Heueuj! Viert allen uw Wim vandaag met veel vingergeknip en tonggeklak! Hoezee!

Labels: verjaardag

Steeds vaker kom ik het nu tegen dat mensen die ik amper 10 minuten ken me geheimen vertellen, vernederende herinneringen, seksuele fantasieën of diep persoonlijke onzekerheden. Soms zeggen ze dan dingen als "ik weet niet waarom ik dat nu tegen jou vertel..."

Hier hou ik dus zo ontzettend van, he!!!

Niet enkel omwille van de band die je dan hebt, maar omdat een bewijs is van dat ik uitstraal wat ik wil uitstralen, dat ik projecteer wat ik voel, hoe ik ben in mijn kern. Da's een kwestie van jezelf te accepteren, en daardoor ook de ander de ruimte geven om de mens te zijn die zij is. Vrij van oordeel. In een woord gezegd: liefde. Dat is redelijk accuraat wat ik onder dat woord versta.

Ik hou daar zo van, omdat dat dat betekent dat ik me ontwikkel in de richting die ik op wil.

Wim

PS. Da's toch iets magisch eigenlijk, he? Dat dat zo gewoon overkomt... Subcommunicatie.

Labels: inner game, liefde, vertrouwen

Dit is opmerkelijk. Vandaag heb ik voor het eerst een leeftijdsregressie meegemaakt. Ik werd teruggebracht eerst naar het 5de leerjaar, dan naar het 1ste leerjaar. Onder hypnose schreef ik mijn naam. Best wel maf, je moet kijken naar het verschil tussen nu (linksboven) en toen ik zogezegd 7 was (onder):



Wim

Labels: hypnose, regressie

Ik heb de laatste tijd last van een stalkster, die via allerlei internets mijn doen en laten volgt. Beste manier is natuurlijk hen te confronteren, dus heb ik er mee af gesproken. Was direct de eerste maal dat ik met iemand vrouwelijk afsprak die ik via het internet hem leren kennen, en het was best gezellig.
Maar ja, je weet nooit met die stalksters, he :)

Ja, ik weet dat je dat leest, dus je kan je verdedigen in een commmentje ;) It's the decent thing to do.

Wim

Labels: internet, stalking, vrouwen

Hilde stuurt me hier net een uitnodiging voor Friday Night Disco Sensation. Ze hebben een verlichte dansvloer... Een verlichte dansvloer! Mmmm! Mmm-mm, bitch! Dus daar zit maar één ding op. Trekt glanzend hemmeke aan, hangt blitse ketting, pornogitaar kicks in (bow-chicka-bow-woooow), smiiiile... Geven, schattebout!

Wie gaat mee? Vrijdagavond 25 april.

Oh-What-Wow-Wimpy

PS. Waarschuwing van het Ministerie van Gezondheid: tijdens discodansen kan Wims poep relativistische snelheden aannemen. Langdurige blootstelling kan volgende neveneffecten hebben: diaforese, vertigo, nausea, hallucinaties, verhoogd libido, tijdsvervorming, tremors, insomnia.

Labels: dansen, disco, fiesjuuuuh

De dag nadat Mia stierf keek ik naar een aflevering van Lost waarin ook iemand stierf en geboren werd op dezelfde moment.
Dat raakte me als de aard van het leven.
Eén dag later krijg een kaartje in de bus dat Axelle en Bert een kind hebben gekregen.

Wim

Labels: circle of life, kismet

Een collega van ons is gegaan van 4 weken geleden nog rondhuppelen, naar deze week opgenomen met kanker, naar gisteren gestorven. Vier weken!

Wim

Labels: kanker, sterven

Check ik mijn look en pepertjes op olie, zit daar toch wat ik denk dat schimmel is (witte wolkjes) in. Tiens, ik dacht toch dat iets op olie zetten een bewaarmethode was? Dat dat dan wel een jaar meekan, niet?

Sja, ik heb al die lekkere, maandenlang getrokken olijfolie dan weggekapt. Rest me nog de vraag: hoe maak je begot zo'n gesloten karaf schoon??

Wim de kok-in-leer

Geen zin om te koken, stap ik naar het Chinees restaurant op jacht naar een noedeltje noedel. Lap zeg. Lap suang sechong. Sluitingsdag. Ik heb echt geen geluk met dieje resto.
Dus ik draai me om en zoek een ander restaurantje. Frituur? Viavia? Thai? Ontspannen ga ik de mogelijkheden over een oefen tegelijk "Is it a crime" van Sade aan het stoplicht als ik ineens een ander liedje hoor links. Is het Bert, van de salsa. Die ging juist iets eten met Hugo en Erik van de salsa in Viavia. Dus hup heb ik daar een noedeltje Birma noedel meegegeten.

Ittadakimasu!
Wim

Labels: intentie-manifestatie

Ik klap altijd over expressie als de sleutel tot een krachtig en wis en waarachtig :) leven.

Iets heel klein wat je es moet uitproberen, je gaat verschieten van hoe moeilijk je het daar mee hebt. Zeg niet "ik moet..." of "ik heb nodig..." maar wees eerlijk en zeg "ik wil...".

Bvb. niet "Sorry, ik moet naar huis" maar zeg "Sorry, ik wil nu naar huis".
Zeg niet "We gaan iets drinken, als je zin hebt om mee te gaan...?" maar zeg "We gaan iets drinken. Ik wil graag dat jij meegaat."

Probeer het es uit en zeg hoe je je voelt.

Wim

Labels: expressie, inner game

Voor de duidelijkheid, de Burundi-post was een aprilgrap, he :)

Labels: 1 april, burundi, moehaha

Je hebt 3 stadia als je opgroeit. Als kind speel je, je maakt vriendjes, zonder problemen. Als kleuter bijvoorbeeld, in de speeltuin van het Stadspark, stapte ik gewoon op een ander kind af en vroeg "Zullen we samen spelen?" "Ja, da's goed" en hup we waren vertrokken.

Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.

Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.

Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.

Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.

Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.

En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.

Wim

PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.

Labels: bewustzijn, ego, inner game

Tot hiertoe heb ik het stil moeten houden, maar aangezien het nu officieel is... Ik ga in Burundi, ter plekke, de komende twee jaar ons nieuwe project leiden. Yups, stuurt dus almaar de annonskes door voor een appartementje in Bujumbura :) Ik heb er wel efkes over getwijfeld, en het zal zwaar aanpassen zijn, maar het is een te interessante ervaring om te laten liggen.

Wimumbura

Labels: burundi, werk