Man, ik heb nog meer dan 15 dagen verlof, waar ga ik dat allemaal pakken?? Ok, een weekske voor de feestdagen, maar dan heb ik er nog 10. Ik kan gemakkelijk gans december thuis blijven.

Iemand zin om Europa rond te trekken of zo? Allez ja, ik moet toch iets vinden om te doen dan...

Wim

Aargh!!! Plaatsvervangende schaamte... wordt te veel! Mag geen.. onderwerp in zin ... gebruiken! Aaaaak!

De volgende reality-(lees: voel je beter dan de mensen die we rondparaderen)-show drijft me weer tot bloggen! Ik denk telkens weer serieus dit kan niet overtroffen worden, maar dat wordt kker op keer gelogenstraft. Lees en ervaar: de stupiditeit van de vragen die ze opdraven voor een roedel fluokiekens... Ik weet niet wie zich meer moet schamen: de deelnemers, of de makers. (Hehe, ikke.)

- Wat is het verschil tussen een vlieg en een bij? (Antwoord: een vlieg zuigt bloed...)
- Hoeveel dagen telt een schrikkeljaar? (Antwoord: 325?)
- In welke stad staat de toren van Pisa? (Antwoord: Italië? Maar ok, het was een zware strikvraag)
- Draait de aarde rond de maan of de maan rond de aarde? (Deze was juist beantwoord!)
- In welke windrichting komt de zon op? (Antwoord: het Noorden?)

En ik me dan eerst slecht voelen voor die mannen. Mjoa.. Ik klink hier weer hautain, maar echt ik weet niet wat ik daar bij moet voelen... Sympathie of afkeer?

Wim

Mag ik even appel doen op jullie levenservaring en lexicaal materialisatievermogen?

Ik was bezig, ter verlichting in mezelf, alle waarden te vinden die ik belangrijk in dit leven. Dat proces gaat kort zo: je denkt aan alle zaken waar je niet zonder zou willen leven, en je blijft voor elke van die recursief vragen 'Wat levert dat me op?' tot je aan woord komt als bijvoorbeeld vrijheid of genot. Dat lukte vrij aardig, maar er was één categorie die ik niet in een term kon vatten. Het is zeker niet mijn belangrijkste waarde, maar ik dacht, ik smijt het in de groep, misschien geraakt het nog wel gedetermineerd. Ik zal even de twee belangrijkste acties beschrijven waar ik dat van krijg.

Het gaat over de beleving die je hebt bij een film, een spel of boek dat je pakt, dat je meesleept. Een herkenning, een meebeleving van die emoties. Dat hoefen zeker geen positieve emoties te zijn, integendeel, de voorbeelden die bij me te binnen springen zijn voornamelijk negatieve emoties.

Hetzelfde vind je terug als je zelf de scheppende kracht bent, bij tekenen, schrijven, acteren. Dan is het de andere richting, geloof ik, maar je krijgt wel een gelijkaardige sensatie.

Het is dus geen opgaan in emoties (in de zin van escapisme) volgens mij, meer een herkenning van of een uitdrukken van? Ik dacht aan catharsis, maar dat dekt het niet helemaal, omdat dat vooral toespitst op negativiteit. Emotionele groei, maar het is meestal niet groeien, je blijft op eenzelfde lijn. Een soort vervulling? Hoewel er meer een opluchting in zit dan een bevrediging.

Ik kan er geen waarde op plakken, ik zit al een tijd op een woord te zoeken maar ik heb nog niets kunnen vinden. Snappen jullie wat ik bedoel?

Wim

Gisterer een paar uur en een beschamende hoeveelheid water gegeven aan het kleuren van een hemd. Er stonden vlekken op, maar het zou zonde zijn om het daarvoor weg te moeten gooien. Het gaat wel van een zachtblauw naar een koningsblauw, dus er is wel verlies van aaibaarheidsfactor. Maar een mens zonder wasmachine is beperkt in kleurkeuze .

Wim

Stel je even voor, de parking van het academisch ziekenhuis in de Brusselsestraat. Pal in het centrum. Geen groen of open water in de buurt. Een groot vlak asfalt. Panurbanisatie.

Gisterenavond, met regen vallend in het donker, kwam ik daarlangs. Een plas had zich gevormd in het asfalt, niet breder dan anderhalve meter, niet dieper dan een halve centimeter, maar kwak midden daarin, de koning te rijk: een eend. Yes, een eend. Een witte, gespikkelde eend.

Compleet niet onder de indruk van mijn WTF-moment, keek ze me astrant aan: "Wat is't jom, heb je er een probleem mee? He?" Ik dacht veel stoere praat, ja, maar zelfs als ik er vlak op afging bleef ze zitten. "Mijne plas!"

't Is dat ik al te laat was voor salsales, want anders...

Yeah, de foto's van F.A.C.T.S. 2006 staan online. Ik heb bij elke foto's geprobeerd om alle figuren te determineren in de commentaar van de foto's zelf teneinde mijn geek wijsheid te verspreiden.

De cosplayers zijn super, check out zeker Kakashi van Naruto. Niet alleen mijn favoriet personage uit de reeks, maar ook nog bijna perfect uitgevoerd! Kijk maar naar een origineel tekeningetje. Met erotische lectuur en alles, handschoenen, hoofdbeschermer, masker, vest en lui oog. Super :)

Het taboe dat heerst om wat je verdient voor jezelf te houden, is volgens mij kunstmatig. Want het is in feite enkel in het voordeel van de werkgevers.

Ik ga niet iedereen mijn loonbriefje voorschotelen, maar ik ontdek hoe meer ik praat hoe meer vuile truken er gebruikt worden, allemaal gestoeld op geheimhouding.

Wim

Lang geleden dat ik Sinterklaas nog speelgoed wou vragen, maar als ik dit filmpje bekijk, man!
Tegenwoordig al laserpointers, cool, maar zelfs: sniper-rifles! Ooho ho ho.

Als geeks van 10 jaar ouder daar nog mee spelen, mag ik dat ook.

Weet je hoe het anthem van Prison Break heet? Het heet Prison Break Anthem. En zo gaat het refrein:

Prison break anthem
Prison break aaaanthem
Just what you need
Just what you need

Als eerbetoon aan dit meesterlijk lied dat we zonder blikken of blozen Kunst mogen noemen, heb ik een muziekstuk gemaakt dat gebruikt maakt van dezelfde melodie. Het is een lied over cornflakes en ik noem het: Lied over Cornflakes.

Lied over cornflakes
Lied over coooornflakes
Keigoed gemaakt
Keigoed gemaakt

Natuurlijk kan het niet tippen aan de diepte en menselijkheid van het origineel, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen traantje moest wegpinken telkens ik het zing.

Wim

PS. Hierbij wil ook jullie lezers motiveren om je artistiek te laten inspireren door deze prachtige lofzang en zoals ik dankbaar de melodie te gebruiken. Deel je versie gerust in de commentaar want een mens kan niet leven zonder kunst.

Reuters en C|Net hebben een bureau geopenend in Massively Multiplayer Online Non-Game en sociologisch unicum Second Life, om vandaar nieuws te rapporteren en evenementen te houden. Hoe maf is dat.

Vandaag F.A.C.T.S. bezocht, waar de helft van de stalletjes Star Wars-merchandise verkochten, de helft Tolkien-merchandise en de helft comics en manga (Nvdr. er is een foutmarge van 50%).

Desondanks waren er een aantal zeer leuke dingen:

Ik bewonder altijd de cosplayers, waarvan ik hoop dat Alain dra de talrijke foto's doorstuurt. Ditmaal zonder te overdrijven was de helft Star Wars, de andere helft Naruto, en dan nog twee.

Er was een anime quiz waar ik van dacht laten we mijn otaku-heid eens ten goed gebruiken. En het ging nog beter dan verwacht: ik was eerst in de schriftelijke ronde! Jammer genoeg had de finale de vorm van een race naar een pop op een gladde vloer vooraleer je vragen kon beantwoorden, dus daar delfde ik het onderspit, enkel twee rauwe onderarmen overhoudend van het geworstel. Maar ik heb er toch een maand alle manga van Kana mee gewonnen, waar ik zeer blij mee ben.

En dan nog een illustratieboek gekocht van een zekere Victoria Francés gekocht, getiteld Stenen Tranen. Zij wordt omschreven als een vrouwelijke Luis Royo, maar dan zachter, dus dat zal je al een idee geven van haar tekeningen. Ik heb ontdekt dat die stijl, wat mij wel raakt met zijn contrasterende schoonheid, ook een vorm van gotiek heet, maar dan romantische gotiek.

Wim

Terwijl ik mijn bed aan het opdekken was merkte in een ros pluchke op onder het pas gelegde onderlaken, waarschijnlijk van het wassen. Ik ga met mijn hand onder het deksel en trekt het eruit en zie dat ik een oorwurm vastheb! Ik verschoot toch even en liet hem vallen. Niet dat dat zo'n gevaarlijk beest is maar als je niet verwacht doet het raar dat hetgene dat je vasthebt zich uit je hand probeert te wurmen (pun intended).

Ik heb ontdekt dat samen met mijn kung fu ook een capoeira-training bezig is vrijdagsavonds. Brazilianen zijn nooit op tijd en houden van een uur natetteren, dus ik kijk na mijn training door het venstertje om te zien of ik iemand ken. Maar één, maar wie: mestre Dende, que me ensinou a mandinga de bater com o pe.

Vandaag (wat moet ik toegeven de vierde keer kijken was, ik ben zo sociaal onzeker...) ging ik nog eens hallo zeggen. Ik zag ook Caiote van bij Gauphinho in Brussel en Compasso van in Geel. Dat was, om het met zijn woorden te zeggen, retelang geleden. (Nvdr. retelang = circa 7 jaar)

Wim

Nu is er maar één ding dat ik echt gebruik op mijn PDA en dat zijn mijn notities over boeken die ik nog moet lezen, zaken die ik heb uitgeleend, uitgewerkte ideeën voor rollenspelen, vanalles. Ik had er zo tientallen en die zijn allemaal zonder enige aanwijsbare oorzaak foetsjie. Man, een stuk papier en een potlood ja.

Wim

De Belgische vrouw mag nog wat leren van haar gezellen uit enkele landen verder oostwaarts. Bijna alle niet-Nederlandstalige partners waarmee ik gisteren heb gedanst gaven me complimenten. Nu heb ik maanden koud gestaan, dus aan mij ligt het niet.

Jazeker dames, de man heeft dat ook graag.

Oja, en wat de leraar zegt dat de vrouwen de man ook mogen uitnodigen tot dans, dat vind ik ook prima ;)

Wim Crols
Eerste masculist

Veel foto's getrokken op het Gran Fiesta Latino, maar ik heb 96% weggesmeten. Er waren er zo weinig over dat ik de rest (met wat Efteling foto's) maar tussen de rommelpot heb gezet.

Zeg en dames, dansen jullie niet meer? Ik ga maandag een cursuske LA-style doen, zitten daar 12 mannen en maar 5 vrouwen. Altijd hetzelfde.

Hoe spannenT ! Ik lees enkele internetten vol commentaar over dit filmpje als "toen ik het de eerste keer zag, stierf ik van het lachen", "het grappigste dat ik ooit zag in mijn leven", en nu is YouTube plat en kan ik het niet zien!

Update: ok ik heb het ondertussen gezien. 't Is wel goed gemaakt en er zitten vondsten in, maar het leverde bij mij toch niet meer dan een glimlach op. Meer Peulengaleis-grappig.

Alhoewel je waarschijnlijk wel naar waarheid kan zeggen dat mijn artistieke voorkeur uitgaat naar expressieve, kleurrijke tekeningen die tot de verbeelding spreken in plaats van realistische, grauwe ontwerpen, vind ik de feature in 1Up toch een mooi voorbeeld van hoe Japanse box covers zwaar compleet verloren gaan met hun reis over de oceaan (Man, bekijk gewoon die Megaman). Of het geeft een mooi voorbeeld van mijn smaak als ik tegen je heb zitten zagen over hoe lelijk Westerse RPGs wel niet zijn (da's iedereen waarschijnlijk :) )

Op mijn broodje vandaag stond B.B. Boulette. Waarschijnlijk is dat gewoon 'bruin broodje met boulet' maar het is toch voldoende gangsta om voortaan als nick te gebruiken.

Het doet trouwens ook denken aan onderstaande jongedame

uit Darkstalkers. Origineel heet ze Bulleta, maar hier bij ons B.B. Hood. Daar staat het niet voor bruin brood, maar voor Baby Bonnie. Zie je het? Zie je het?