Place Jourdan
Ik dacht eerst dat hij ons meenam naar de "Pleasure Dome", maar nee het was Place Jourdan.
Om zijn afscheid te vieren, nam mijn collega Alexandre ons mee voor pizza's naar Mama Roma. 6 jaar in Brussel, maar het blijft je verassen. Je blijft plekjes ontdekken. Niet alleen was dit pleintje het thuis van de naar het schijnt lekkerste frieten in Brussel, maar ook dit verfrissende, drukke restaurantje waar gigantische vierkante plateaus vol creatieve pizzacombinaties voor je liggen, klaar op per kilo uit te snijden naar believen.
En ik zeg altijd tegen mijn kompanen dat Leuven beter is qua vrouwelijk schoon, zeker zonder het taalprobleem, maar damn jong, heb ik er daar veel van vlindertjes-inducerende kwaliteit gezien. Ik ga toch es mijn terrein moeten uitbreiden.
Bueno apetito,
Wim
Om zijn afscheid te vieren, nam mijn collega Alexandre ons mee voor pizza's naar Mama Roma. 6 jaar in Brussel, maar het blijft je verassen. Je blijft plekjes ontdekken. Niet alleen was dit pleintje het thuis van de naar het schijnt lekkerste frieten in Brussel, maar ook dit verfrissende, drukke restaurantje waar gigantische vierkante plateaus vol creatieve pizzacombinaties voor je liggen, klaar op per kilo uit te snijden naar believen.
En ik zeg altijd tegen mijn kompanen dat Leuven beter is qua vrouwelijk schoon, zeker zonder het taalprobleem, maar damn jong, heb ik er daar veel van vlindertjes-inducerende kwaliteit gezien. Ik ga toch es mijn terrein moeten uitbreiden.
Bueno apetito,
Wim
Labels: brussel, mama roma, place jourdan
Mastery
Ik heb net Mastery uit van George Leonard en ik moet zeggen 't is een aanrader. Het gaat over goed worden in iets. Maar dan iets dat de moeite is, met het langdurige process vol plateaus en terugvallen. Iets wat in onze onmiddelijke bevrediging gerichte, verlies 10kg in 14 dagen, nog meer explosies en sex op tv, maatschappij tegengewerkt wordt in bijna elk aspect van onze cultuur. Over genieten van het process in plaats van het doel.
Het grote voordeel is dat hij nog goed geschreven is ook. Ik was erdoor in 3 dagen omdat ik gewoon niet wou stoppen.
Je kan 'em zelfs gratis lezen.
Wim
Labels: inner game, mastery
De gelaagdheid van het Ik
Als je het hebt over zaken als het ego, het ik, gecentreerdheid, power of now, expressie... alles aangaande bewustzijn en zijn compositie, dan zijn dat redelijk onvatbare begrippen. Daarom heb, met de ervaring die ondertussen hierin ik heb verworven, wat diagrammen gemaakt die dit verduidelijken.
Zoals trouwe lezers weten, kampte ik eerst met de paradox tussen zelfacceptatie en zelfverbetering. Power of Now en andere levenswijsheid herinnert ons zeer juist dat we perfect zijn zoals we zijn, maar als je daar van uitgaat, waarom zou je dan in godsnaam aan jezelf werken? Welke motivatie heb je dan nog om eender wat te bereiken in je leven?
Uiteindelijk kwam de oplossing door in te zien dat het monolithische beeld dat ik had van het bewustzijn te simplistisch was. Tegenwoordig vind ik de beste metafoor om het voor te stellen een stralende zon, met daarond een wolkendek.
De zon is je kern, je pure ik, perfect en compleet, en dat wordt uitgestraald in alle richtingen. De wolken zijn je ego, je angsten, je beperkende geloven, en houden de stralen tegen of kaatsen ze zelfs terug.
Dit wolkendek verschilt van dag tot dag, van moment tot moment.
Zelfverbetering is dus geen toevoegen, maar een verwijderen! Op die manier ben je tegelijk compleet in je kern, maar verbeter je toch jezelf door angsten weg te werken die je tegenhouden die kern te laten uiten.
Er zitten dus (op zijn minst) twee lagen in je ik. Zonder dat het mijn bedoeling was, ontdekte ik dat deze twee lagen ook de dichotomie van angst en liefde illustreren!
Om even kort te herhalen, kan elke menselijke emotie uiteindelijk terug herleid worden naar deze twee basisemoties. Liefde omvat de puur gevende emoties, onvoorwaardelijk, waar je niets voor terugverwacht bvb. gelukkig zijn omdat iemand blij is. Onder deze noemer valt ook het scheppende, het uitende bvb. een boek schrijven over iets wat je passioneert.
Angst zijn de emoties die onstaan als je vergeet dat je kern al compleet is en tevergeefs iets zoekt om de leemte op te vullen. Bvb. jaloezie naar een ander toe, kleren kopen omdat je mee wil in de mode, opscheppen over prestaties, identificatie met een groep, ziekte of bezit, ...
Liefde-gebaseerde emoties origineren in je kern, angst-gebaseerde emoties origineren in je ego.
Dit besef loste ook een andere paradox voor mij op. Namelijk hoe ik de vredige onthechting van Power of Now kon rijmen met mijn passionele aard.
Nu, het merendeel van de mensen steekt het gros van hun energie (en met die term bedoel ik hun focus, hun gedachten en hun acties) op het niveau van het ego. Het ego is voornamelijk een overtollig denken en emoties onstaan door de illusie van een leegte in jezelf, dat je niet goed genoeg bent. (Aha! Dat zou mijn diagram zijn met de Ik eruitgehaald eigenlijk! Nu zie ik het...) De gedachten die daaruit ontstaan slaan dus constant terug op jezelf.
- "Wat zullen de mensen van me denken?"
- "Oh nee, die kijkt naar mij. Ze denkt vast dat ik er dik uitzie."
- "Hey, ze weten toch dat ik hier de leider ben, he?"
- "Hij heeft niet gebeld... Wil dat zeggen dat hij me niet meer graag ziet?"
Enkel het stukje resterende energie wordt gebruikte aan effectief waarnemen van wat er echt gebeurt, in plaats van in door jou verzonnen filmpjes. Met ander woorden: je zit in je hoofd.
Als je niet in je hoofd bent, maar bewust van je eigen compleetheid, dan lost dat wolkendek als het ware op. Dat is wat ze noemen je kern voelen, mindfullness, gecentreerdheid, state, verlichting, power of now, presence, tegenwoordigheid, in je lichaam zijn, nimbus, ... er zijn duizenden termen voor en ze betekenen allemaal hetzelfde.
Voor mij persoonlijk is hét drijvende idee hierachter: expressie. Zo gauw je stopt met te piekeren over wat er allemaal zou kùnnen gebeuren, maar in plaats daarvan direct jezelf te uiten, dan kàn het niet anders dan dat je uit je hoofd komt en in het nu.
Hoe doe je dat nu praktisch? Stel je zelf vragen zoals:
- "Wat vind ik hier van?"
- "Hoe kan ik dit leuk maken?"
- "Wat voel ik nu en hoe kan ik dat uiten?"
- "Vind ik zijn gedrag acceptabel?"
Dit is allemaal pure expressie van je zelf. Alle intentie origineert in je kern, er is geen energie over om in je hoofd te blijven want alle energie gaat van je kern naar buiten! Je vergeet effectief dat je iemand bent, en je bent gewoon. Ongefilterd, puur en krachtig.
In deze toestand straalt je kern door en het vreemde (of misschien net het natuurlijke) is dat andere mensen dat zeer reëel aanvoelen, hoewel vaak onbewust. Je merkt bijvoorbeeld direct het verschil tussen een film die gemaakt is voor een marktdoelgroep, met andere woorden om geld te verdienen (angst), en een film die de auteur voor zichzelf gemaakt heeft, met andere woorden puur voor de passie (liefde).
Brengt dit wat duidelijkheid brengt in mijn vorige posts? Stel liefst vragen over de stukken waar je verward door bent en geef weerwoord op de stukken waar je het oneens mee bent, zodat ik deze uitleg nog kan verbeteren.
Wim
Zoals trouwe lezers weten, kampte ik eerst met de paradox tussen zelfacceptatie en zelfverbetering. Power of Now en andere levenswijsheid herinnert ons zeer juist dat we perfect zijn zoals we zijn, maar als je daar van uitgaat, waarom zou je dan in godsnaam aan jezelf werken? Welke motivatie heb je dan nog om eender wat te bereiken in je leven?
Uiteindelijk kwam de oplossing door in te zien dat het monolithische beeld dat ik had van het bewustzijn te simplistisch was. Tegenwoordig vind ik de beste metafoor om het voor te stellen een stralende zon, met daarond een wolkendek.
De zon is je kern, je pure ik, perfect en compleet, en dat wordt uitgestraald in alle richtingen. De wolken zijn je ego, je angsten, je beperkende geloven, en houden de stralen tegen of kaatsen ze zelfs terug.
Dit wolkendek verschilt van dag tot dag, van moment tot moment.
Zelfverbetering is dus geen toevoegen, maar een verwijderen! Op die manier ben je tegelijk compleet in je kern, maar verbeter je toch jezelf door angsten weg te werken die je tegenhouden die kern te laten uiten.
Er zitten dus (op zijn minst) twee lagen in je ik. Zonder dat het mijn bedoeling was, ontdekte ik dat deze twee lagen ook de dichotomie van angst en liefde illustreren!
Om even kort te herhalen, kan elke menselijke emotie uiteindelijk terug herleid worden naar deze twee basisemoties. Liefde omvat de puur gevende emoties, onvoorwaardelijk, waar je niets voor terugverwacht bvb. gelukkig zijn omdat iemand blij is. Onder deze noemer valt ook het scheppende, het uitende bvb. een boek schrijven over iets wat je passioneert.
Angst zijn de emoties die onstaan als je vergeet dat je kern al compleet is en tevergeefs iets zoekt om de leemte op te vullen. Bvb. jaloezie naar een ander toe, kleren kopen omdat je mee wil in de mode, opscheppen over prestaties, identificatie met een groep, ziekte of bezit, ...
Liefde-gebaseerde emoties origineren in je kern, angst-gebaseerde emoties origineren in je ego.
Dit besef loste ook een andere paradox voor mij op. Namelijk hoe ik de vredige onthechting van Power of Now kon rijmen met mijn passionele aard.
Nu, het merendeel van de mensen steekt het gros van hun energie (en met die term bedoel ik hun focus, hun gedachten en hun acties) op het niveau van het ego. Het ego is voornamelijk een overtollig denken en emoties onstaan door de illusie van een leegte in jezelf, dat je niet goed genoeg bent. (Aha! Dat zou mijn diagram zijn met de Ik eruitgehaald eigenlijk! Nu zie ik het...) De gedachten die daaruit ontstaan slaan dus constant terug op jezelf.
- "Wat zullen de mensen van me denken?"
- "Oh nee, die kijkt naar mij. Ze denkt vast dat ik er dik uitzie."
- "Hey, ze weten toch dat ik hier de leider ben, he?"
- "Hij heeft niet gebeld... Wil dat zeggen dat hij me niet meer graag ziet?"
Enkel het stukje resterende energie wordt gebruikte aan effectief waarnemen van wat er echt gebeurt, in plaats van in door jou verzonnen filmpjes. Met ander woorden: je zit in je hoofd.
Als je niet in je hoofd bent, maar bewust van je eigen compleetheid, dan lost dat wolkendek als het ware op. Dat is wat ze noemen je kern voelen, mindfullness, gecentreerdheid, state, verlichting, power of now, presence, tegenwoordigheid, in je lichaam zijn, nimbus, ... er zijn duizenden termen voor en ze betekenen allemaal hetzelfde.
Voor mij persoonlijk is hét drijvende idee hierachter: expressie. Zo gauw je stopt met te piekeren over wat er allemaal zou kùnnen gebeuren, maar in plaats daarvan direct jezelf te uiten, dan kàn het niet anders dan dat je uit je hoofd komt en in het nu.
Hoe doe je dat nu praktisch? Stel je zelf vragen zoals:
- "Wat vind ik hier van?"
- "Hoe kan ik dit leuk maken?"
- "Wat voel ik nu en hoe kan ik dat uiten?"
- "Vind ik zijn gedrag acceptabel?"
Dit is allemaal pure expressie van je zelf. Alle intentie origineert in je kern, er is geen energie over om in je hoofd te blijven want alle energie gaat van je kern naar buiten! Je vergeet effectief dat je iemand bent, en je bent gewoon. Ongefilterd, puur en krachtig.
In deze toestand straalt je kern door en het vreemde (of misschien net het natuurlijke) is dat andere mensen dat zeer reëel aanvoelen, hoewel vaak onbewust. Je merkt bijvoorbeeld direct het verschil tussen een film die gemaakt is voor een marktdoelgroep, met andere woorden om geld te verdienen (angst), en een film die de auteur voor zichzelf gemaakt heeft, met andere woorden puur voor de passie (liefde).
Brengt dit wat duidelijkheid brengt in mijn vorige posts? Stel liefst vragen over de stukken waar je verward door bent en geef weerwoord op de stukken waar je het oneens mee bent, zodat ik deze uitleg nog kan verbeteren.
Wim
Labels: ego, expressie, gelaagdheid, inner game, power of now
Battlestar Galactica Seizoen 4
Omg omg omg! Mijn collega zegt dat het vierde seizoen van Battlestar Galactica nog beter is dan het eerste en het tweede! Hoe kan dat nu? Het eerste was al het beste stukje drama ooit... Mijn verbeelding is ontoereikend om dat zelfs voor te stellen. Squeeeeee!
Wim
Wim
Labels: battlestar galactica, omg
Liefde en leven
Het is niet omdat je meerdere mensen liefhebt dat het daarom minder diep is. Ik hoop echt dat mensen dat leren beseffen. Werp het juk van de maatschappij en de voorbijgestreefde mythes die ons worden geleerd over liefde af en leer het gevoel in je eigen buik te volgen. Dat is een veel betere gids in je leven.
Ik vind het geweldig dat net ontdek dat ik oprechte blijdschap voel als een vriendin van mij verteld dat ze gevoelens heeft voor een andere man. Eindelijk! Ze was al zo lang op zoek... Ik voel verdriet, maar dat is omwille van het terugtrekken van haar, wat ik zal missen, wat wij zullen missen... Iedereen is uniek. Maakt niet uit hoeveel mensen belangrijk zijn in iemands leven, zij het amoureus, platonisch, bloedverwanten, elke persoon op zich is bijzonder.
Start met te denken voor jezelf. Geef op de goedkeuring te willen van mensen die toch geen zak uitmaken in je leven. De gedachte dat de mening van andere mensen een tastbaar effect heeft op je leven is niet meer dan dat, een pure paranoïde illusie. Probeer het eens uit, je zal verbaasd staan van hoe weinig eigenlijke problemen naar je eigen waarden leven creëert. Niemand kan je respecteren als je jezelf niet respecteert.
Volg je eigen weg. Deze laatste paar maanden zijn er meerdere mensen die ik al dan niet goed kende onverwacht gestorven. This is the real deal people. Leef je leven, in plaats van te wachten tot je geleefd wordt. Ga drastisch, indien dat nodig is. Betaal die prijs voor je verlangens, want wanneer ga je dat anders doen? Over 5 levens?
Doe het nu.
Kus,
Wim
Ik vind het geweldig dat net ontdek dat ik oprechte blijdschap voel als een vriendin van mij verteld dat ze gevoelens heeft voor een andere man. Eindelijk! Ze was al zo lang op zoek... Ik voel verdriet, maar dat is omwille van het terugtrekken van haar, wat ik zal missen, wat wij zullen missen... Iedereen is uniek. Maakt niet uit hoeveel mensen belangrijk zijn in iemands leven, zij het amoureus, platonisch, bloedverwanten, elke persoon op zich is bijzonder.
Start met te denken voor jezelf. Geef op de goedkeuring te willen van mensen die toch geen zak uitmaken in je leven. De gedachte dat de mening van andere mensen een tastbaar effect heeft op je leven is niet meer dan dat, een pure paranoïde illusie. Probeer het eens uit, je zal verbaasd staan van hoe weinig eigenlijke problemen naar je eigen waarden leven creëert. Niemand kan je respecteren als je jezelf niet respecteert.
Volg je eigen weg. Deze laatste paar maanden zijn er meerdere mensen die ik al dan niet goed kende onverwacht gestorven. This is the real deal people. Leef je leven, in plaats van te wachten tot je geleefd wordt. Ga drastisch, indien dat nodig is. Betaal die prijs voor je verlangens, want wanneer ga je dat anders doen? Over 5 levens?
Doe het nu.
Kus,
Wim
Labels: leven, liefde, polyamorie, spiritualiteit
Congo Chronicles: Back at home
Toch frappant...
Ik kom Poly --de kapitein-commandant op rust die één van mijn chaperons in Kongoland was-- tegen in onze gangen die me verteld dat Chris een koffie aan het pakken is. Chris is de man die in Kinshasa een bedrijf heeft dat voor ons allerlei communicatie regelde.
Er staan een vijftal mensen in de keuken. Degene die ik elke dag zie daar klap ik niet mee, maar met Chris heb ik direct een diep gesprek over gevaar en gewoonte en hoe we ons voelen. Ik heb die man nog geen vier uur gesproken in Afrika. Ok, beetje overdramatisch, maar banden gesmeed in vuur, zeker?
Wim
Ik kom Poly --de kapitein-commandant op rust die één van mijn chaperons in Kongoland was-- tegen in onze gangen die me verteld dat Chris een koffie aan het pakken is. Chris is de man die in Kinshasa een bedrijf heeft dat voor ons allerlei communicatie regelde.
Er staan een vijftal mensen in de keuken. Degene die ik elke dag zie daar klap ik niet mee, maar met Chris heb ik direct een diep gesprek over gevaar en gewoonte en hoe we ons voelen. Ik heb die man nog geen vier uur gesproken in Afrika. Ok, beetje overdramatisch, maar banden gesmeed in vuur, zeker?
Wim
Labels: congo, verbinding
Simpsons
Ik weet niet wat het is, maar de nieuwe afleveringen van de Simpsons --de algeprezen serie waarvan ik 10 minuten dialoog uit elke aflevering kan citeren compleet met accenten en poses-- vind ik... slecht. De humor is try-hard en flauw. Het is niet meer spitsvondig en verrassend, het is geforceerd en vergezocht.
Wat een zonde.
Wim
Wat een zonde.
Wim
Labels: simpsons
Gebakken kurk
Tijd voor weer een Wim-stommiteit.
Ik schrijf dit bericht in een wolk van doemp. Toen ik mijn lasagne in de oven stak kwam er wat rook uit. Ik dacht, ja die bakplaat is pas afgewassen na mijn champagnefeestje, dus dat zal nog wat nasmeulen.
Toch ging ik maar es kijken 10 minuten later, want de lucht rond me begon te verduisteren. Kuch kuch. Ik doe de oven open, weer een hoop doemp. Allez vooruit, we zullen de plaat wisselen. Ik trek ze eruit en... Oh nee! Daar ligt zo'n kurken onderlegger! Eén van de meisjes zal die op de plaat hebben laten liggen maandag toen ze de bakplaat er terug instak.
Lap.
Ik schrijf dit bericht in een wolk van doemp. Toen ik mijn lasagne in de oven stak kwam er wat rook uit. Ik dacht, ja die bakplaat is pas afgewassen na mijn champagnefeestje, dus dat zal nog wat nasmeulen.
Toch ging ik maar es kijken 10 minuten later, want de lucht rond me begon te verduisteren. Kuch kuch. Ik doe de oven open, weer een hoop doemp. Allez vooruit, we zullen de plaat wisselen. Ik trek ze eruit en... Oh nee! Daar ligt zo'n kurken onderlegger! Eén van de meisjes zal die op de plaat hebben laten liggen maandag toen ze de bakplaat er terug instak.
Lap.
Feel ready to die
Alhoewel onze Steve ongebruikelijk voor hem de laatste tijd wat zever zit te verkopen qua motivatie versus egoïsme , wil ik dit brokje toch even opschrijven voor mezelf.
What helped me push through this resistance was facing the fact that my physical body will die someday, and for all I know, it could be today. A million people die on this planet every week. One of those weeks will be mine. One will be yours. I realized that if I wanted to live consciously, I had to live in such a way that I was ready to die each and every day. If I don’t feel ready to die, I know I’m doing something wrong. Specifically, that wrongness is the act of pushing my dreams and desires into the future, thereby stealing power from the present and driving myself into a lower state of consciousness. If I consider that today may be my last day on earth, I can’t give in to fear. I have to summon my courage to push through that fear.
What helped me push through this resistance was facing the fact that my physical body will die someday, and for all I know, it could be today. A million people die on this planet every week. One of those weeks will be mine. One will be yours. I realized that if I wanted to live consciously, I had to live in such a way that I was ready to die each and every day. If I don’t feel ready to die, I know I’m doing something wrong. Specifically, that wrongness is the act of pushing my dreams and desires into the future, thereby stealing power from the present and driving myself into a lower state of consciousness. If I consider that today may be my last day on earth, I can’t give in to fear. I have to summon my courage to push through that fear.
Labels: angst, bewustzijn, pavlina
Waarom ik soms niet naar Afrika wil
Uit de recente Lonely Planet:
Warring factions continue to threaten the fragile peace that exists between the government and New Force rebels holding the north of the country. Baby steps toward political stability are underway but continued setbacks due to a high level of violent attacks, theft and a deterioration of public health means that travel to this destination is ill-advised.
Toxic waste was dumped in Abidjan in early September 2006, killing several locals and causing health problems for thousands more. Several neighbourhoods are polluted. Travellers are advised to avoid the area and seek medical treatment for any respiratory difficulties or eye/nose irritation.
severity: Extreme Danger
Het woelige seksleven van de zeehond
Groot nieuws op de BBC: een gefrustreerde zeehond probeert een pinguïn te verkrachten. Juist ja. Ook interessant is al het gedrag van andere dieren, vooral van de adéliepinguïns die zichzelf prostitueren.
Wim
Wim
Inhouden
Eigenlijk is het toch wel erg... Omdat ik wat ziek was, hield ik me deze week in, en ben ik enkel donderdag, vrijdag en zaterdag gaan dansen. On y va mollo.
Wim
PS. Hilde plakte daar nog woensdag en zondag tegenaan. De Engelsen hebben daar een mooi woord voor: one-upmanship.
Wim
PS. Hilde plakte daar nog woensdag en zondag tegenaan. De Engelsen hebben daar een mooi woord voor: one-upmanship.
Labels: dansen, haha, one-upmanship, uitgaan
Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend
Jeroen en Stephanie vertekken voor een jaar naar Zuid-Amerika voor vrijwilligerswerk.
Tom (van Materialise) en zijn vriendin verhuizen naar Maleisië.
Het spijtige is dat we de mensen zullen missen... Het geweldige (buiten uiteraard de onavolgbare ervaring voor hen) is dat ze afscheidsfeestjes geven! Woeoe!
Dat van Jeroen en Stephanie is trouwens een benefietfuif met capoeira, tango en salsa, dus allen daarheen: 22u vrijdag 9 mei, Heiberg @ Korbeek-Lo.
Wim, de afwachtende globetrotter
Tom (van Materialise) en zijn vriendin verhuizen naar Maleisië.
Het spijtige is dat we de mensen zullen missen... Het geweldige (buiten uiteraard de onavolgbare ervaring voor hen) is dat ze afscheidsfeestjes geven! Woeoe!
Dat van Jeroen en Stephanie is trouwens een benefietfuif met capoeira, tango en salsa, dus allen daarheen: 22u vrijdag 9 mei, Heiberg @ Korbeek-Lo.
Wim, de afwachtende globetrotter