Krak
...
Wat super is want met zijn ziekteverlof kan hij keiveel monteren!
Wim
Levels of consiousness
Dieje Pavlina schrijft verrekke relevante sjit. Eén ervan is zelfs het meest wetenschappelijke artikel over het bestaan van God dat ik gelezen heb, zo intellectueel verkend als mogelijk is. Hier nog een goeie.
In the book Power vs. Force by David R. Hawkins, there’s a hierarchy of levels of human consciousness. It’s an interesting paradigm. If you read the book, it’s also fairly easy to figure out where you fall on this hierarchy based on your current life situation.
From low to high, the levels of consciousness are: shame, guilt, apathy, grief, fear, desire, anger, pride, courage, neutrality, willingness, acceptance, reason, love, joy, peace, enlightenment.
While we can pop in and out of different levels at various times, usually there’s a predominant “normal” state for us. If you’re reading this blog, chances are you’re at least at the level of courage because if you were at a lower level, you’d likely have no conscious interest in personal growth.
I’ll go over these levels in order, mostly focusing on the ones between courage and reason, since that’s the range where you’re most likely to land. The labels are Hawkins’. The descriptions of each level are based on Hawkins’ descriptions but blended with my own thoughts. Hawkins defines this as a logarithmic scale, so there are far fewer people at the higher levels than at the lower ones. An increase from one level to another will result in enormous change in your life.
Shame - Just a step above death. You’re probably contemplating suicide at this level. Either that or you’re a serial killer. Think of this as self-directed hatred.
Guilt - A step above shame, but you still may be having thoughts of suicide. You think of yourself as a sinner, unable to forgive yourself for past transgressions.
Apathy - Feeling hopeless or victimized. The state of learned helplessness. Many homeless people are stuck here.
Grief - A state of perpetual sadness and loss. You might drop down here after losing a loved one. Depression. Still higher than apathy, since you’re beginning to escape the numbness.
Fear - Seeing the world as dangerous and unsafe. Paranoia. Usually you’ll need help to rise above this level, or you’ll remain trapped for a long time, such as in an abusive relationship.
Desire - Not to be confused with setting and achieving goals, this is the level of addiction, craving, and lust — for money, approval, power, fame, etc. Consumerism. Materialism. This is the level of smoking and drinking and doing drugs.
Anger - the level of frustration, often from not having your desires met at the lower level. This level can spur you to action at higher levels, or it can keep you stuck in hatred. In an abusive relationship, you’ll often see an anger person coupled with a fear person.
Pride - The first level where you start to feel good, but it’s a false feeling. It’s dependent on external circumstances (money, prestige, etc), so it’s vulnerable. Pride can lead to nationalism, racism, and religious wars. Think Nazis. A state of irrational denial and defensiveness. Religious fundamentalism is also stuck at this level. You become so closely enmeshed in your beliefs that you see an attack on your beliefs as an attack on you.
Courage - The first level of true strength. I’ve made a previous post about this level: Courage is the Gateway. This is where you start to see life as challenging and exciting instead of overwhelming. You begin to have an inkling of interest in personal growth, although at this level you’ll probably call it something else like skill-building, career advancement, education, etc. You start to see your future as an improvement upon your past, rather than a continuation of the same.
Neutrality - This level is epitomized by the phrase, “live and let live.” It’s flexible, relaxed, and unattached. Whatever happens, you roll with the punches. You don’t have anything to prove. You feel safe and get along well with other people. A lot of self-employed people are at this level. A very comfortable place. The level of complacency and laziness. You’re taking care of your needs, but you don’t push yourself too hard.
Willingness - Now that you’re basically safe and comfortable, you start using your energy more effectively. Just getting by isn’t good enough anymore. You begin caring about doing a good job — perhaps even your best. You think about time management and productivity and getting organized, things that weren’t so important to you at the level of neutrality. Think of this level as the development of willpower and self-discipline. These people are the “troopers” of society; they get things done well and don’t complain much. If you’re in school, then you’re a really good student; you take your studies seriously and put in the time to do a good job. This is the point where your consciousness becomes more organized and disciplined.
Acceptance - Now a powerful shift happens, and you awaken to the possibilities of living proactively. At the level of willingness you’ve become competent, and now you want to put your abilities to good use. This is the level of setting and achieving goals. I don’t like the label “acceptance” that Hawkins uses here, but it basically means that you begin accepting responsibility for your role in the world. If something isn’t right about your life (your career, your health, your relationship), you define your desired outcome and change it. You start to see the big picture of your life more clearly. This level drives many people to switch careers, start a new business, or change their diets.
Reason - At this level you transcend the emotional aspects of the lower levels and begin to think clearly and rationally. Hawkins defines this as the level of medicine and science. The way I see it, when you reach this level, you become capable of using your reasoning abilities to their fullest extent. You now have the discipline and the proactivity to fully exploit your natural abilities. You’ve reached the point where you say, “Wow. I can do all this stuff, and I know I must put it to good use. So what’s the best use of my talents?” You take a look around the world and start making meaningful contributions. At the very high end, this is the level of Einstein and Freud. It’s probably obvious that most people never reach this level in their entire lives.
Love - I don’t like Hawkins’ label “love” here because this isn’t the emotion of love. It’s unconditional love, a permanent understanding of your connectedness with all that exists. Think compassion. At the level of reason, you live in service to your head. But that eventually becomes a dead end where you fall into the trap of over-intellectualizing. You see that you need a bigger context than just thinking for its own sake. At the level of love, you now place your head and all your other talents and abilities in service to your heart (not your emotions, but your greater sense of right and wrong — your conscience). I see this as the level of awakening to your true purpose. Your motives at this level are pure and uncorrupted by the desires of the ego. This is the level of lifetime service to humanity. Think Gandhi, Mother Teresa, Dr. Albert Schweitzer. At this level you also begin to be guided by a force greater than yourself. It’s a feeling of letting go. Your intuition becomes extremely strong. Hawkins claims this level is reached only by 1 in 250 people during their entire lifetimes.
Joy - A state of pervasive, unshakable happiness. Eckhart Tolle describes this state in The Power of Now. The level of saints and advanced spiritual teachers. Just being around people at this level makes you feel incredible. At this level life is fully guided by synchronicity and intuition. There’s no more need to set goals and make detailed plans — the expansion of your consciousness allows you to operate at a much higher level. A near-death experience can temporarily bump you to this level.
Peace - Total transcendence. Hawkins claims this level is reached only by one person in 10 million.
Enlightenment - The highest level of human consciousness, where humanity blends with divinity. Extremely rare. The level of Krishna, Buddha, and Jesus. Even just thinking about people at this level can raise your consciousness.
I think you’ll find this model worthy of reflection. Not only people but also objects, events, and whole societies can be ranked at these levels. Within your own life, you’ll see that some parts of your life are at different levels than others, but you should be able to identify your current overall level. You might be at the level of neutrality overall but still be addicted to smoking (level of desire). The lower levels you find within yourself will serve as a drag that holds the rest of you back. But you’ll also find higher levels in your life. You may be at the level of acceptance and read a book at the level of reason and feel really inspired. Think about the strongest influences in your life right now. Which ones raise your consciousness? Which ones lower it?
One thing I like about these levels of consciousness is that I can trace back over my own life and see how I’ve been moving through them. I remember being stuck at the level of guilt for a long time – as a child I was indoctrinated into a belief system where I was a helpless sinner, being judged according to the standards of someone at the level of love or higher. From there I graduated to the state of apathy, feeling numb to the whole thing. By high school I had reached the level of pride — I was a straight-A student, captain of the Academic Decathlon team, showered with accolades and awards, but I became dependent on them. I hit the level of Courage in my late teens, but the courage was very unfocused, and I overdid it and got myself into all sorts of trouble. I then spent about a year in neutrality and moved through willingness and acceptance during my 20s with a lot of conscious effort. At present I’m at the level of reason and getting closer and closer to completing the leap to love. I experience the state of love more and more often, and it’s guiding many of my decisions already, but it hasn’t yet stuck as my natural state. I’ve also experienced the state of joy for days at a time, but never with any permanence yet. That state is a pervasive feeling of natural euphoria, as if I’m exploding on the inside with positive energy. It literally forces me to smile. I’ve been in that state for most of this morning, probably because I haven’t eaten anything yet today (I find it easier to hit that state of consciousness when I eat lightly or not at all).
We’ll naturally fluctuate between multiple states throughout the course of any given week, so you’ll probably see a range of 3-4 levels where you spend most of your time. One way to figure out your “natural” state is to think about how you perform under pressure. If you squeeze an orange, you get orange juice because that’s what’s inside. What comes out of you when you get squeezed by external events? Do you become paranoid and shut down (fear)? Do you start yelling at people (anger)? Do you become defensive (pride)? What happens to me under pressure is that I become hyper-analytical, but recently I just had a pressure situation where I handled it mostly by intuition, which was a big change for me. This tells me I’m getting close to the unconditional love state because in that state, intuition can be effectively accessed even under pressure.
Everything in your environment will have an effect on your level of consciousness. TV. Movies. Books. Web sites. People. Places. Objects. Food. If you’re at the level of reason, watching TV news (which is predominantly at the levels of fear and desire) will temporarily lower your consciousness. If you’re at the level of guilt, TV news will actually raise it up.
Progressing from one level to the next requires an enormous amount of energy. I wrote about this previously when discussing quantum leaps. Without conscious effort or the help of others, you’ll likely just stay at your current level until some outside force comes into your life.
Notice the natural progression of levels, and consider what happens when you try to short-cut the process. If you try to reach the level of reason before mastering self-discipline (willingness) and goal-setting (acceptance), you’ll be too disorganized and unfocused to use your mind to its full extent. If you try to push yourself to the level of love before you’ve mastered reason, you’ll suffer from gullibility and may end up in a cult.
Going up even one level can be extremely hard; most people don’t do so in their entire lives. A change in just one level can radically alter everything in your life. This is why people below the level of courage aren’t likely to progress without external help. Courage is required to work on this consciously; it comes down to repeatedly betting your whole reality for the chance to become more conscious and aware. But whenever you reach that next level, you realize clearly that it was a good bet. For example, when you hit the level of courage, all your past fears and false pride seem silly to you now. When you reach the level of acceptance (setting and achieving goals), you look back on the level of willingness and see you were like a mouse running on a treadmill — you were a good runner, but you didn’t pick a direction.
I think the most important work we can do as human beings is to raise our individual level of consciousness. When we do this, we spread higher levels of consciousness to everyone around us. Imagine what an incredible world this would be if we could at least get everyone to the level of acceptance. According to Hawkins 85% of the people on earth live below the level of courage.
When you temporarily experience the higher levels, you can see where you must go next. You have one of those moments of clarity where you understand that things have to change. But when you sink into the lower levels, that memory becomes clouded.
We have to keep consciously taking ourselves back to the sources that can help us complete the next leap. Each step requires different solutions. I recall when making the shift from neutrality to willingness, I listened to time management tapes almost every day. I immersed myself in sources created by people at the level of willingness until I eventually shifted. But a book on time management will be of little use to someone who’s at the level of pride; they’ll reject the very notion with a lot of defensiveness. And time management is meaningless to someone at the level of peace. But you can’t hit the higher levels if you haven’t mastered the basics first. Jesus was a carpenter. Gandhi was a lawyer. Buddha was a prince. We all have to start somewhere.
Look at this hierarchy with an open mind and see if it leads you to new insights that may help you take the next leap in your own life. No levels are any more right or wrong than others. Try not to get your ego wrapped up in the idea of being at any particular level, unless you’re currently at the level of pride of course. 
Interessant model, he? Zelf oscilleer ik rond reason. Meestal val ik terug in acceptance, ik ga ook al dikwijls in love. Ik denk dat ik al wel eens joy heb bereikt, maar dat zijn maar momentjes.
Wim
Labels: bewustzijn, levels, pavlina, spiritualiteit
Ontdek Je Levensdoel In 3 uur
1) Open een tekstverwerker
2) Schrijf bovenaan: "Wat is het ware doel van mijn leven?"
3) Schrijf gewoon het antwoord op wat in je opkomt
4) Herhaal stap 3) tot je moet huilen. Dat antwoord is je doel.
Soms ga je dingen tegenkomen die je raken, maar niet to tranen brengen, die markeer je, en als je vastzit kan je daarmee verdere permutaties maken.
Ok, dit klonk zo belachelijk, simpel, en wacky, maar ergens had ik gevoel dat ik begreep waar vandaan dat zou kunnen werken. Hey, never hurts to try! Wim gets scientific:
Ik schreef er 191 op en had nog niks. Ik wou verschillende keren stoppen. Enkele dingen sprongen wel op ("passie" en "bewust"), maar niks serieus zwaar. Ik ben drie kwartier mee bezig geweest, toen moest ik ophouden.
Vandaag nam ik me koppig voor om 's avonds nog eens te proberen en door te duwen. Ik zet me weer ervoor en laat mijn vingers ratelen met mijn aandacht puur om mijn gedachten, zonder zelfs naar het scherm te kijken. Dat ging ietsje te goed, de woorden stroomden nogal. Wel grappig dat je af en toe tussen de stream of consciousness dingen zag staan als: "blijven doorgaan", "verder schrijven", "gedachten ordenen". Uiteindelijk focuste ik me terug op de originele vraagstelling.
Ondertussen was ik al meer dan een uur terug bezig. Rond 328 begonnen mijn antwoorden te convergeren, maar echt een doorslag kwam maar niet. Nu is formulering voor mij erg belangrijk, volgorde, komma of niet, ik ben een proza-man. Dus uiteindelijk ging ik van alle stukken alle mogelijke combinaties af en markeerde degenen die met het meeste pakten, en zette die op verschillende manieren aan elkaar. In totaal na 2,5 uur had ik het, mijn 478ste antwoord. Met enige verdiende trots kan ik u mijn levensdoel presenteren:
Passioneel intens van het leven genieten. Bewust worden en zo ook leven. Schoonheid in het universum brengen. Mensen diep raken en inspireren tot datzelfde leven.Ja, al mijn grote waarden zitten er zo wel in: groei, creativiteit, genot, verbondenheid. Nu de reden dat het zo lang duurt, is dat je eerst alle valse zever (voorgekauwde, door jezelf, je omgeving of de maatschappij) uit je hoofd moet krijgen. Pavlina schrijft dat als je niet al wat oefening hebt in introspectie en je eigen gedachtenprocessen en emoties sturen, dat dat dan best 3 sessies van 5 uur kan duren. Nu, ik heb daar al serieuze oefening in, maar ik deed er nog zo lang over. Het hielp me veel om even in zelfhypnose te gaan om zo beter te richten op de vraag toen ik te vrij aan het associëren was.
Trouwens een zeer interessante Zen-meditatieve techniek.
Wim
PS. Ik kreeg er ook nog volgende gedichtje uit, dat ik jullie zeker niet wil onthouden :)
bewaar gerustToch maf he? Hoe zoiets ontstaat.
gewaar bewust
alwaar berust
in een gevust
gevaar berust
Labels: levensdoel, pavlina, spiritualiteit
Therese - Feelin Me
Die pauzes erin zijn echt "Ng! .... BAM bam bam" (ja leg dat maar eens uit in tekst, zo ingehouden). Dus ik zou er compleet anders op dansen dan in het klipje. Trouwens, vinden jullie ook niet dat de eerste 10 seconden doen denken aan intromuziek van anime uit de jaren '80?
Wim
Labels: muziek
Kameelwim
Foto: zoek welke arm boven lag.
Ik ga mezelf verhuren. Met mijn lekker bloed ben ik beter dan eender welk muggenlampje. Gewoon in je slaapkamer leggen. 10€ per uur (nachttarief). (Ik werk wel alleen op Ryo Saeba-principes)
Wim
Labels: muggenbeet, wtf
Acceptatie en Groei
How do you balance self-acceptance vs. the drive to grow and improve yourself? On the one hand, it’s a good idea to accept yourself for who you are… faults and all, right? But on the other hand, isn’t it also a good idea to set goals and aim for something even better than what you already experience now? How do you resolve this conflict?
Is compromise really the best solution?
I believe most people simply compromise. They don’t fully accept themselves as they are, but nor are they fully comitted to lifelong growth. I think that’s a lame solution though. Why not have both? Why not fully accept yourself as you are and also be totally committed to lifelong growth? Can’t you enjoy both? Is there a way around this apparent conflict?
I often receive feedback, both publicly and privately, that suggests that because I’m so openly committed to personal growth (which should be obvious to anyone who spends more than a few minutes perusing this site), that therefore I must not like and accept who I am right now. It’s assumed that since I keep pushing myself to grow in new ways that I must be sacrificing the self-acceptance side.
The linear mindset
Why does there seem to be a conflict between self-acceptance and growth anyway? I think the conflict is actually a result of a particular mindset. I’ll refer to it as the linear mindset.
The linear mindset says that your life is like a point moving down a line segment. Your life is a journey through time. The end points represent your birth and death. The points behind you are your past. The points ahead of you are your future. And your present moment is a little dot on that timeline, slowly inching its way towards your death.
Every point on your life line can also be said to have a certain quality. You can look at any point on the line and measure your instantaneous state at that point. On any particular day of your life (past, present, or future), you can pose questions like: Where do I live? What’s my job? What’s my net worth? Who are my friends? What’s my relationship status? How much do I weigh?
Self-acceptance vs. personal growth
Within this paradigm it’s only natural that the conflict between self-acceptance and growth should arise. Once you start labeling some points of your life as being of “higher” or “lower” quality than others, then you have the means to compare any point to any other. How does your life today compare with your life five years ago? Are you richer? Happier? Healthier?
Now you have to decide how much you want to push things to improve in quality as you progress through life. You can accept your current position as adequate and opt to simply maintain it, or you can strive to achieve something greater. You can also adopt the belief that your life is largely out of your control, in which case your best bet would be to learn to accept whatever outcomes you experience, regardless of how you might rate their level of quality.
The more you accept where you are, the less motivation there is to grow. And the more you push yourself to grow, the less satisfaction you derive from your current position. You might end up oscillating back and forth along this spectrum, sometimes being very complacent and other times being very driven.
Limitations of the linear mindset
The linear mindset is very common, especially in the Western world. We love to measure things and assign them grades and ratings. Which car is the most fuel-efficient this year? Is company X more profitable than it was last year? How fit and healthy am I?
And that mindset certainly has value, especially in business. I’m not suggesting that it’s an inherently undesirable paradigm.
However, there are areas where this model works, and there are areas where it doesn’t. And one of those areas where it doesn’t work so well is your self-image.
Trying to apply the linear mindset to your self-image creates the conflict between self-acceptance and growth. Instead of merely measuring various aspects of your life and noting how they change over time, you identify with them. I am richer than I was last year. I am more depressed than I used to be. I went from being a telemarketer to being a sales manager.
When you identify with the positional aspects of your life, you pull your ego into the picture. Your sense of self then becomes dependent on your particular position.
If you primarily think about life in terms of hitting new highs, such as better health, greater net worth, or a more anal job title, then what happens when you experience a setback in your position, maybe even a big one like being charged with a felony?
We all experience setbacks. It’s only a matter of time. If your self-esteem is based on your position, then you’ll suffer greatly when your position declines. What would it do to your self-esteem if you lost all your money? What if you gained 50 lbs? What if your life mate dumped you? If you lose your position, will you lose your sense of self?
Even more problematic than a real loss is worrying about the possibility of a loss in advance. You may hold yourself back because you fear becoming too dependent on a certain position. If you stay low, you don’t have far to fall when things go bad. Gaining a few pounds over the holidays isn’t as painful when you’re already 50 lbs overweight. Going broke isn’t so terrible when you only have $1000 to your name vs. if you’re a multi-millionaire. And how much worse can your relationship situation get if it’s already lousy (or nonexistent)?
Perhaps by setting up camp in mediocre land and staying far away from super-achiever, you’re protecting your ego from inevitable setbacks. You know that even the most successful people in the world experience setbacks, so why would you risk subjecting yourself to such dramatic highs and lows? What goes up must come down, right?
The underlying problem is that by rooting your sense of self in something that will fluctuate, like the current position of any measurable part of your life, you’re going to suffer in one way or another. Either you’ll push yourself to achieve, achieve, achieve, and then suffer emotionally when things take a turn for the worse, or you’ll become attached to outcomes to an unhealthy degree, such that you may sacrifice your ethics to maintain your position. Or you’ll settle for much less than you’re capable of achieving and probably give yourself regular beatings for being too lazy and for over-procrastinating – you’ll always be haunted by the knowledge that you could be doing better. Or lastly you may decide to withdraw from society in order to escape/transcend this whole punishing process; but still your contribution is far below your potential.
Beyond the linear mindset
This whole situation is basically win-lose, isn’t it? You have to compromise somewhere. You can’t play the positional growth game full out and still accept and enjoy every moment along the way, right?
Or can you?
Let me suggest an alternative paradigm.
Instead of rooting your sense of self in your position, which is changeable, what would happen if you rooted your sense of self in something permanent and unchangeable? Stop identifying yourself with any form of positional status, and pick something invulnerable instead… like a pure concept that nothing in this world can touch. Examples include unconditional love, service to humanity, faith in a higher power, compassion, nonviolence, and so on.
I’m certainly not the first person to suggest something like this. Stephen Covey wrote about this in the 7 Habits of Highly Effective People. He refers to it as true north.
When you root yourself in unchangeable ”true north” principles, you may still measure the various metrics of your life and notice how they change over time, but you won’t make them part of your identity. Hence, you keep your self-esteem separate from your particular circumstances.
This isn’t easy to do. Covey himself has admitted how difficult it is for him personally. But you don’t have to be perfect to get results from this paradigm. Even a small move in this direction will reduce the conflict between self-acceptance and growth. Essentially you’ll gain the best of both worlds.
Separating position from identity
By rooting yourself in the permanent, your position detaches from your identity. This makes it possible to unconditionally accept yourself as you are while still courageously playing the positional growth game, regardless of the outcome. Self-acceptance and growth are no longer in conflict because now they don’t apply to the same thing. You’ve separated your identity (self-acceptance) from your position (growth).
Covey’s true north principles are based on effectiveness. Mine are based on fulfillment, so they’re slightly different, but there’s certainly a lot of overlap between them. For example, one of my principles is service to the highest good of all. This is close to Covey’s principle of thinking win-win. Either version of this principle is independent of position. You can be homeless and forgotten, or you can be rich and famous, and you can still do your best to serve the highest good of all and to think win-win. These principles do not depend on circumstances; circumstances only affect the manner in which you’d apply them.
Detaching ego from outcomes
If I were to look at a snapshot of my life right now, I’d rate it as excellent in terms of its positional (i.e. growth-related) aspects. Last week three of my articles were featured on the popular list on del.icio.us (one of them in the #1 spot), two were picked up by reddit, two got digg‘d, one got fark‘d, one got furl‘d, and one got spurl‘d. I received 320,000 visitors and 664,000 page views that week, and I topped my one-day Adsense record too ($330.69 on April 12). On Thursday I did a magazine interview, on Friday I did a nationally syndicated radio interview, and on Saturday I joined the Las Vegas National Speakers Association and went to my first meeting (Lou Heckler was the guest speaker). Later today my family and I will enjoy an Easter picnic in the park with some friends, and I’ll spend the rest of the day having fun and relaxing. Positionally everything is wonderful. Lots of higher highs.
But if I let my self-esteem and my identity get too wrapped up in these external outcomes, I’ll be setting myself up for ultimate failure. When the pendulum swings the other way, and of course it eventually will, I’ll get frustrated with my less than stellar performance. And from there it’s a slippery slope into the realm of ego-driven attachment to outcomes. What will happen when my traffic or income takes a nosedive at some point? I’ll either resist accepting my present situation, or I’ll withdraw into a shell and settle for mediocrity for a while, or I’ll put on a fake front and pull an Enron. None of those are good solutions.
The solution is upstream… to keep identity and position as separate as possible. I find that a couple practices help a lot with this: journaling and meditation. I’ve been doing both for many years, and these practices help me keep my internal compass aligned with true north principles that aren’t going to change within my lifetime. I keep my sense of self rooted in permanent concepts like service, awareness, and peace. Those concepts don’t change, so my deepest sense of self remains fairly fixed. That makes it easier to fully accept who I am in every moment. But on the positional side, I’m still able to enjoy the pursuit of positional growth and play full out without settling for underachievement.
If I stray from these practices for too long (more than a few weeks), I gradually fall out of alignment with true north. I eventually get sucked back into the prevailing social climate that loves to identify people with their positions. For example, while I was doing my polyphasic sleep experiment, some people started identifying me with polyphasic sleep. And that’s OK until they start becoming too attached to that person-position pairing. Positions are always temporary, so it’s best not to become overly attached to them… whether in yourself or others. It would have been problematic if I fell into the trap of letting my ego become overly attached to my position as a polyphasic sleeper. The ego resists positional changes it perceives as negative — it doesn’t like to be wrong. So I might have clung to polyphasic sleep even when it didn’t serve me as well as monophasic sleep.
Have you fallen into any person-position pairing in your own life? Do you derive your sense of self from things that are changeable and vulnerable, such as your income, your job title, your relationships, or any other form of status? How much energy are you investing in defending those positions out of fear?
When you loosen your attachment to positions, you don’t have to defend them. I disliked when people started giving me labels like “the internet king of polyphasic sleep” (not my words)… because if you’re a king, then you’ve got a kingdom to defend. People like to attack kings simply because of their position as kings. I’d rather not be perceived as a king of anything positional, since I don’t want to spend my time defending temporary positions that are eventually going to crumble anyway. Trying to defend your position as if it were the real you is a losing battle. None of the positional aspects of your life are going to endure, so it’s best not to become too attached to them. Enjoy them while they last, but don’t seek your self in them.
When you root your self in something permanent, then your sense of self is effectively untouchable. Your position can be attacked, and you can still defend it if you like, but you won’t feel irrationally compelled to defend it out of fear. You won’t feel you’re being personally attacked when your position becomes vulnerable.
Enjoying inner peace
What I’m really getting at here is inner peace. When you keep your sense of self away from third-dimensional positions, your position can rollercoaster all over the place, and you can still be at peace on the inside no matter what happens. You don’t have to withdraw and be totally passive. You can enjoy being an ambitious overachiever and set and achieve goals like a maniac — and have a great time doing it. But meanwhile you don’t seek your identity in those fluctuating outcomes.
As you can probably imagine, because of my position running one of the most popular personal development sites on the Internet, I receive an abundance of both praise and criticism, ranging from genuine gratitude to spiteful bashing. At the extremes on both ends, some of it is downright bizarre; some people canonize me while others demonize me. Here’s a recent post which labels me a narcissistic Satanist. If I had a nickel for every time….
Now if I were to begin identifying with these fluctuating reactions to my position, I’d drive myself nuts. But I’m quite content to allow other people to retain full ownership of their reactions, extract the constructive and useful feedback, and go on about my day in peace. Aside from meditation and journaling, even simple things like playing with the kids or going for a walk help me stay grounded. It’s funny to go from reading someone’s review of my apparent Satanism to seeing my 2-year old son wander in and say, “Daddy, I wanna cookie.” Partly I think the reason I have two kids is to help me keep things in the proper perspective.
If you find yourself succumbing to the ego-position trap, add some practices to your life like meditation, journaling, time with kids, time in nature, and so on. This will help you reconnect with what’s most sacred to you (your own version of true north principles) and keep your identity separate from your position. Then you can experience drive without attachment, ambition without ego, and peace without passivity.
Hij raakt een paar mooie punten, maar 2 belangrijke zaken die wat meer in de verf gezet mogen worden in zijn tekst zijn:
- je moet ervan genieten te groeien, dus het doen omwille van een positieve emotie
- je moet je beslissingen maken ook uit het ervaren, en niet enkel uit denken
Wim
Labels: geluk, paradox, pavlina, spiritualiteit
Springen
Volgende voorspelde trend: breathing!
Zeurbompa Wim
PS. Die nog altijd danst zoals HIJ het zelf wil :)
Zeemeeuwmanagement
Nog andere leuke op http://taalkabaal.nl/managertaal.html
Labels: management, moehaha, woord
De Paradox van Geluk
Hoi, lange, verwarde post *ahem*
2 weken geleden had ik echt nul motivatie meer. Dingen die vroeger topprioriteit waren in mijn leven daar had ik nu zoiets van als "why bother?". Geen idee wat mijn levensdoelen nog waren/zijn. (Voor de duidelijkheid, dit gaat over leven in algemeen.)
Ik denk dat dit kwam omdat ik teveel mijn innerlijk verbeter, of probeer te verbeteren. Een aantal principes die ik zoveel mogelijk probeer na te streven zijn
- volledige interne validatie (besef compleet te zijn zoals je bent)
- geen gedachten of acties meer die voortkomen uit angst
- geen energie-vampirisme, maar geven
Dit hangt natuurlijk allemaal samen. Je moet ook weten dat ik geloof dat het best is de fout zo diep mogelijk aan te pakken, d.w.z. zover mogelijk op de oorzakelijke ketting als je kan gaan. Dus laten we het klassieke voorbeeld van publiek spreken nemen, dat komt voor omdat je schrik hebt af te gaan, en dat is weer omdat je denkt dat wat anderen van je denken belangrijk is, en dat is omdat je jezelf niet als goed genoeg beschouwt. Dat is de kern (denk ik, verder kan ik niet gaan) dus die probeer je aan te pakken, dan komt wat eruit voortvloeit ook in orde.
Nu, ik kan heel makkelijk herkennen waneer ik fouten maak. Zeker na (jup, we citeren 'em weer) Power of Now beluisterd te hebben, valt het me goed op wanneer de negatieve machinaties in mijn kop weer eens bezig zijn. Probleem is --vermoed ik -- dat ik alhoewel ik de fout opmerk, ik ze niet altijd kan herstellen. Stel dat je merkt dat je krampachtig aan het nadenken bent "wat zal ik zeggen wat zal ik zeggen" als een gesprek stilvalt. Ok de fout is duidelijk, de foute denkwijze is dat je interessant moet zijn en het gesprek onderhouden. Zever natuurlijk. Maakt niet uit of iemand je interessant vindt, als je geen zin hebt om iets te zeggen blijf dan is dat zo. Maar als ik dat besef en dat gevoel probeer te laten vallen en te verangen door het besef dat ik compleet ben, dan pakt dat vaak niet. Ik begrijp dat wel, maar ik besef het niet.
Snel begint het ook op meta-niveau te werken, je analyseert je analyses. Enzoverder enzoverder.
Een ander ding dat ik me afvroeg, omdat ik dus geen motivatie had: misschien is mijn leven te positief. Klinkt maf, maar ik bedoel gewoon dat alles al is zoal ik het wil. Ik mat dat vroeger wel eens door te denken dat als ik nu volgende week zou sterven, wat ik dan nog zou willen doen. Niks kwam naar boven deze keer, wel dingen die leuk zouden zijn, maar de zaken die ik echt wil doen heb ik al gedaan. Ik merk ook de laatste tijd dat mijn waarden meer intern geshift zijn, naar gelukkig zijn en zo. Ik heb bijvoorbeeld nooit echt veel belang aan geld gehecht, maar nu is dat nog veel minder.
Ik heb er geen moeite mee om gedisciplineerd te zijn, door pijn heen te bijten om iets te bereiken, maar dan moet ik het wel willen. En dat ontbreekt me nu zo. Een denker die ik graag lees klapt over dat je leverage nodig hebt, dat niemand zomaar veranderingen maakt, dat je eerst een negatieve emotie moet hebben om te willen verbeteren...
Het probleem is misschien dat ik door de hoge standaarden die ik mezelf opleg, ik vaak gefrustreerd ben dat ik er tegen zondig. Misschien is de observatie die ik doe om de fouten te ontdekken, zonder dat ik het besef al geïmpregneerd van een oordeel, en dat zit je natuurlijk terug in the realm of the egoic mind. Sneaky.
Ik werk ook overal aan innerlijk, voor mij is dat veel meer dan een aspect, dat gaat gewoon over mezelf zijn/worden. Daarom besloot ik om gewoon een week niks te doen, verlof van mezelf. Ik mag me zo slecht voelen als ik wil (of niet wil). Ik mag alle anxiety van de wereld hebben en alle excuses maken die ik wil op iets niet te doen. Dat is nu voorbij, maar wat nu? Hoe nu dat voorgaande te vermijden? Een paar dingen die ik al bedacht heb, misschien moet ik wat meer pacen, bvb
- minder hoge standaarden, dus toch beetje validatie zoeken, wel af en toe uit angst reageren, en het wat langzamer aan doen
- maar 3 of 4 dagen in de week inner game verbeteren, maar ik denk dat het dan moeilijk maakt bepaalde slechte gewoonten bvb. op werk weg te werken.
- niet meer aan inner game werken?
Ik ben nu nog altijd verward, maar ik ga mijn innerlijk van 0 terug bekijken. Ik hoop dat ik antwoorden vind.
Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?
Wim
P.S. Ik zou andersmans ervaringen graag willen horen, zeker als je vindt dat dingen die ik impliciet als "juist" beschouw in jouw ervaring niet kloppen.
Ok, hier kreeg ik een aantal reacties op. Maar bij de meeste krijg ik het idee dat alhoewel iedereen het eens dat je geluk inderdaad in jezelf moet zoeken en niet in externe factoren, dat velen het nog niet hebben doorgedacht wat dat echt inhoudt lange termijn. Wat ook opvalt is dat velen tevredenheid en geluk als aparte gevoelens ervaren, wat volgens mijn een contradictie.
Quote: "In mijn ogen is acceptatie van je minpunten (en daar aan werken) veel belangrijker voor een sterke inner game dan perfectie. "Hans biedt de enige reactie aan die eigenlijk klikt bij mij:
Je spreekt jezelf tegen: je zwakken punten aanvaarden = idd gelukkig zijn. Maar zodra je er aan werkt stop je met ze te aanvaarden, want dit houdt in dat je ze wil veranderen, m.a.w. je verlangt naar een externe factor.
Quote: "Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?"Mijn slotbeschouwing:
by raising awareness. that is what inner happiness is about. not about "improving" yourself, but about letting go. selfimprovement is masturbation. selfdestruction ... now there's an idea.
be aware of your feelings, desires, ... without judging them, without trying to find solutions in the moment. for future reference you can create situations that will bring you closer to your desired outcomes, but in the moment, do not analyse or judge or find solution, ...
if you got a certain emotion, just be aware of it. don't try to hide, overcome, ignore or find a solution for it.
usually the awareness itself will bring you closer to your happiest you.
awareness will attract the conditions for your deepest desires to realise themselves - and some will stress the active part on your behalf in this process (creating conditions for your desires to come true).
Ik heb ook nog gesproken met anderen hierover, mogelijks moet ik het gewoon gevoelsmatiger bekijken want als je het uitdenkt tot zijn limiet geraak je niet uit de paradox.Wim
Ik ga het nog even zo bondig mogelijk opschrijven, mocht iemand de oplossing vinden (inclusief mezelf later), of misschien moet ik gewoon aanvaarden dat je niet én kan streven én gelukkig kan zijn. Of misschien komt dit geval nooit voor omdat het gaat om het perfecte 100%-geval.
volledig gelukkig zijn -> komt volledig uit zelf -> nooit uit externe factor -> nooit verlangen -> nooit motivatie iets te bereiken
Labels: geluk, paradox, power of now, spiritualiteit
Uitspitten
il bastardo said...
andere bedenking: als een tijger honger heeft vangt die zelf zijn eten. Als hij iet vangt, ziet dat beest wel ff wat meer af dan in een slachthuis...Sara said...
en zo zijn er veel voorbeelden
het idee van vele vegetariërs is een lamme oplossing voor hetgeen waar zij het moeilijk mee hebben: dode diertjes. Als ze écht begaan zijn met hun ideaal, dan zouden ze er effectief iets aan doen. Wat? dunno! maar iéts ipv het niets dat de meeste veggies beschouwen als iets...
Het is trouwens een onhaalbaar ideaal dat ze hanteren: percentueel op de wereldbevolking stellen ze niets voor. Dus het weze duidelijk dat indien zij pretenderen de wereld te verbeteren, ze er beter voor kunnen zorgen dat ze een strategie ontwikkelen die wél effect heeft. zoals ik al zij: "water naar de zee".
het komt op hetzelfde neer als hetgene sommige "milieubewuste" mensen doen: het van de daken schreewen dat de aarde opwarmt, maar ondertussen wel met een dikke jeep van porshe rijden...
oh ik haat hypocrieten!
(ik hoop dat ik er zelf van gespaard zal blijven, trap in mijn kloten als het zover komt)
Moest er nu niemand nog vlees of vis eten, wat zou er dan gebeuren? Is het niet zo dat plantengewassen kweken minder plaats inneemt dan dieren kweken?
Ik was me zo wat aan het inbeelden hoe ik me zou voelen als koe of patat die gaat opgegeten worden. Ik zet alle spinnenkoppen buiten, in plaats van ze te vermorzelen omdat ik vind dat ze me niks verkeerd gedaan hebben. Maar muggen sla ik dood. Dat vind ik ook wel hypocriet van me.
Het is uiteindelijk 'de survival of the fittest'. Als je daar niet aan wil meedoen kan je ofwel zelfmoord plegen (you didn't fit in), of proberen zo min mogelijk lijden te veroorzaken.
Wim said...
Jullie raken andere punten, die hebben wel te maken met vegetarisme, maar niet met wat ik bedoel: inzitten enkel met leven dat op je lijkt.
Goh, wel interessante punten om op te discussieren (hypocrisie, milieu, ken in zijn kloten sjotten, lijden, leven, zelfmoord) maar dit commentaarkolommetje is zo smal... Zal ik mijn volgende post daarover doen of zo?
Twee dingen:
1)Iedereen is hypocriet, voornamelijk omwille van het feit dat kritiek op iemand anders uiten je ego naar bovenhaalt (zie post over angst).
2) Je kan niet leven zonder leven te vernietigen, als je anders zou proberen zou je sterven voor je een half jaar oud was.
Het enige voedsel dat geen leven vernietigt is melk en specerijen als zout en suiker, of misschien honing. In feite kan zelfs zeggen dat je al voor je geboorte leven moet vernietigen om zelf in leven te blijven, via de moeder.
Niet dat ik iets tegen leven vernietigen heb, he, da's gewoon de natuur.
Nu terug aan jullie.
Wim
Labels: hypocrisie, leven, vegetarisme
Robot Chicken
Labels: moehaha, robot chicken
Njam
Noem me eens één mens die geen ander leven vernietigt om het zijne te verlengen?
Wim
Labels: ironie, pervers, vegetarisme
Werking van een Zen koan
Ik zoek degene die zoekt.
Ik draag hem mee, dichter bij mij dan mijn eigen lichaam.
En PATS! Ik had een moment van satori. Absolute helderheid en aanwezigheid. Het verbazende was, dat bleef de rest de avond zo! Zelfs als ik aan het denken was, bleef dat zo mooi in zijn vakje, ik bleef helder, en het ging ook veel ontspannender. Alsof mijn verstand braaf in zijn hondenhok bleef :)
Nu was ik dit uit aan het leggen aan Hilde gisterenavond en ik grapte over de stomheid van die zinnen, dat ze net een Zen-koan waren. De twee meest bekende Zen-koans zijn: "Als een boom omvalt in het bos en er is niemand om het te horen, maakt het dan lawaai?" en "Wat is het geluid van één hand die klapt?"
Toen viel plots mijn frank. Ik had ooit eens gelezen dat de bedoeling van een koan is dat die zo absurd of triviaal is, dat de geest hem niet kan verwerken, dus een soort shock-therapie op het verstand. Maar nu pas, na Tolle, besef ik wat daarmee bereikt probeert te worden: een terugtrekken van het verstand, een stoppen van de identificatie met het denken zodat alleen jezelf overblijft. En ik neem aan dat dat exact is wat die woorden deden bij mij. Gekoppeld aan de oefening die ik al heb, zal ik er "klaar" voor geweest zijn. En dat waren dat woorden van Deepak Chopra, zeg, die nu toch niet als meest geloofwaardige goeroe overkomt :)
Zoveel dingen beginnen zo snel in elkaar te klikken, ik kan soms de vooruitgang amper nog volgen. Daarmee dat ik het opschrijf.
Wim
Labels: koan, spiritualiteit, tolle, zen
Angst
- Zenuwachtig om in publiek te spreken => angst om het niet goed te doen => angst dat mensen negatief over je denken => angst dat je niet goed genoeg bent.
- In de file iemand niet in laten voegen => je grijpt je vast aan de macht die je hebt => je denkt dat je de macht nodig hebt => je hebt schrik zonder niet genoeg te zijn.
- Mensen spelen geen spelletjes 's avonds => je vindt dat je beter iets nuttig doet => je hebt schrik dat je tijd verprutst in je leven => je hebt angst dat je leven niet goed genoeg is zoals het is.
- Je wordt kwaad als je partner naar een ander kijkt => je bent jaloers => je vreest dat je iemand gaat verliezen die je nodig denkt te hebben => je hebt schrik dat je niet goed genoeg bent.
- We steken mensen in de gevangenis => angst dat ze buiten de controle van de maatschappij gaan vallen => angst dat ze ons kwaad gaan doen.
Angst kan nuttig zijn, maar als drijfveer zuigt het. Dit is iets dat ik pas heb beseft (ik moet hier ook weer meer en meer het verschil beginnen maken tussen begrijpen en beseffen). Het werd via verschillende bronnen al wel verteld, maar ik zie het nu pas in. Die bronnen zeggen dat alles in feite te herleiden valt naar twee emoties: liefde en angst (sommige citeren een derde: numenosity, maar daar weet ik voorlopig helemaal nog niet wat mee aan te vangen). Nu die angst, I get that, maar voor die liefde heb ik zo mijn redenen om daar mijn twijfels over te hebben. Ik ga er nog meer over schrijven, maar dit wou ik al even doorgeven. Er zitten veel dingen in mijn hoofd, dit en discussiëren is een manier om er meer helderheid in te krijgen, maar het één bouwt op het ander.
Wim
Labels: angst, liefde, spiritualiteit
Leren en Full Circle en Jun Fan
Er is geen standaard in totale strijd, en uitdrukking moet vrij zijn. Deze ware verlossing is alleen realiteit als het ‘ervaren en beleeft’ word door de individu zelf; het is een waarheid die stijlen en disciplines te boven gaat. Onthoud ook, dat Jeet Kune Do niet meer is dan een term, een naambordje die gebruikt moet worden als een boot om over te varen; eenmaal over, moet de boot weggegooid worden en niet meegedragen worden op iemands rug.
Deze paragraven zijn, op z’n best, niet meer dan ‘een vinger wijzend naar de maan’. Alsjeblieft neem de vinger niet mee naar de maan of staar intensief naar de vinger, en mis alle indrukwekkende signalen van de hemel. Wel beschouwd, zit de bruikbaarheid van de vinger in het wijzen naar het licht, het licht dat de vinger en alles verlicht.
Wim
Labels: bruce lee, full circle, leren
Leren en Full Circle
Waar ik echter mee overhoop lig met een "mentor" van mij of beter "inspirator" is dat hij gelooft in paradigmaverschuivingen. Nu is dat zeker waar voor een aantal zaken, maar ook daar zijn volgens mij fases op hun plek. Het resultaat is advies op mijn problemen dat ik intellectueel goed snap, maar dat ik nog niet weet, nog niet besef.
Het laatste jaar heb ik gemerkt dat dezelfde openbarende idee, bij verschillende mensen, enorm verschillende reacties kan opleveren. Dat leidt mij tot de hypothese dat zoals je bvb. in tennis pas specialekes kan doen zoals spin op je ballen zetten (dat kriebelt! damn my dirty mind...) als je maar al een bepaalde baltechniek hebt, je ook een bepaald niveau moet hebben om ideeën te kunnen beseffen. (Ik zeg beseffen niet begrijpen, ik weet niet of dat verschil duidelijk is voor iedereen, anders moet je het zeggen.) Is dat niveau nu emotioneel, intellectueel of spiritueel, I don't know, dat zal waarschijnlijk afhangen van de materie, of misschien de mate van absorptie in het onder- en onbewuste. (Hmm, misschien is dat laatste een goede definite van "beseffen".) Pas op, je kan nog altijd een serieuze AHA! hebben, maar je krijgt die AHA! pas als je er klaar voor bent. Veel hangt af van het frame (raamwerk van geloofssystemen dat je gebruikt om betekenis te geven aan alles) dat je hanteer Ik denk niet dat je zo'n openbaring kan forceren, soms moet je doorheen alle fundamenten en daar de pijnpunten aanpakken, en zoiets kan je alleen zelf.
Nu komen we bij een ander kernpunt dat ik wou maken, het concept van full circle in leren.
Soms doe je iets dat verkeerd is, ga je er keihard mee stoppen, om het dan later terug opnieuw te kunnen doen, maar dan is het ok omdat je doorheen de ervaring bent geweest van het tegen te gaan en nu doe je het uit een correcte motivatie. Bvb. Stel dat je een job alsmaar maar werk aanpakt van iedereen omdat je geen "nee" durft zeggen. Dan ga je om dat tegen te gaan elk voorstel resoluut weigeren. Na een tijd merk je dat je terug wel kan instemmen, omdat je dit nu doet om iemand een plezier te doen, in plaats van uit angst, en dan kan het geen kwaad, integendeel. De cirkel is rond.
Een metafoor die plots in me oppopt (altijd aan toegeven he ;) ) is een stelling zoals in de bouw. Je gebruikt die om ergens te geraken en eenmaal alles gebouwd is kan ze weg.
Ik wil nog meer schrijven over motivaties, emoties en de simpelste formule voor geluk die je ooit hebt tegengekomen (als je er klaar voor bent ;) ), maar deze post is al lang genoeg. Ondertussen ben ik benieuwd naar jullie ondervindingen. Mensen, zelfs als je vindt dat ik uit mijn nek luk of als je er niks van snapt, daar ben ik ook al content mee.
Veel liefde en plezier,
Wim
Labels: full circle, leren, spiritualiteit
Wetenschologie
Wim
Labels: actualiteit, scientology
Pastasaus
- warm een royale scheut goede olijfolie op in een pan
- snipper 2 kleine uitjes, hak 2 tenen knoflook en fruit ze in de pan
- strooi er een serieuze hoeveelheid basilicum over, zelfde voor zout en 2x dat in oregano, en meng eronder zodat de kruiden al vroeg kunnen meekoken.
- na enkele minuten fruiten, maar voor dat ze glazig worden, kap je er 200g gemengd gehakt bij dat je met een vork uiteen blijft drukken
- snij 6 kleine trosmaatjes in stukken en pureer ze in een mixer
- als het vlees bruin ziet, kap je de tomatenpuree erbij en je laat het zo'n 5 minuten staan tot het pruttelt.
- optioneel maar aan te raden: scheut tabasco voor die zure hint (proef!).
- optioneel: blikje tomatenpuree voor kleur.
- zet vuur op maximum, kap er en overvolle soeplepel bloem in, goed roeren, en laat doorkoken tot aangedikt.
- geniet