Ik zal eens een boude uitspraak doen:

Alle entertainment is escapisme.

Discussie en tegenvoorbeelden in de commentaren alstublief.

Wim

Vandaag vollen bak in touch met mijn Flair-kant geraakt, want ik heb voor de eerste maal voet gezet in een.. ja hoe noem je dat juist.. wellnesscentrum? Beauty farm? Je weet wel, zoiets waar ze met wat ambi op de achtergrond papjes op je smoel smijten en je daar keiveel geld voor aanrekenen. Een verwenarrangement, heet dat.

Alle commentaar op een stokje (Ja, ik moet mijn mannelijkheid nu terug vinden hè. Ahum hum. Tetten. Voila), het was een zeer origineel kerstcadeau van Sara. We kregen dus elk een superbroebellichtbad en een massage naar keuze: een klassieke manuele, of één met hot stones. Sara nam de eerste en ik de tweede. Het was wel heel ontspannend, ze smeren je eerst in met oliën, daarna wordt je gemasseerd met hete lavastenen. Dat mogen ze elke dag wel doen. Een gelaatsverzorging erna; nu voor vrouwen zal dit waarschijnlijk heel dagdagelijks zijn, maar ik vraag me waarlijk af wat de functie is van elk van dat dozijn smeerseltjes op je gezicht. Het minst prettige kwam daarna, een manicure, waarbij ze je eerste vuurtje stook doen met een vijl onder je nagels, om vervolgens je nagelriemen naar beneden te zitten schuiven, getver.

Tot slot kregen we nog zo'n twee uur de relaxtieruimte ter beschikking met douche, ligzetels, sauna, jacuzzi en minibar. En een dikke vette knipoog.

Wim

Om my god oh my god oh my god!

Er komt een nog Mana spel uit, en nog wel op de DS! Jihaa! *plast in broek*
Het gaat Children of Mana heten en gaat zijn inspiratie zoeken in het Super Nintendo spel Secret of Mana (mijn favoriet! *zucht*) wiens muziek nog dagelijks in mijn hoofd speelt bij het ademen. *plast nog eens in broek*

Heppie!!!

Met veel gestotter en gereutel gaf mijn computer vorige week zijn laatste zucht. Zijn metalen lijf verviel in kil stilzwijgen, zijn ledjes doofden uit en schenen nimmer weer, zoals voorheen, speels oplichtend bij elke harde schijf-activiteit. De dokter zei dat het zijn moederbord of processor moet zijn, wat ik kan aannemen aangezien het nog de orginele componenten zijn van bij zijn geboorte, vele jaren geleden.

Ik kan hem doen herrijzen met een nieuw moederbord. Echter na al die jaren, lijkt de toekomst te behoren aan nieuwerwetse grafische connectoren luisterend naar de ontzag inboezemende naam PCI Express, en ik heb nog maar zopas de dichte klem van mijn beurs gehaald om mijn zuur gerooide centjes te voorschijn te halen voor een distinct niet PCI Express grafische kaart. Dat betekent dus dat als ik beetje vooruitziend wil wezen, ik die grafische kaart ook in de afvoerput kan werpen, want geen computerboer die deze nog verkopen wil. Mijn geheugen zal ik al zeker moeten onderwerpen aan deze wrede genocide, en dat vind ik al meer dan genoeg.

Aargh, ik denk dat ik toch de toekomst zal verloochenen en een compatibel moederbord aanschaffen.

Wim

... want dat mag ook al eens.

bij ons op't werk liep er een actie waarbij je tien win for life ticketjes kon winnen.

Hewel, tot u schrijft de gelukkige winnares van 10 euro (na krabben)


Hiep hoi,

Sara

Voor de vocabulaire krijgers onder ons: op Woord Van De Dag staan er een aantal prachtige keuzes om te verkiezen als woord van het jaar 2005.

Wim

Ok, nu ben ik toch wel zwaaaar verontwaardigd. Zie je bovenstaande foto? Die werd genomen in het nieuwe kantoor annex bouwwerf waarover ik al veel schreef. Ik heb 'em gehaald uit de uitnodiging voor de opendeurdag die net werd uitgestuurd.

"Maar Wim," denk je nu, "is dat nu waarover je zo melkt? Dat ziet er nogal chique uit."

Aja? Bekijk hem maar eens goed. Nu kan ik aannemen dat ze de dikke kabels en gaten in het plafond niet getrokken hebben. Maar die mooie design panelen tussen de bureaus, wel, die heb ik nog nooit gezien. Weet je dat echt was? Kartonnen verhuisdozen, die we plaatsten omdat de zon anders in onze ogen scheen omdat de gordijntjes nog bijlange na niet geïnstalleerd waren. Die zijn volledig weggeretoucheerd.

Wat mij zo bijzonder misnoegt, is het feit dat ze weten dat het hier op niets trekt, ze steken al die moeite erin om de buitenwereld ervan te overtuigen hoe alles hier rozengeur en maneschijn is, maar voor ons noeste werkertjes doen ze niks. Neehee, want ze wisten van geen wantoestanden. Ochot ocharm ochere.

Wim

Jeej! Sinterklaas is geweest voor mij, en hij zei dat ik braaf geweest was. Wat maar te kennen geeft dat de oude knakker compleet seniel is, maar wat wil je op zijn leeftijd.

Wim

Van Links naar rechts:

Cécile Dorange (biostat, danst salsa), Kent Lee (coordinator uit Amerika, maar helemaal niet Amerikaans, kijkt naar canvas en vt4 en leert zo grappig Nederlands), Nathalie Garzon-Vanacker (xxx, mijn excarpoolpartnertje, kzal haar missen, want ze werkt nu bij Medpool), Jimmy Balufo (vereenzelvig ik met salsa) Achter Nathalie piept Claudio Dall'Acqua, is mijnen dichtsten baas.



Van links naar rechts: Donald Wensel (of Dodo), Mireille Sier (tante Hilde van nonkel Petri-achtig), Greg (altijd vetkuif, Amerikaanse baas van mijn dichtste managers), Caroline Beaudoint (waarmee ik close samenwerk, is met mij naar Leiden geweest).




Van links naar rechts: Abel (uit Florida, is met ons Brugge gaan bezoeken), Brenda Aendekerk(mijn gloednieuw collegaatje), Leslie Rombouts (mijn zwempartner, kan verrukkelijk koken), en Nathalie Snoeckx (andere Nathalie)

Uit frustratie is Ken ook al begonnen met geblog, onder de titel van Realm of God. Voor wie Ken minder goed kent, lijkt dit onbescheiden, maar hij is de zoon van god want zijn vader zegt dat zelf. Voor mezelf hou ik het liever wat braver op de jonge Satan, maar ieder zijn meug.

Nu zien hoe lang hij het volhoudt :)

Oja, de tweede lelijkste op de foto in zijn profiel ben ik.

Wim