Congo revisited
Hups we gaan nog handjes vasthouden bij de Congoleesjes voor een weekje. Toch ruim op tijd terug voor Kerstmis, hoor luitjes.
Labels: congo
Dark Night of the Soul
Aha! Herkenbaar (van Steve Pavlina). Je kan zelfs specifieke posts aanduiden van mij waarin het onderstaand verschijnsel zich voordoet, dan word ik superanalytisch en kom ik uit op een paradox of vraag. Ik heb op de moment een gevoel dat ik er weer één achter de rug heb. En effectief ook nu weer zitten analyseren en paniekerige vragen zitten stellen aan iedereen.
As you raise your consciousness, you’ll experience periods of confusion as you take the next “quantum leap” in front of you, followed by periods of deepening mental clarity. Another term for these periods of confusion is the Dark Night of the Soul. This is when your whole reality makes very little sense to you, and you become uncertain of everything. It is a time of massive cognitive restructuring. Your mind is refactoring its code to complete the jump to the next level. It has to scramble the old patterns in order to make room for the new.
However, once you complete one of these leaps, you enter a period of incredible clarity. Everything in your life starts to make sense on a whole new level. It’s like someone adjusted a focusing dial on your mind.
As you raise your consciousness, you’ll experience periods of confusion as you take the next “quantum leap” in front of you, followed by periods of deepening mental clarity. Another term for these periods of confusion is the Dark Night of the Soul. This is when your whole reality makes very little sense to you, and you become uncertain of everything. It is a time of massive cognitive restructuring. Your mind is refactoring its code to complete the jump to the next level. It has to scramble the old patterns in order to make room for the new.
However, once you complete one of these leaps, you enter a period of incredible clarity. Everything in your life starts to make sense on a whole new level. It’s like someone adjusted a focusing dial on your mind.
Labels: bewustzijn, inner game, pavlina
Microdermabrasie
In november 2007 onderging de cellulaire structuur van Wim, eens een normale software engineer uit Leuven, een markante modificatie die hem terug transformeerde in... Bishounen Wim Wim-chan(tm)! Paragoon van schoonheid, liefde en passie die de strijd aanbind met angst en middelmatigheid in de hele maatschappij! Kwaaaaaatsu! (Action figure binnenkort beschikbaar)
Ik was dringend toe aan massage, dus profiteerde ik ervan om een microdermabrasie te nemen. Dat was me al lang eens was aangeraden. Nu ik probeer alles zeker één keer (behalve coprofagie). Ben best tevreden over het resultat. Ze stofzuigen u smoelwerk met een hoop kristallen, nadien ben je precies gephotoshopped.
Bishounen Wim Wim-chan
Ik was dringend toe aan massage, dus profiteerde ik ervan om een microdermabrasie te nemen. Dat was me al lang eens was aangeraden. Nu ik probeer alles zeker één keer (behalve coprofagie). Ben best tevreden over het resultat. Ze stofzuigen u smoelwerk met een hoop kristallen, nadien ben je precies gephotoshopped.
Bishounen Wim Wim-chan
Labels: microdermabrasie
Draaienissen
23u. Ik stap de fakbar binnen, bestel mezelf een J&B's (zoiets is een belachelijke 2€ daar). Met dat half in de hand sta ik te klappen tot ik plots me wat licht in het hoofd begin te voelen.
Vreemd.
Een vinger whiskey op. En serieuze maaltijd achter de kiezen. Dat kan dus geen effect hebben.
Ik zeg tegen mijn wing Ralph dat ik hier serieus aan het draaien ben, met zo'n intensiteit als ik nog nooit heb meegemaakt in mijn leven. Hij stelt voor om even naar buiten te gaan. Ik weifel nog even, maar besluit zijn raad op te volgen.
Ik zet wat passen door de menigte, maar vraag hem op voorop te gaan zodat ik kan steunen. Het is 10m tot de uitgang, maar als ik daar aankom kan ik niet meer recht blijven staan. Nochtans ben ik perfect bij bewustzijn, niet misselijk, maar het beeld voor mijn ogen draait aan duizelingwekkende snelheid. Struikelend tegen de muur vind ik een vensterbank om op te zitten. Het lukt me niet eens om Ralph aan te kijken die naast me zit.
Terwijl hij water voor me haalt bedenk ik waar het aan kan liggen. Ik ben wat slecht gezind omdat ik net zo goed aan het praten was, maar als psychonaut vind ik dit natuurlijk interessant.
Alcohol kan het niet zijn.
Iemand die iets in mijn glas heeft gedaan? Dat gebeurt daar normaal niet.
Het enige wat ik kan bedenken zijn mijn nieuwe schoenen. De eerste maal dat ik ermee uitga en ook de eerste maal in mijn leven dat ik schoenen draag met een hak (toch een goeie 2,5cm). Misschien dat ik daardoor evenwichtsstoornissen heb?
Misschien dat, gecombineerd met de drank, de hitte en de muziek?
Na 10 minuten is alles over, buiten een zeer lichte woozyness in mijn hoofd. Ik ga voor de zekerheid nog iets eten.
Vreemd.
Een vinger whiskey op. En serieuze maaltijd achter de kiezen. Dat kan dus geen effect hebben.
Ik zeg tegen mijn wing Ralph dat ik hier serieus aan het draaien ben, met zo'n intensiteit als ik nog nooit heb meegemaakt in mijn leven. Hij stelt voor om even naar buiten te gaan. Ik weifel nog even, maar besluit zijn raad op te volgen.
Ik zet wat passen door de menigte, maar vraag hem op voorop te gaan zodat ik kan steunen. Het is 10m tot de uitgang, maar als ik daar aankom kan ik niet meer recht blijven staan. Nochtans ben ik perfect bij bewustzijn, niet misselijk, maar het beeld voor mijn ogen draait aan duizelingwekkende snelheid. Struikelend tegen de muur vind ik een vensterbank om op te zitten. Het lukt me niet eens om Ralph aan te kijken die naast me zit.
Terwijl hij water voor me haalt bedenk ik waar het aan kan liggen. Ik ben wat slecht gezind omdat ik net zo goed aan het praten was, maar als psychonaut vind ik dit natuurlijk interessant.
Alcohol kan het niet zijn.
Iemand die iets in mijn glas heeft gedaan? Dat gebeurt daar normaal niet.
Het enige wat ik kan bedenken zijn mijn nieuwe schoenen. De eerste maal dat ik ermee uitga en ook de eerste maal in mijn leven dat ik schoenen draag met een hak (toch een goeie 2,5cm). Misschien dat ik daardoor evenwichtsstoornissen heb?
Misschien dat, gecombineerd met de drank, de hitte en de muziek?
Na 10 minuten is alles over, buiten een zeer lichte woozyness in mijn hoofd. Ik ga voor de zekerheid nog iets eten.
Labels: gezondheid, wtf
Battlestar Galactica
Het werd hoog tijd dat ik eens ravede over Battlestar Galactica, maar voor ik dat deed wou ik eerst nog een afleveringetje zien. Ja lap, in de laatste tien seconden doen ze daar weer een onthulling die me in mijn hart pakt en me letterlijk naar adem deed snakken. Dus de lofzang zal me niet moeilijk vallen :)
Ik heb het over de 2003-2005 versie van Battlestar Galactica, de reimaging zoals dat heet van de originele SF-serie uit 1978. Vorig jaar werd ik door vrienden al verteld hoe geweldig de serie niet was, maar ja, ik heb de tijd niet om alles te zien en vond het idee wat oubollig. Nadat een half dozijn mensen me zoiets echter benadrukken, begon ik toch serieus te zoeken achter seizoen 1.
Ik heb nu de piloot en het eerste seizoen achter mijn kiezen en ik moet zeggen dat dit het mooiste stukje drama is dat ik in de laatste jaren heb gezien. Het is helemaal character-driven (just the way I like it), de hoofdpersonages hebben een gelaagdheid en een menselijke complexiteit die zelfs mijn favoriete anime-personages overstijgt. Zonder al te veel te willen verraden worden door enkele kernpunten in het plot over de antagonisten --de Cylons-- de relaties tussen de personages zeer uniek en intrigerend. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat een aantal relaties nog nooit zijn voorgekomen in verhalen.
Er is één prachtig tragisch personage, heen en weer gesleurd tussen liefde en verraad tegen haar wil, waar ik begot zo'n compassie voor heb... Elke keer dat ze verwoven wordt in de plot wordt hou ik m'n hart vast. En met recht want keer op keer maakt ze toch nogal wat mee. Jongens toch. You poor thing...
Eén van de hoofdpersonages heeft een immens intrigerende Thanatos/Eros-relatie die een eb en vloed creërt van angst, hoop, lust, en fataliteit. Jezus, ik weet niet hoe dat komt, maar voor zoiets heb ik altijd al een zwak gehad.
Naast de mensen is de plot die zich plooit doorheen de grimmige sfeer van de serie zeker ook meesterlijk. Het pakt je als met een hamer. Ze zijn expert in enkele seconden je gans begrip omver te kegelen, met één subtiel maar perfect geplaatste onthulling. En nooit gebruiken ze goedkope sensatie hiervoor.
Ik weet nog dat op het einde van het eerste seizoen ik net naar mijn glas aan het pakken was toen er zo weer iets gebeurde en ik zei "Godverdomme, dat kan ni waar zijn!" en bleef wel 5 seconden stokstijf staan, half voorovergebogen, hand nog steeds reikend naar mijn glas.
Ik ben blijkbaar niet de enige die vol lof is, de show heeft verscheidene onderscheidingen gewonnen, waaronder een bergje Emmy's.
Kijken maar, rakkers van me!
Ome Wim
Ik heb het over de 2003-2005 versie van Battlestar Galactica, de reimaging zoals dat heet van de originele SF-serie uit 1978. Vorig jaar werd ik door vrienden al verteld hoe geweldig de serie niet was, maar ja, ik heb de tijd niet om alles te zien en vond het idee wat oubollig. Nadat een half dozijn mensen me zoiets echter benadrukken, begon ik toch serieus te zoeken achter seizoen 1.
Ik heb nu de piloot en het eerste seizoen achter mijn kiezen en ik moet zeggen dat dit het mooiste stukje drama is dat ik in de laatste jaren heb gezien. Het is helemaal character-driven (just the way I like it), de hoofdpersonages hebben een gelaagdheid en een menselijke complexiteit die zelfs mijn favoriete anime-personages overstijgt. Zonder al te veel te willen verraden worden door enkele kernpunten in het plot over de antagonisten --de Cylons-- de relaties tussen de personages zeer uniek en intrigerend. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat een aantal relaties nog nooit zijn voorgekomen in verhalen.
Er is één prachtig tragisch personage, heen en weer gesleurd tussen liefde en verraad tegen haar wil, waar ik begot zo'n compassie voor heb... Elke keer dat ze verwoven wordt in de plot wordt hou ik m'n hart vast. En met recht want keer op keer maakt ze toch nogal wat mee. Jongens toch. You poor thing...
Eén van de hoofdpersonages heeft een immens intrigerende Thanatos/Eros-relatie die een eb en vloed creërt van angst, hoop, lust, en fataliteit. Jezus, ik weet niet hoe dat komt, maar voor zoiets heb ik altijd al een zwak gehad.
Naast de mensen is de plot die zich plooit doorheen de grimmige sfeer van de serie zeker ook meesterlijk. Het pakt je als met een hamer. Ze zijn expert in enkele seconden je gans begrip omver te kegelen, met één subtiel maar perfect geplaatste onthulling. En nooit gebruiken ze goedkope sensatie hiervoor.
Ik weet nog dat op het einde van het eerste seizoen ik net naar mijn glas aan het pakken was toen er zo weer iets gebeurde en ik zei "Godverdomme, dat kan ni waar zijn!" en bleef wel 5 seconden stokstijf staan, half voorovergebogen, hand nog steeds reikend naar mijn glas.
Ik ben blijkbaar niet de enige die vol lof is, de show heeft verscheidene onderscheidingen gewonnen, waaronder een bergje Emmy's.
Kijken maar, rakkers van me!
Ome Wim
Labels: battlestar galactica
Terugkeer van Groene Kaap
Jeuj, ik ben terug. En enkel mijn koffer is kapot en ik moest maar 1u zoeken naar mijn auto ;) Nu ga ik eens gene zak doen en een afleveringetje Battlestar Galactica bekijken.
Wim
Wim
Labels: kaapverdië
De Mythe van Sisyphus
Je kent de mythe van Sisyphus wel, dat ventje dat een rots telkens omhoog moet krijgen in de onderwereld. Albert Camus schreef daarover: Men moet Sisyphus als gelukkig inbeelden.
Wauw.
Schitterend.
Wat een reframe. En het is zo. Ik bouwde als kind maandenlang aan kampen. Eenmaal ze af waren zette ik er geen ene voet in.
Zoals de Bhagavadghita (één van de grootste hindoeistische teksten) zegt: You have a right to perform your prescribed duty, but you are not entitled to the fruits of action. Act for action’s sake, and never be attached to not doing your duty. ( ...) The wise man lets go of all results, whether good or bad, and is focused on the action alone.
Die types van Camus, manieren om toch betekenis te geven aan het absurde leven, zijn ook prachtig. Djukes, weeral wat voor op mijn leeslijst :)
Ik denk dat ik aanhanger van het existentialisme ben. Ik geloof ook enorm hard in subjectiviteit, zelfs tot het besef dat er geen objectieve waarheid is.
Soit, ik prop het in menne queue, laten sudderen.
Wim
PS. Ik bedenk me net: op die manier komen we ook terug bij Nietzssche en Tolle.
Wauw.
Schitterend.
Wat een reframe. En het is zo. Ik bouwde als kind maandenlang aan kampen. Eenmaal ze af waren zette ik er geen ene voet in.
Zoals de Bhagavadghita (één van de grootste hindoeistische teksten) zegt: You have a right to perform your prescribed duty, but you are not entitled to the fruits of action. Act for action’s sake, and never be attached to not doing your duty. ( ...) The wise man lets go of all results, whether good or bad, and is focused on the action alone.
Die types van Camus, manieren om toch betekenis te geven aan het absurde leven, zijn ook prachtig. Djukes, weeral wat voor op mijn leeslijst :)
Ik denk dat ik aanhanger van het existentialisme ben. Ik geloof ook enorm hard in subjectiviteit, zelfs tot het besef dat er geen objectieve waarheid is.
Soit, ik prop het in menne queue, laten sudderen.
Wim
PS. Ik bedenk me net: op die manier komen we ook terug bij Nietzssche en Tolle.
Labels: camus, inner game
Kaapretardië
Lap.
Een halfuur aan de telefoon tegen mijn baas zitten roepen (en vice versa uiteraard), daarna toch besloten om hier te blijven. Ik vind het gewoon onaanvaardbaar dat slechte beslissingen door blijven sijpelen om uiteindelijk opgelost te moeten worden in de laag 'developers, en hun privéleven'. Zwaar doorwerken is geen probleem, als het een uitzondering is en geen regel. De mensen uit Portugal hebben al dubbel zoveel kleren bij als oorspronkelijk nodig is voor de reizen die ze maken, die zijn er al op voorzien. Je ziet ook in dat dat een slecht teken is. Een teken van een slechte denkwijze.
Nu, ik heb mijn punt gemaakt. Laat dat doorwegen in de toekomst. En dat punt is een punt dat mijn oudere collega's voor mij al veel eerder hadden moeten maken. En dat is ok voor mij. Laat dat dan maar wat zwaardere doorwegen op mijn schouders, dan duwt me dat net iets meer om een spoor achter te laten in plaats van een bestaand pad te kiezen, zodoende te leren de richting te nemen dat ik echt wil.
Wim
"Allez Morris" - "Maar ik ben toch authentiek geweest, he!"
Een halfuur aan de telefoon tegen mijn baas zitten roepen (en vice versa uiteraard), daarna toch besloten om hier te blijven. Ik vind het gewoon onaanvaardbaar dat slechte beslissingen door blijven sijpelen om uiteindelijk opgelost te moeten worden in de laag 'developers, en hun privéleven'. Zwaar doorwerken is geen probleem, als het een uitzondering is en geen regel. De mensen uit Portugal hebben al dubbel zoveel kleren bij als oorspronkelijk nodig is voor de reizen die ze maken, die zijn er al op voorzien. Je ziet ook in dat dat een slecht teken is. Een teken van een slechte denkwijze.
Nu, ik heb mijn punt gemaakt. Laat dat doorwegen in de toekomst. En dat punt is een punt dat mijn oudere collega's voor mij al veel eerder hadden moeten maken. En dat is ok voor mij. Laat dat dan maar wat zwaardere doorwegen op mijn schouders, dan duwt me dat net iets meer om een spoor achter te laten in plaats van een bestaand pad te kiezen, zodoende te leren de richting te nemen dat ik echt wil.
Wim
"Allez Morris" - "Maar ik ben toch authentiek geweest, he!"
Labels: kaapverdië, werk
Kaaparachnië
Dit schatje heb ik op gevoelige plaat kunnen leggen nadat hij uit zat te rusten na een hondje te hebben opgegeten.
Labels: kaapverdië, spin