Dit is misschien de laatste keer dat ik kan bloggen. Mijn collega Fabien is al vertrokken, Jean-Marie vertrekt maandag, en dan is het aan mij.
Spannent :)

Werken dat ik hier doe. Ik heb nog geen dag rust gehad, letterlijk. Normaal gezien werk ik ook heel dit weekend, maar ik ga toch proberen om zondag een rustdag te nemen en naar de aapjes te gaan (bonobo's). Maar ik vind het niet zo erg omdat je direct resultaat ziet, je weet waarvoor je werkt omdat ik het de volgende dag installeer of onderwijs.

De verhalen die ik mee terug ga brengen, jullie gaan die niet geloven. Ik weet het omdat ik ze niet zou geloven. Ik zit nog elke dag in de auto kreten te slaken over wat ik allemaal rond me zie. Ik geloofde wel dat wat de mensen vertelden die er al geweest waren waar was, maar dat ze me extreme gevallen beschreven, of dat je wel zo'n gevallen zou tegenkomen, maar in isolatie. Da's dus twee keer nee he, als je het al niet gesnapt had. Jammer genoeg kan ik geen foto's trekken overal, want dat trekt te hard de aandacht. Een collega probeerde dat ooit op het vliegveld en mocht al direct drie dagen in den bak proeven van de Congolese gastvrijheid.

Soit, ik moet doorgaan om te werken, gelukkig heb ik daar internet en het werkt vandaag, anders las je dit niet (zwak antropische principe lol).

Wim

Labels: bedenkingen, congo

De training vandaag... Eerst wat achtergrondinformatie misschien. Ik moet de trainingen altijd geven in mijn suboptimaal Frans, de hardware die ik vraag is er maar niemand weet waar, en als ik mijn leerlingen vraag hoeveel computerkennis ze hebben, verzekeren ze minachtend dat dat geen enkel probleem is. Zeg ik echter: "Ga allemaal naar 'C:/Folder'" dan moet ik eerst voordoen in 3 stappen hoe je een Windows Verkenner opent. Vreemd genoeg is hun kennis over databases wel goed, onbegrijpelijk.

Na de training had ik in feite het eerste gesprek met de mensen van hier, en pas sinds daarna begrijp ik wat het woord ontwikkelingsland wil zeggen. Begrijp me niet verkeerd, dit is een besef dat doordringt bij mij, nu snap ik alles hier beter.

Nadat mijn werk voor vandaag erop zat, kreeg ik van de officieren een vragenbarrage op me afgevuurd. Dan kwam de grote "rift". De kapitein zei dacht ik eerst dat hij uit Kreta kwam, maar toen hij daarna vroeg welke religie ik had, snapte ik dat hij had gezegd dat hij Christen was (Chrétien). In het Nederlands is het al subtiel om op zijn vraag te beantwoorden, dus ik hield het op de uitleg dat ik zeer spiritueel was, maar niet geloofde in een gepersonifieerde god.

Grooooote ogen.

- Tu ne crois dans le seigneur Jésus Christ? C'est lui notre maître est sauveur!
- C'est possible.
- C'est pas possible, c'est vrai. C'est la seule voie.
- Moi, j'ai mes propres foies. Je trouve que pour chacun que c'est un chose très personel.
Dat werd niet aangenomen. Ik stookte wat door te zeggen dat bij ons steeds minder en minder mensen religieus zijn.

Het feit dat ik maar één broer had. Man man. Zelf had hij 11 kinderen en velen van zijn familie 20. Nu hier in Congo gaan 75% daarvan sterven voor hun 18de... Ik zweeg er maar over en stak het weer op de cultuurverschil. Dat is trouwens waar.

Ik wou echt graag vertellen over mijn visie in het leven, om iets te kunnen bijdragen aan zijn levensbeeld. Maar het voorgaande was nog niet de grootste schok voor de kapitein. Hij vroeg of ik getrouwd was, en op mijn ontkenning wou hij nieuwsgierig weten wanneer ik getrouwd moest zijn. Wij zegt dat dat moet? Aja! Dat moet, je kan niet zomaar rondfladderen... faut choisir une femme. Ik was toch voor wel de vrouwen??? Ooh ja hoor.

Ik probeerde wat uitleg te geven in een formaat dat ik dacht dat hij naar zou kunnnen relateren. Ik zei dat ik al wel "une femme" heb gehad voor meerdere jaren, maar dat dat niet perfect ging. Maar ik onderschatte weer het verschil in denken.
- Ah! En hoeveel kinderen had je bij haar?
- Pas d'enfants.
- Hm, ah ok, 20?
- Neenee, geeneen. Nul.
Had hij op een stoel gezeten hij was er vanaf gevallen. Dat antwoord vond hij pakken ongelooflijker dan de 20 die hij fout had verstaan.
- Maar hoeveel kinderen wil je dan?
- Op dit moment wil ik geen kinderen.
Hier verloor hij echt alle houvast. Met zijn handen aan zijn schuddend hoofd begon hij te roepen over verspilling en dat mijn moeder en vader mij toch ook geschapen hadden! Dat klonk zelfs niet als een reden in mijn oren. Praten over onze levensvisies, het ging me nog eindeloos moeilijker dan ik verwachtte. Het was als spreken tegen een muur. Of misschien beter: als proberen uit te leggen wat kleur is aan een blinde.
Ik suste wat door te praten over mijn reis naar Japan en hoe alles daar ook anders was. Dat op alle plaatsen waar je komt de mensen anders leven en je overal van leert, net zoals ik al veel heb bijgeleerd van mijn reis naar dit land.

Het is als terug in de tijd reizen. Eten en zich voortplanten. Een mens kan niet bezig zijn met iets anders als je daar nog dagelijks onzeker van bent.

Wim

PS. Direct daarna vroeg hij hoeveel ik verdiende. Ah, le brave, petit Congolais. Hij herstelt zich snel als hij denkt dat hij iets kan krijgen.

Labels: congo

Zachtjes aan begin ik gewend te geraken aan het leven hier. De dag is immer constant: om zes uur komt de zon op, om zes uur gaat de zon onder. Gans het jaar. Hetgene wat de grootste schok geeft is niet --zoals ik dacht-- dat Congo een land in verval is, waar elk jaar meer geld verdwijnt door het gebrek aan economie -- als in een zwart gat. Elk jaar werkt er minder en minder, meer gebouwen storten langzaam in, minder wordt onderhouden. Nee, de schok is het feit dat je gevangen leeft. Pas op, het ontbreek ons aan niets, het is een kwestie van voorbereid zijn --altijd eigen water om je tanden te poetsen, altijd papieren zakdoeken op je dragen want niets verzekert wc-papier-- en op je tellen passen --weten in welk restaurant de ijsblokjes veilig zijn, je paspoort in brandkast op je kamer en enkel een fotokopie meenemen.

Ik reis van gouden kooi naar gouden kooi.

Ons eigenlijke leven gebeurt in des espaces protegées: plaatsen die beschermd zijn op manieren die me niet altijd duidelijk zijn. Het is als reizen door land gevuld met giftig miasma, en enkel die veilige havens zijn omgeven door een beschermend aura, alsook ons rijtuig erdoor, maar dat is alles (als je FF:Crystal Chronicles hebt gespeeld: exact dit!). Nu wat het moeilijk maakt is dat dit aura onzichtbaar is voor het menselijk oog. De meeste huizen hebben hoge muren vol glassscherven en prikkeldraad met wachters aan elke poort, maar dat betekent nog niet dat ze veilig zijn. De wachters zijn ongeschoolde mannen in uniform, de muren zijn van zand. Er is maar één manier om de locatie van het aura te weten, iemand anders moet het je zeggen.

Dus het gevolg is dat je in één of andere hoek van Kinshasa uitstapt en je komt aan plots aan een volledig zwembad met daarrond bergen Westerlingen met hun kinderen spelend tussend de palmbomen in de zwoele zon. Het verrast me elke keer hoeveel! Maar de reden daarvoor is dat het aantal beschermde plaatsen in de stad misschien enkele tientallen bedraagt, dus de concentratie is hoog. Die restaurants, clubs, terreinen zijn vaak uitgebaat door Europeanen. Dit smeedt banden. Zeker de mensen die hier waren tijdens wat de evenementen wordt genoemd, met de rebellenaanvallen waarbij iedereen 12 dagen verschanst was in ons hotel. De kogelgaten zijn nog zichtbaar in de bar. Ik heb instructies mocht dit zich herhalen.

Eén beschermde plaats was werkelijk gigantisch. Een complete stad in een stad (zichtbaar op Google Earth). Het enige restaurant tot hiertoe waar je het gevoel hebt buiten te zitten, als op een camping. Eigendom van een Belg die schatschatschatrijk moet zijn, je hebt er geen idee van hoe ongelooflijk duur het is om hier bijvoorbeeld te verzekeren dat je water en electriciteit hebt, laat staan een werkende koelkast, laat staan vers eten. En nochtans het bestaat! Het is als een airco plaatsen middenin een helse hete woestijn, zonder muren errond, en toch nog enkele vierkante meters lekker fris hebben, snap je hoe hard die airco dan zou moeten werken? Het is niet de hitte of zo hier, maar de mensen. De wet van de jungle. Iedereen grijpt wat hij kan, zo hard hij kan, zoveel hij kan.

Maar we hebben een goede babysitter, Jean-Marie, die hier niet alleen jaren heeft gewoond, maar ook de evenementen heeft meegemaakt. Als dit Lord of the Rings was, en ik ben de jonge onervaren Ringbearer (Cardprinterbearer in dit geval) dan is hij de Aragorn van ons gezelschap, die ons beschermend door de wildernis vol gevaarlijke orks leidt. Hij kent het beschermende aura, hij weet wat waar te eten, hij voorziet ons van proviand en dirigeert de chauffeur. Omdat je moet weten waar alles is --geen gids geen wegwijzer en geen kaart-- is 80% van wat hij doet relaties. Een dokter hier, SN personeel ginder, een oude kapitein van de geheime dienst daar, en veel onderhouden. Het is een schaars web, maar één met dikke draden.
Ik verbaas me er altijd over hoeveel Belgen hier zitten, maar in feite zijn velen van mijn ouders generatie nog in Afrika geboren. Ik stond daar eerder nog niet bij stil.

Nu zelfs dat kan fout gaan. Gisteren bleek, dat na 7 jaar dienst, onze vertrouwde chauffeur benzine steelt. Dit is echt zo'n zonde, want daar kon je verder blindelings op vertrouwen. Zou gauw je rug is gedraaid... Typische mentaliteit hier, la gentilesse est une faiblesse. De nieuwe chauffeur kent dus de plaatsen niet waar wij naartoe moeten. Jean-Marie houdt hem noodgedwongen extreem kort, hem buitensluitend uit zijn eigen auto terwijl we eten. Het is triest, maar je hebt geen keus.

Wim

Labels: congo

Ok, ik ben een illusie armer en een Imagination rijker. Ik schörp wat muziek van mijn collega's computer en vind een zekere groep Imagination genaamd, die met hun flikkerende pakjes duidelijk representant zijn voor hét genre voor samensmelting van relaxen en dansen: disco.
Ik zet Music and Lights op en blijkt dat dit liedje de originele versie van een of ander moderner liedje, je kent dat wel. Ik klik op zijn broertje Just An Illusion en de titel blijkt meer waarheid te bevatten dan ik verwacht. Kanjer Can I Get Your Number, wiens eerste aanzwellende "Damn!" zoveel levensenergie bevat dat menig boreling afgunstig hun eerste huilbui versterkt, blijkt niet meer dan een flets infuus van dit nummer.
Zucht.
Is er dan niets originaliteit in R&B?

Wim

Labels: disco, imagination, RnB

Internet beperkt, schrijf in Jerommeke-stijl.

De vlieghaven is hallucinant, overal staan ze klaar om dingen te pikken, te vragen of te eisen. Voor de duidelijkheid: ik heb het over de douaniers en de politie. Als je dat eenmaal doet wordt het rondverteld en ben je nog meer de sigaar. Mensen worden hier niet betaald, dus geld aftroggelen is hun enige doel.

Ik voel me in een oorlogszone. Naar het hotel rijden is poort dicht, wachters noteren, dan pas uitstappen. In het hotel is de lift beveiligd, er zijn wachters overal. Geen portefeuille meenemen. Eerst gordijnen dicht dan pas licht aan. Het woord altijd aan de chauffeur laten. Ik zou nog meer zeggen, maar dat schrijf ik hier beter niet. Het verkeer hier is zo maf, stoppen doe je niet voor voetgangers (je hebt trouwens niet altijd remmen in je auto). Wegwijzers zijn er niet.

En dan de gezondheid. Altijd pillen tegen den toerista mee. Nooiot water van de kraan. Nooit met de handen in de ogen of mond. Altijd eisen dat ze het drinken voor je neus openen. Niet zomaar een restaurant binnengaan.

Al goed dat mijn collega's 2,5 jaar in Congo heeft gewoond, hij heeft me al een paar keer verhinderd dat ik geld en baggage kwijtspeel, of in de bak beland.

Voor

Labels: congo

Kreun.

Enkele uren voor ik naar Afrika vertrek en nu zeggen ze me dat ik met mijn gsm daar bereikbaar moet zijn. Allez hup, we trekken de bureaucratische behemoth in gang.

Labels: gsm, organisatie

Gisterenavond heb ik over vuur gelopen. Machtig. Ik dacht er nog aan een week geleden, en nu wordt dat uiteraard in mijn schoot gegooid tijdens de teambuilding. Een test van zelfvertrouwen en doorzetting, van een obstakel zien en gaan. Wel, voor mij toch. Iedereen maakt het het zijne van.

Dus als deel van de mentale voorbereiding bouwden we het vuur en rakelden de kolen uiteen tot een tapijt van een dikke 2 meter lang. De vuurman legde uit hoe je authentiek moest zijn, als je voor het vuur staat moet je je gevoel volgen: zij het ja zij het nee. Ik had wel gehoopt op een snelles zelfhypnose of meditatie.

De drum speelde en ik ging erover. Het deed meer pijn dan ik dacht.

(Vandaag voel ik er amper nog iets van.)

Ik denk dat het moment dat je verandert het vertrek is.

Labels: vuurloop

Hey! Als je rechtsboven in Firefox in de Googlebalk een rekensommetje uittypt ("1 + 2") dan geeft hij direct de uitkomst, zonder dat je op Enter moet drukken of zo!

Wim

Labels: firefox, google, rekenen

Vroeger vond ik plastische chirurgie maar onnozel en onzeker. Maar met dat ik lasik heb gedaan, had ik de ervaring van gewoon even geld neer te tellen en hup, mijn ogen zijn perfect. Beter zelfs dan mensen met natuurlijk goed zicht want mijn ogen zijn tot op de micrometer correct gepolijst.
Toen ben ik van gedacht veranderd. Als je nu gewoon even kan betalen om dit of dat te laten bijschaven, waarom niet? Het is niet iets dat ik nodig vind, maar wel tof. Ik ben constant bezig mezelf te verbeteren op emotioneel vlak, op fysiek vlak is het veel simpeler dus waarom niet? Dat en ik heb altijd al intrekbare klauwen willen hebben en zicht in het donker.

Ik was vroeger een cybernetisch transhumanist (hoewel dat een vorm van escapisme was, besef ik) maar laten we terwijl we wachten op de Singulariteit ons even beperken tot dit fysieke vlak :)

Wim

Labels: chirurgie, lasik, plastische, transhumanisme

I then found out about a phenomenon called gamer widowhood where men essentially abandoned their wives to play video games night and day. I wanted to create a type of video game play that would center around a couple's intimacy and where two people would touch each other in order to play the game.

Leutig. Met filmpje. Binnenkort met Hot Coffee mod.

Labels: controllers, games, intimate