaan koppen botsen. En dat tegen de zalige achtergrond van koppijn en krampen. Milleju daarom zorgde ik dus net voor een collega om mij te vervangen. Leg dat eens uit aan management-types: vervangen.
En nu komt de klap op de vuurpijl. Ik hol dus net naar de site, installeer alles, het werkt perfect (dat mag ook wel es). Dus ik fix wat cosmetische bugjes, controleer de shipments, bereid de training voor... maar eigenlijk moet ik nu wachten op de cliënt om iets te doen te hebben, want pas als hij zegt 'dat moet anders' heb ik echt werk. Maar nu blijkt dat die voor enkele daagjes naar Ruanda gaat. Hij zal daar ook w En mijn training is uitgesteld tot op de dag dat ik vertrek nota bene. Leg dat eens uit aan management-types: efficiënte planning.
Wim de Zaagtijger
Labels: burundi, management, miljaar
De Burundi Brieven: Inner Game
Hier op reis zijn brengt me --in het begin tot mijn ergernis-- innerlijk serieus van mijn stuk. Angst over afspraken die foutlopen, zorgen maken over wat mensen denken, hervallen in asociaal zijn, piekeren over of ik wel de juiste regels volg...
Een reis zoals deze is natuurlijk een mooie lakmoestest voor je eigenwaarde, en zo zie je maar dat mijn zelfbeeld nog altijd afhankelijk is van locatie en allianties (mensen die je kent). Natuurlijk is deel ervan gegrond. Ik zit hier, moederziel alleen, in een onbekende cultuur zowel qua land als qua zakendoen, ik leid daarenboven het project hier en moet alle communicatie goed laten verlopen met alle partijen, in een taal die ik niet vlot beheers, en ik ben vorig jaar opgevoed met de notie "Afrika = gevaar". Dus eigenlijk moet ik mezelf ook niet overschatten, en handhaaf ik mezelf al wreed goed.
Ook altijd een belangrijke les die herhaald mag worden voor mij is het besef dat als het niet gaat dat dat ok is. Na een periode komt dat wel. Of niet, en da's ook ok.
Het moeilijke is onderscheid maken tussen reële en onwezenlijke angsten. Er is mij aangeboden geweest om naar de nachtclubs mee te gaan, maar hoewel je hier over straat kan lopen en mensen me nog maar 3x lastig hebben gevallen, mijd ik die liever. Ik wil ook graag gaan zwemmen in het Tanganyika-meer maar de meeste mensen hier durven dat niet omwille van de krokodillen.
Een nieuw inzicht dat ik hier ook kreeg, gebeurde tijdens dat ik me zorgen maakte over of ik de sociale conventies volgde. Ik heb namelijk weinig ervaring in zakenrelaties. Dus zit ik te denken: "Trakteer ik iedereen nu al op een glas, maar langs de andere kant hun bedrijf betaalt ook alles, dus dat is zo'n hol gebaar." Dan volg ik de anderen als referentie maar die doen al vanalles vooraleer ik me daar goed bij zou voelen. Uiteindelijk maakte ik de realisatie dat hoe ik het zou doen, zij het later, zij het anders, even goed is. Mensen zouden misschien gegeneerd of gebruuskeerd zijn, maar uiteindelijk merken ze ook wel hoe ik ze een plaats geef in mijn wereld, al kan dat iets langer duren.
Dit klinkt nu triviaal terwijl ik dit opschrijf, maar geloof me, als je middenin die emotie zit kost het enkele dagen eer je dat beseft.
In feite is dat iets dat ook een gegigantische openbaring voor me is geweest de laatste maanden: de wereld bestaat niet uit regels maar uit mensen. Ik volgde altijd nauwlettend de regels --ik was nu eenmaal dat soort persoon, een denker-- welke ik me ook voorstelde dat mochten gelden op dat moment, vb. hoeveel percent minder biedt je bij een woning, wanneer vraag je opslag, waar moet ik hier aanschuiven in de rij, wanneer doe je een nieuw pak koekjes open ... Dat waren de maatstaven waaraan ik de correctheid en waarde van mijn gedrag afmat. Ik weet niet goed hoe ik me dat voorstelde, maar ik denk dat ik dan ook ergens het geloof had dat er een soort alziende karmische inspectie was, die als iemand zich daar niet aan hield een afstraffing gaf. Dat klinkt al bijna religieus :) maar ik bedoel dat er altijd wel iemand het zou zien, zoals de politie of zo. Het frustreerde me dan dan ook als iemand zich niet aan de regels hield en daar niet voor afgestraft werd. Dat paste niet in mijn wereldbeeld.
Hier is de grote onthulling voor mij: uiteindelijk kom je bij eender welke regel altijd uit bij een mens. Krijg je je een parkeerboete? Dan is dat door een agent die die moet geven. Zit je te pornosites te surfen op het werk? Dan moet er een admin zijn die dat niet alleen controleert maar er ook nog iets van zegt. Steek je een sigaret op in het restaurant? Dan moet er iemand zijn die je daarvoor op de vingers tikt.
En met een mens kan je altijd klappen, kan je een reden geven, kan je een uitzondering vragen. Meestal, is die andere zelfs gegeneerd dat hij je moet terechtwijzen. Zot he? Maar tenzij je altijd zeer assertief bent geweest ken je dat gevoel waarschijnlijk wel.
Dus de les die ik nu herhaal (want zoals met al die dingen, vergeet je zo'n dingen een aantal keer vooraleer je ze geinternaliseerd hebt) is dat er geen abstracte arbiter is die je beoordeelt. Je komt enkel in aanraking met andere mensen, soms goedwillig, soms kwaadwillig, maar met gelijkaardige gedachten. Er wordt geen oordeel over je geveld, er zijn enkel reacties, en jij kan kiezen hoe je daar mee omgaat.
Wim
Een reis zoals deze is natuurlijk een mooie lakmoestest voor je eigenwaarde, en zo zie je maar dat mijn zelfbeeld nog altijd afhankelijk is van locatie en allianties (mensen die je kent). Natuurlijk is deel ervan gegrond. Ik zit hier, moederziel alleen, in een onbekende cultuur zowel qua land als qua zakendoen, ik leid daarenboven het project hier en moet alle communicatie goed laten verlopen met alle partijen, in een taal die ik niet vlot beheers, en ik ben vorig jaar opgevoed met de notie "Afrika = gevaar". Dus eigenlijk moet ik mezelf ook niet overschatten, en handhaaf ik mezelf al wreed goed.
Ook altijd een belangrijke les die herhaald mag worden voor mij is het besef dat als het niet gaat dat dat ok is. Na een periode komt dat wel. Of niet, en da's ook ok.
Het moeilijke is onderscheid maken tussen reële en onwezenlijke angsten. Er is mij aangeboden geweest om naar de nachtclubs mee te gaan, maar hoewel je hier over straat kan lopen en mensen me nog maar 3x lastig hebben gevallen, mijd ik die liever. Ik wil ook graag gaan zwemmen in het Tanganyika-meer maar de meeste mensen hier durven dat niet omwille van de krokodillen.
Een nieuw inzicht dat ik hier ook kreeg, gebeurde tijdens dat ik me zorgen maakte over of ik de sociale conventies volgde. Ik heb namelijk weinig ervaring in zakenrelaties. Dus zit ik te denken: "Trakteer ik iedereen nu al op een glas, maar langs de andere kant hun bedrijf betaalt ook alles, dus dat is zo'n hol gebaar." Dan volg ik de anderen als referentie maar die doen al vanalles vooraleer ik me daar goed bij zou voelen. Uiteindelijk maakte ik de realisatie dat hoe ik het zou doen, zij het later, zij het anders, even goed is. Mensen zouden misschien gegeneerd of gebruuskeerd zijn, maar uiteindelijk merken ze ook wel hoe ik ze een plaats geef in mijn wereld, al kan dat iets langer duren.
Dit klinkt nu triviaal terwijl ik dit opschrijf, maar geloof me, als je middenin die emotie zit kost het enkele dagen eer je dat beseft.
In feite is dat iets dat ook een gegigantische openbaring voor me is geweest de laatste maanden: de wereld bestaat niet uit regels maar uit mensen. Ik volgde altijd nauwlettend de regels --ik was nu eenmaal dat soort persoon, een denker-- welke ik me ook voorstelde dat mochten gelden op dat moment, vb. hoeveel percent minder biedt je bij een woning, wanneer vraag je opslag, waar moet ik hier aanschuiven in de rij, wanneer doe je een nieuw pak koekjes open ... Dat waren de maatstaven waaraan ik de correctheid en waarde van mijn gedrag afmat. Ik weet niet goed hoe ik me dat voorstelde, maar ik denk dat ik dan ook ergens het geloof had dat er een soort alziende karmische inspectie was, die als iemand zich daar niet aan hield een afstraffing gaf. Dat klinkt al bijna religieus :) maar ik bedoel dat er altijd wel iemand het zou zien, zoals de politie of zo. Het frustreerde me dan dan ook als iemand zich niet aan de regels hield en daar niet voor afgestraft werd. Dat paste niet in mijn wereldbeeld.
Hier is de grote onthulling voor mij: uiteindelijk kom je bij eender welke regel altijd uit bij een mens. Krijg je je een parkeerboete? Dan is dat door een agent die die moet geven. Zit je te pornosites te surfen op het werk? Dan moet er een admin zijn die dat niet alleen controleert maar er ook nog iets van zegt. Steek je een sigaret op in het restaurant? Dan moet er iemand zijn die je daarvoor op de vingers tikt.
En met een mens kan je altijd klappen, kan je een reden geven, kan je een uitzondering vragen. Meestal, is die andere zelfs gegeneerd dat hij je moet terechtwijzen. Zot he? Maar tenzij je altijd zeer assertief bent geweest ken je dat gevoel waarschijnlijk wel.
Dus de les die ik nu herhaal (want zoals met al die dingen, vergeet je zo'n dingen een aantal keer vooraleer je ze geinternaliseerd hebt) is dat er geen abstracte arbiter is die je beoordeelt. Je komt enkel in aanraking met andere mensen, soms goedwillig, soms kwaadwillig, maar met gelijkaardige gedachten. Er wordt geen oordeel over je geveld, er zijn enkel reacties, en jij kan kiezen hoe je daar mee omgaat.
Wim
Labels: burundi, inner game
De Burundi Brieven: Antibioticum Africanis
Dit wordt hier te erg. Zelfs na 8 immodiums lijkt het nog altijd alsof ik een tweede keer moet plassen. Ik zou het op zich zo erg niet vinden, ware het niet dat ik hoofdpijn heb en van dat soort zwakke spierpijn die je voelt als je ziek bent. Ik maak me zorgen over malaria, want daar moet je vroeg bij zijn. Dat begint met koorts, en ik denk niet dat ik er heb, maar ik heb ook geen thermometer om te meten. En met dat tropisch klimaat plus airco is het moeilijk te zeggen.
Ik ga te rade bij Rosine, de eigenares van de optiekwinkel naast het hotel. Dit klinkt misschien raar, maar voor mysterieuze redenen is zij het plaatselijk Orakel. Het meisje is zo vriendelijk met me mee te gaan naar de polykliniek om dat ze weet dat daar een goede internist te vinden is. Helaas is die volgeboekt. Ondertussen is mijn chauffeur gearriveerd en Rosine instrueert hem naar een ander goed alternatief.
Spannend, de eerste keer dat ik naar een dokter ga in een ander land, in een ander continent en in een andere taal. In een stoffige, zanderige achterbuurt vinden we tot mijn onrust een tweede polykliniek. De dokter boezemt echter wel vertrouwen in. Hij is een lange grijsaard met brilletje in witte jas die me nadat ik hem de hand schud niet loslaat en me letterlijk in zijn praktijk binnentrekt. Dan heb ik weer zo'n moment van dat realiseer dat ik veel beter Frans ken dan ik denk. Wat is misselijkheid, lichtjes pijnlijke spieren, en de rest van mijn symptomen in het Frans? Maar het komt er vlot uit. Na een lange diagnose (alleen spijtig dat hij mijn koorst niet nam) stuurt hij me naar buiten met een werkelijk onleesbaar voorschrift. Ik verwacht echt dat de apotheker het gaat opgeven om de hanepoten te ontcijferen, maar nee! Hij komt effectief af met vijf doosjes pillen. Mijn chauffeur vraagt of het werk dit terugbetaalt, hij zegt dat hij het zelf nooit zou kunnen betalen. En inderdaad, dit pakket kost meer dan 30.000 frank.
Ik kijk toch even de houdbaarheidsdatum na, maar die is allemaal netjes na 2010. Thuis de bijsluiters lezen is minder succesvol, want één er van is enkel in het Grieks. Soit, dan maar op da doktaaman vertrouwen...
Wim aan de antibiotica.
Ik ga te rade bij Rosine, de eigenares van de optiekwinkel naast het hotel. Dit klinkt misschien raar, maar voor mysterieuze redenen is zij het plaatselijk Orakel. Het meisje is zo vriendelijk met me mee te gaan naar de polykliniek om dat ze weet dat daar een goede internist te vinden is. Helaas is die volgeboekt. Ondertussen is mijn chauffeur gearriveerd en Rosine instrueert hem naar een ander goed alternatief.
Spannend, de eerste keer dat ik naar een dokter ga in een ander land, in een ander continent en in een andere taal. In een stoffige, zanderige achterbuurt vinden we tot mijn onrust een tweede polykliniek. De dokter boezemt echter wel vertrouwen in. Hij is een lange grijsaard met brilletje in witte jas die me nadat ik hem de hand schud niet loslaat en me letterlijk in zijn praktijk binnentrekt. Dan heb ik weer zo'n moment van dat realiseer dat ik veel beter Frans ken dan ik denk. Wat is misselijkheid, lichtjes pijnlijke spieren, en de rest van mijn symptomen in het Frans? Maar het komt er vlot uit. Na een lange diagnose (alleen spijtig dat hij mijn koorst niet nam) stuurt hij me naar buiten met een werkelijk onleesbaar voorschrift. Ik verwacht echt dat de apotheker het gaat opgeven om de hanepoten te ontcijferen, maar nee! Hij komt effectief af met vijf doosjes pillen. Mijn chauffeur vraagt of het werk dit terugbetaalt, hij zegt dat hij het zelf nooit zou kunnen betalen. En inderdaad, dit pakket kost meer dan 30.000 frank.
Ik kijk toch even de houdbaarheidsdatum na, maar die is allemaal netjes na 2010. Thuis de bijsluiters lezen is minder succesvol, want één er van is enkel in het Grieks. Soit, dan maar op da doktaaman vertrouwen...
Wim aan de antibiotica.
Labels: afrika, burundi, dokter, explosieve diarree
De Burundi Brieven: Humanis Interconnecta
Heuj! Vervangingslaptop! Internets! Sluurp sluuurrrrop sljuuurp....
Spetterpoep Wim
Spetterpoep Wim
De Burundi Brieven: Trivia
Nog altijd geen materiaal hier... Ofwel kan een vervanging van mijn laptop komen, dan kan ik daar wat mee ontwikkelen, schrijven, theorie lezen, of de vier eerste seizoenen van South Park bezien die ik daarvoor op mijn PC getankt heb. Ofwel komt het projectmateriaal al aan, dan kan ik installeren en testen. Het feit dat je dit kan lezen betekent dat ik de receptioniste heb kunnen overtuigen even op haar internet te mogen surfen.
Ondertussen heb ik hier dus echt niks te doen. Slapen, eten, dutten, lezen, siëstas houden, op m'n DS spelen, suffen, tv-kijken... Op sateliet-tv zijn er wel goeie films. Ik heb eergisteren Number 23 gezien, en die was rijkelijk overgoten in sfeervolle noir-saus, maar tijdens de ontknoping viel enkele keren de stroom uit à la Africaine.
Dan maar ondertussen wat interessante feitjes over Burundi. Wist je dat...
... Burundi een Belgische kolonie is geweest? En blijkbaar buurland Ruanda ook.
... mensen hier zeer stil spreken? Dat en het Frans maakt het mij moeilijk ze te verstaan.
... dit zowat het enige land is in Afrika dat zijn leidingwater filtert? Dus het is drinkbaar, zei mijn collega, maar ik zit ondertussen aan vier immodiums en zit nog altijd explosieve diarree.
... muggen hier superheldensterk zijn? Ik klopte op één met een papieren zakdoek, duwde enkele keren na met mijn vingers en nog vloog ze nadien weg comme si rien n'était. Dit is geen geïsoleerd geval. De enige manier om muggen efficiënt te doden is als ze op mijn klamboe zitten ze te raken volledig loodrecht op het gaas zodat ze erdoor geperforeerd worden (denk Warner Bros.), en dan moet ik nog al mijn spierkracht aanwenden.
... ze lounge en jazz draaien in het restaurant in het hotel? Which is nice.
... Afrikaanse chili het meest pikante is dat ik ken? Ik dacht dat wasabi die eer wegdroeg, maar de chili hier is zo pikant dat je er de hik van krijgt. Fabien zei dat dat voorkomt, maar het was pas na de tweede keer dat ik het geloofde. Heel je lichaam staat dan al in brand, en dat hikken drijft de temperatuur nog es op, bovenop de default tropenhitte.
Het is zo'n beetje als een mildere versie van Congo hier. De hitte is draaglijker, de straten properder, de mensen vriendelijker, de vrouwen mooier, de luchthaven groter, maar het eten ook minder lekker. Maar het belangrijkste is dat ik hier tenminste alleen naar de winkel kan gaan en met de mensen kan klappen. Dan zit je tenminste niet achter dat gouden hek toe te kijken naar een vreemde cultuur in plaats van er deel van uit te maken.
El Toerista
Ondertussen heb ik hier dus echt niks te doen. Slapen, eten, dutten, lezen, siëstas houden, op m'n DS spelen, suffen, tv-kijken... Op sateliet-tv zijn er wel goeie films. Ik heb eergisteren Number 23 gezien, en die was rijkelijk overgoten in sfeervolle noir-saus, maar tijdens de ontknoping viel enkele keren de stroom uit à la Africaine.
Dan maar ondertussen wat interessante feitjes over Burundi. Wist je dat...
... Burundi een Belgische kolonie is geweest? En blijkbaar buurland Ruanda ook.
... mensen hier zeer stil spreken? Dat en het Frans maakt het mij moeilijk ze te verstaan.
... dit zowat het enige land is in Afrika dat zijn leidingwater filtert? Dus het is drinkbaar, zei mijn collega, maar ik zit ondertussen aan vier immodiums en zit nog altijd explosieve diarree.
... muggen hier superheldensterk zijn? Ik klopte op één met een papieren zakdoek, duwde enkele keren na met mijn vingers en nog vloog ze nadien weg comme si rien n'était. Dit is geen geïsoleerd geval. De enige manier om muggen efficiënt te doden is als ze op mijn klamboe zitten ze te raken volledig loodrecht op het gaas zodat ze erdoor geperforeerd worden (denk Warner Bros.), en dan moet ik nog al mijn spierkracht aanwenden.
... ze lounge en jazz draaien in het restaurant in het hotel? Which is nice.
... Afrikaanse chili het meest pikante is dat ik ken? Ik dacht dat wasabi die eer wegdroeg, maar de chili hier is zo pikant dat je er de hik van krijgt. Fabien zei dat dat voorkomt, maar het was pas na de tweede keer dat ik het geloofde. Heel je lichaam staat dan al in brand, en dat hikken drijft de temperatuur nog es op, bovenop de default tropenhitte.
Het is zo'n beetje als een mildere versie van Congo hier. De hitte is draaglijker, de straten properder, de mensen vriendelijker, de vrouwen mooier, de luchthaven groter, maar het eten ook minder lekker. Maar het belangrijkste is dat ik hier tenminste alleen naar de winkel kan gaan en met de mensen kan klappen. Dan zit je tenminste niet achter dat gouden hek toe te kijken naar een vreemde cultuur in plaats van er deel van uit te maken.
El Toerista
Labels: burundi, explosieve diarree, slapen, trivia
De Burundi Brieven: Boem
Lap. Mensen kunnen me niet meer bellen op mijn gsm. Ik krijg enkel een bericht en ze worden direct doorgeschakeld naar mijn voice mail.
Na een al zware zoektocht naar een klantendienst nummer dat je kan bereiken vanuit het buitenland (6000? Wat 6000? Probeert dat maar es te bellen hier) verzekerden ze me na herhaaldelijk bellen en 3 uur in de wachtrij dat alles aan de centrale werkte, dat het aan mijn toestel moest liggen.
Nochtans heb ik zelfs zo ver moeten gaan om alles te resetten naar factory defaults (waarvoor ik ook weer een code moest gaan zoeken in België) en zelfs dat werkte niet.
Welja, nu heb ik een Burundees nummer (+257 79 251808 mocht je het nodig hebben), dus mensen kunnen me bellen. Maar sms'jes sturen of ontvangen gaat niet hier.
Ondertussen wacht ik op het arriveren van de hardware zodat ik kan werken. Ik denk dat ik het meer es ga bezoeken.
Wim
Na een al zware zoektocht naar een klantendienst nummer dat je kan bereiken vanuit het buitenland (6000? Wat 6000? Probeert dat maar es te bellen hier) verzekerden ze me na herhaaldelijk bellen en 3 uur in de wachtrij dat alles aan de centrale werkte, dat het aan mijn toestel moest liggen.
Nochtans heb ik zelfs zo ver moeten gaan om alles te resetten naar factory defaults (waarvoor ik ook weer een code moest gaan zoeken in België) en zelfs dat werkte niet.
Welja, nu heb ik een Burundees nummer (+257 79 251808 mocht je het nodig hebben), dus mensen kunnen me bellen. Maar sms'jes sturen of ontvangen gaat niet hier.
Ondertussen wacht ik op het arriveren van de hardware zodat ik kan werken. Ik denk dat ik het meer es ga bezoeken.
Wim
Labels: burundi, gsm, technofear
De Burundi Brieven: Krasj
Ok, worst possible thing just happened...
Mijn laptop, zenuwcentrum van projectontwikeling, electronische majordomo, asiel van arbeid en verstrooiing, geeft een Blauw Scherm des Doods, drie seconden in boot.
Zoals de kenners zeten hebben je een drietal Safe Modes, en die geven ook een drietal blue screens. Een reinstall of repair van Windows werkt niet. Een restore ook niet, wegens andere problemen. En mijn collega hier vertrekt straks. (verstoorde Ranma-lach) Whahahahaha!!!
Daar zal dus wat emergency stuff verzonden moeten worden vanuit den Belgiek, en hard. Godzijdank voor Final Fantasy Tactics A2 die het wachten zo vrolijk opsnuistert (en 2 jaar mentale training).
Voor de rest is het weer goed, het hotel lieflijk, de mensen vriendelijk en het kraantjeswater gefilterd.
Wim weg (voor minstens enkele dagen)
Mijn laptop, zenuwcentrum van projectontwikeling, electronische majordomo, asiel van arbeid en verstrooiing, geeft een Blauw Scherm des Doods, drie seconden in boot.
Zoals de kenners zeten hebben je een drietal Safe Modes, en die geven ook een drietal blue screens. Een reinstall of repair van Windows werkt niet. Een restore ook niet, wegens andere problemen. En mijn collega hier vertrekt straks. (verstoorde Ranma-lach) Whahahahaha!!!
Daar zal dus wat emergency stuff verzonden moeten worden vanuit den Belgiek, en hard. Godzijdank voor Final Fantasy Tactics A2 die het wachten zo vrolijk opsnuistert (en 2 jaar mentale training).
Voor de rest is het weer goed, het hotel lieflijk, de mensen vriendelijk en het kraantjeswater gefilterd.
Wim weg (voor minstens enkele dagen)
Kluszen en de Kunst van het Vloerleggen
Aangezien ik binnen een paar maand een nieuwe vloer wil leggen in volledige innerlijke rust, heb ik bijzonder veel aan de wijsheid van Kluszen.
Wim
PS. Met dank aan Alpha Core voor de link.
Wim
PS. Met dank aan Alpha Core voor de link.
Labels: moehaha, ninja, spiritualiteit
Occassie
Ok, niet zó grappig, maar dan kunnen we nog eens genieten van een schoon vrouw bovenop deze blog ;)
Mindstream
In the ancient meditation instructions, it is said that at the beginning thoughts will arrive one on top of another, uninterrupted, like a steep mountain waterfall. Gradually, as you perfect meditation, thoughts become like the water in a deep, narrow gorge, then a great river slowly winding its way down to the sea, and finally the mind becomes like a still and placid ocean, ruffled by only the occasional ripple or wave.
--Sogyal Rinpoche, The Tibetan Book of Living and Dying, 1994
--Sogyal Rinpoche, The Tibetan Book of Living and Dying, 1994
Labels: bewustzijn, inner game, meditatie, water
Schuml
Da's toch eigenlijk ferpupte, ze. Als ik bij de bankjes aankom, ik zet mij neder, leg nonchalant een mapje Fortis neer waar ik een KBC-voorstel uithaal terwijl riposteer met de 4 beste tegenvoorstellen van Immotheker, daarna uitleg dat ik een variabiliteit van 3 jaar verkies boven 5 jaar voor de tendens in de renteschommelingen te benutten ja, dan verdwijnen ineens een hoop extra voorwaarden zoals klant zijn.
Moet je niet afvragen wat Joe Uninformed Customer dan allemaal voor achenebbisj geschlep krijgt... oi gevalt!
De grap is dat ik twee weken geleden zelf nog niet beter wist dan dat "quotiteit" een soort choco was. Zoals altijd, als je niet wil dat ze je versjteren als een nuchsjlep, kan je maar beter zorgen dat je sjoege hebt.
Bank sjmank, ja
Wim
Moet je niet afvragen wat Joe Uninformed Customer dan allemaal voor achenebbisj geschlep krijgt... oi gevalt!
De grap is dat ik twee weken geleden zelf nog niet beter wist dan dat "quotiteit" een soort choco was. Zoals altijd, als je niet wil dat ze je versjteren als een nuchsjlep, kan je maar beter zorgen dat je sjoege hebt.
Bank sjmank, ja
Wim