In mijn vriendenkring hebben de meesten, zoals ik, een wetenschappelijke opleiding gehad. We zouden dus ongeveer dezelfde overtuigingen moeten hebben. Toch vind ik mezelf dikwijls in de positie dat ik alternativiteit, spiritualiteit en mysticisme zit te verdedigen, omdat ik vind dat je een open geest moet hebben. Niets is zeker onwaar tenzij het tegendeel bewezen is, kan je het vereenvoudigen. Daardoor voel ik mij soms al een halve hippie terwijl ik gewoon de balans wil bewaren tegenover overmatige scepsis.

Daarom deed het me ook bijzonder veel deugd, gisteren op café, na de start van mijn acteerlessen, om eens de vaandel van het andere kamp te zwaaien. Kunst trekt natuurlijk een heel ander soort mensen aan, mensen die direct van zichzelf toegaven compleet chaotisch te zijn, wiskunde te haten, en andere clichés.

Vertrekkende van mijn ervaring in budo taijutsu en de manier waarop lichaam en geest zo prachtig versmolten gemanipuleerd wordt in die Oosterse krijgskunst, kwam de discussie op het feit hoe wij hier toch Neanderthalers zijn op dat gebied. Grote kritiek op ons onderwijs --van ondere andere een lerares-- barstte los, omdat het zich enkel concentreerde op de ratio, wat toch slechts een zeer klein deel is van mogelijkheden die in de mens zitten. Hoewel ik hen geen volledig ongelijk kon geven, wou ik toch geen kwaad woord zeggen over ratio, omdat het ons zo ver heeft gebracht.

De riposte was zo eenvoudig dat hij mij even ontwapende. "Wat noem je ver? Ja, we hebben veel. Maar zijn we er echt verder mee gekomen? Zijn we gelukkiger?"

Interessante prioriteit, ik dacht even "Dju, waarom is dat bij mij eigenlijk niet het eerste waar ik aan denk?" Want ja, wetenschap is geboren om een antwoord te vinden op de grote vragen zoals "Waarom?", maar heeft enkel nog maar "Hoe?"'s gevonden, hoe schitterend en grensverleggend ze ook zijn. Ik antwoordde dat ik een grote nieuwsgierigheid heb naar hoe de wereld werkt. Mijn favoriete nieuws elke dag is dat over astronomie of kernfysica (als je dat zo nog kan noemen, is dat allemaal niet al quantumstuff?) En uiteindelijk dacht ik later, voor mij is ontwikkeling zeker en vast een nodige component voor geluk ("Repartee is something we think of twenty-four hours too late" -- Mark Twain), maar dat dunkt me nogal pover weerwoord. Vol ongeduld wacht ik op wat mijn medewetenschappers hier als commentaar op zullen geven, dus hou je niet in!

In de toekomst wil ik meer schrijven over raakvlakken tussen beide aspecten in mijn ogen, maar ik zal hier nu stoppen.

Wim

Liefste dagboek,

Ik ben aan deze post begonnen met het idee om iets over de les Italiaans neer te vlammen. Maar na 4 uur Italiaans is mijn schrijfzin over.
Morgenavond ga ik met m'n flairbon samen met Wim voor 5 euro romantisch dineren. De dag erna karate (zoals altijd op maandag en dinsdag). Nu niet zeggen dat ik me niet ontplooi he. Ik heb elke avond wel iets te doen.
Probeer daar maar es een bezoek aan de specialist tussen te plannen. Ik stel doktersbezoeken sowieso uit (wie houdt daar nu van), ik ben vorige maand voor het eerst in jaren nog es naar de huisarts geweest. Ik stel het des te meer uit omdat na een jaar van misdiagnoses en een ander jaar van vruchteloze therapieën ik te boek sta als een hopeloos geval. 'k Begin die mensen die naar Lourdes lopen te begrijpen. Maar 't moet. Maar't moet. Maar 't moet. (het drie keer herhalen van dezelfde zin om verhaal te laten hangen en owv de heilige drievuldigheid).

Wees gegroet (Maria).

Uw dagboek, Vol van Sara

Voor zij die wat minder het nieuws lezen dan ik, Nintendo heeft dus (eindelijk!) hun revolutionaire controller onthult voor de Nintendo Revolution. Eerst was ik geschrokken, want dat ding was exact een banale afstandbediening, en ik kon me amper voorstellen hoe dat verbetering zou opleveren. Na het zien van het eigenlijke idee erachter in een promotiefilmpje --wat veel te maken heeft met de vierdimensionale besturing die de controller in de lucht bewegen veroorzaakt-- ben ik iets gerustgesteld. Maar toch, ik ga pas iets kunnen zeggen als ik er effectief een spel mee heb kunnen spelen, denk ik...

Wimtendo

Ik heb nog een potloodtekening gemaakt van.. ja, weer een meisje, maar ja, wat is er nu mooier?

Eigaku no Wim

Wat vind je van deze rustieke PC?

De volgende Windows, Windows Vista, zal komen in niet minder dan 7 verschillende versies (en dan nog wat extra voor de Europese markt, om te voldoen aan de restricties van de Europese Commisie).

De beperkingen op de instapversie Starter Edition zijn echt wel ludiek, moet je horen: maximum drie applicaties/vensters mogen tegelijk draaien, schermresoluties beperkt tot 1024x768, ha!

Wim

Google Seppuku: met een Japanse input-tool willekeurige kanji in Google Afbeeldingen intikken, tot je iets zo afstotelijk ziet dat je wou dat je dit nooit gedaan had.

Zien wie het eerste afvalt, als je je nog es verveelt.

Wim

Hey, dit is cool, een automatische deur die nét genoeg voor jou opengaat.

Dit is toch al te gek. Een busfirma klaagt een groep vrouwen aan, omdat ze carpoolen.

Waar gaat dat naartoe? Croky die je aanklaagt omdat je een pak koekjes begint te eten? Philips omdat je een boek leest? Of Pampers omdat ik ga kakken?

Wim

Je zilverpapieren hoedje zal je hier niet helpen...

Blijkbaar bestaan er parasieten bij mensen die het gedrag van hun gastheer veranderen. De parasiet toxoplasma gondii zou mannen roekelozer en jaloerser maken, en vrouwen extraverter en intelligenter.

Dat zoiets bij dieren bestond wist ik al. Bijvoorbeeld bepaalde parasieten in mieren laten hen hoog op grashalmen klimmen, zodat de kans verhoogt dat ze opgegeten worden door de gewenste gastheer voor de volwassenen vorm van de parasiet, schapen. Anderen laten sprinkhanen in het water springen, zodat hun eitjes daar verspreid kunnen worden.

Degene die ik net vernoemde, zit in kattenuitwerpselen. Als ratten deze eten, verliezen ze hun angst bij kattengeur, waardoor ze eerder opgegeten worden, enzoverder.

Plotmateriaal voor minstens 6 scifi-horrorfilms.

Wim

Dit blogsel vind ik zeer herkenbaar.

Wim

God, geef mij de kracht om niet zonodig iedereen te willen entertainen als we uitgaan. Ik ben tegenwoordig gewoon al zenuwachtig de uren voor we naar plaats van bestemming rijden, omdat ik bang ben dat er mensen tegen hun zin zullen zitten. Hoe gestoord is dat?

Waarom heb ik het zo moeilijk om de signalen van mannen juist te interpreteren? Ligt het aan mijn humaniora in een meisjesschool dat ik niet op een normale manier met mannen kan omgaan? Ik heb nodig: een handleiding die me vertelt hoe ik zeker weet dat iemand je aan het versieren is (hoezo het was overduidelijk?). En de geruststelling dat ik mijn hart en knuffels evengoed over een man als over vrouw kan uitstorten zonder hem te laten denken dat ik seksueel geïnteresseerd ben in hem.

Zouden ze in Japan op zijden kussenslopen slapen om hun porseleinen gezichten te conserveren?

Ik leef tegenwoordig zo graag dat ik 's nachts nachtmerries heb over geliefden of mezelf die tegen hun zin doodgaan (echt waar). Ik hoop vurig dat ik op de moment suprême kan glimlachen. Nu zie ik me eerder krampachtig vasthouden aan mijn lichaam terwijl magere hein Dodelijk vermoeid aan mijn enkels staat te trekken. Mijn lichaam dat ik even krampachtig heb proberen jong te houden met aromatherapieën, meditatie en kill-billharde fysieke training.

Pledging my Soul

Verbannen uit de warmte van je armen
de melk van je tanden
en de adem van je zachte gefluister in mijn oren,
zal ik niet in allerijl terugsnellen naar jou,
al mijn vijanden verjagen en de opstandige landlieden onderwerpen?
Zal ik niet neerknielen om de korrels van je zand te kussen, en naakt voor je verrijzen- een kom met wierrook?
En de rook van mijn naaktheid zal een offerande zijn aan jou,
waarmee ik je mijn ziel aanbied.

Dambudzo Marachera

Ik geef grif toe, vis is een volledig facet in het kokerellen waar ik nagenoeg geen ervaring mee heb. Als goede voornemen voor deze laatste week verlof ga ik dan ook een recept met vis maken, en omdat vorige lotgevallen met onze aquatische voedselbron zich altijd afspeelden in de koekenpan, hanteer ik ditmaal de oven! Hoezee!

En grasduinend doorheen mijn culinaire bibliotheek besluit ik om alsook Jamie Olivers corpus delictum te hanteren: de aluminiumfolie! Dus heb ik nodig: een zeebaars. En wel een hele.

Aldus stap ik voor de eerste maal vishandel binnen, die zich nochtans één hectometer van onze drempel bevindt. Blijkt dat je niet zomaar vis meekrijgt, nee, in een complex process wordt de vis gekozen en toegewezen, waarna hij uit de toekomst geprojecteerd wordt op jouw tijdlijn. Geschat temporeel onderscheppingspunt: morgenochtend.

In de winkel stelt de vishandelaar mij een volledige onbekende woordenschat aan leveringsopties voor. Schubben, leeghalen, fileren, en een verder plethora aan vreemde rituelen. Wim gaat 1 level omhoog in woordenschat, 2 levels in kokkerellen.

Wim

PS. Sorry Sara, nog geen vis vandaag. Ik zal verder zoeken hoe je een lamsgebraad prepareert.
PPS. Toch vreemd dat je soms over straat kan wandelen, dan plots om een reden die je niet kent opzij kijken, wat blijkt recht te zijn in de ogen van iemand die je achter haar gordijn staat te bespieden. Onbewuste waarneming, BZW of het opmerken van iemands levensenergie? Joost mag het weten, maar ik voel me al een beetje City Hunter (alias Nick Larson, Nicky pour les femmes).