Juicht allen, want er is een nieuwe knopje in de Blogger interface "Upload Image"!
Nu moet ik niet langer een afbeelding uploaden naar een andere server een dan in de html prutsen om te linken naar daar. Hoewel, dat laat me wel voelen hoe 'n vette h4X0R ik wel niet ben *hoest*

Wim

Gisteren na het squashen kwam we terug richting Materialise. Pogingen om de baan op de draaien werden in kiem gemoord door wagen achter wagen die voorbij kwamen gesnord, op een anders kalme baan (rond dat uur). Na dan nog een halfuur voor de lichten de hebben staan aanschuiven opperde een collega het idee dat het misschien weekend voor de getuigen van Jehova was in de Brabanthallen.

En inderdaad toen ik gisteravond vertrok heb ik een halfuur moeten aanschuiven waar ik anders in een wip doorben.

Maar vandaag, ha wa jom! Op de E40 stond een halve kilometer lange colonne op de pechstrook. Dan kan je ofwel

1. Een kostbaar uur van je leven verspillen met aan te schuifelen in de ochtenddrukte.
2. Je leven wagen tegen 50km/u op de rechterrijstrook want er is toch altijd ne stomkop die je voorlaat.

Met behulp van een verse onderbroek deed ik het tweede en slalomde ik kundig tussen de massa onheilsprofeten. Maar ja, ik snap het wel, als de wereld vergaat in 1979 1987 1999 2005 dan kan je je maar beter haasten.

Wim, wiens zieltje niet meer te redden is

Vanavond was ik nog is aan het genieten van Steak & Grill saus van D-L (c). En ik dacht plots aan het sausje dat ik heb gegeten tijdens de BBQ een paar weken geleden. Eén van de gasten, ik dacht dat het Il Bastardo was, had het gemaakt. Het viel best goed in de smaak dus zou ik het natuurlijk zelf ook is graag maken ^_^
Zou de maker het recept is kunnen doorspelen aub ?!

The gourmet chef, Bob

Wim suggereerde dat het goedkoper zou uitkomen dan een kind. Ik weet niet of dat meteen de bedoeling was. De vrouwen die men volgde in de documenteerde waren jong, ongetrouwd, bussines-type. Ze volgden met hun hondjes echt de mode. De ene maand waren het die hondjes, de andere maand werd er een perfecter ras gefokt en waren die hét van hét. Ze stoten bij het zien van die hondjes allerlei verrukte kawaii kreetjes uit.
De hondjes hadden een eigen 'kinderkamer' met meubeltjes en designerkleren. Wanneer ze gingen wandelen, bepaalde de hond zelf de weg, je mocht het dus niet sturen. Ze lieten er ook een portfolio van maken en liepen langs bij allerlei reclamemakers, want het was het summum dat jouw hondje in een reclamespot mocht optreden.
Het doet dus misschien allemaal wel denken aan de oude madamekes hier met hun sjothondjes, maar in Japan doen ze het altijd 'extremer' over.:)

Net nog een reportage gezien over wat mijn (als gaijin) vooroordelen over Japanners weer bevestigd.
Het is blijkbaar een rage in Japan om ipv een kind een hondje te nemen (een sjothondje als wij zouden zeggen) en dat te koesteren als een mens. Ze kopen er designer kleren voor (een jasje voor 2000 euro), doen het elke dag in bad en maken het op als een schoonheidskoninginetje.
Ik had al het beeld van dat Japanners er andere emotionele relaties met mensen op nahouden dan wij (mezelf uitgezonderd, want ik ben daar ook rotslecht in:)) en dit doet me denken aan die tamagochi-hype, hoewel dat dan nog geen levend wezen was.

olijke blafjes,

Saar

Opmerkelijk topic in Nature: geneesmiddelen gericht op bepaalde etnische groepen. Dat de 'fine tuning' van het metabolisme anders verloopt bij bepaalde rassen was al lang geweten, dat je nu ook in bijsluiter van geneesmiddelen: 'enkel te gebruiken door Afro-Amerikanen' zou kunnen vinden vind ik wel bizar.

liefs

Sarah Watson,

Medical Watcher

Tiens, had ik nu niet pas gehoord van deze site? Heel toevallig kwam ik hem tegen vandaag.

Wim (denk ik)

Gisteren kermis op 't Zuid bezocht. Stonden wel wat straffe spullen op, incluis een angstaanjagend uitziend geval dat zichzelf de Eclipse noemde. Het was een soort dubbele slinger die tot 4,5G kon opwekken.

Nu, het viel al bij al mee, maar toen ik thuis in de spiegel keek, zag ik dat het gezwier zoveel bloed in mijn hoofd had gepompt, dat keiveel aders op mijn oogleden gebarsten waren.

Wahey, alles voor een kick.

Bloedoog Wim

Voor alle testjes-verslaafden of mensen die hun eigen 'ik' willen leren kennen....
http://www.psycho-test.net
Groetjes!

Weet iemand hoe je andermans MSN avatar kan downloaden? Je weet wel, het fototooke rechts van het chat-venster.

Vandaag heb ik voor de eerste keer in plaats van een papercut een kartoncut opgelopen, toen ik een cornflakes-doos platstreek.
Auw.

Wim

Toch wel frappant... Als ik voor middernacht ga slapen, is het 's morgens telkens weer een beetje sterven bij mijn Sisyphus-arbeid om 7.30u uit bed te kruipen. Maar ga ik pas slapen pakweg 1 à 2u 's nachts, dan rijs ik monter en fris als een hoentje de ochtend tegemoet.

Wim

Voordelen van de blog:

je krijgt minder mailkes met 'interessante' URL's
je hoeft het niet te lezen
handig als je een reisverslag voor jezelf wil maken
je kan de ander belachelijk maken in de comments

Nadelen van de blog:

het komt over alsof je jezelf interessant genoeg vindt om over te schrijven
je hebt niks meer om over te praten want alles is al gezegd (cfr. GSM)
echt interessante mensen hebben het te druk om iets op een blog te schrijven:)

Ok, geen kat die dit waarschijnlijk kan volgen maar 'k moet het effe kwijt...

In het multiplayer rollenspel in-de-maak World of Warcraft, heeft naar *ahum* goede gewoonte elk ras een danske. Ik wist dat bvb. de mannelijke night elves een Wacko Jacko imitatie ten berde brengen, terwijl hun vrouwelijke tegenpartij ne goeie ouwe Bump 'n Grind doet. De gnomes slaan alles met hun in-your-face B00ty D4nce (denk aan negerinnen op MTV), waar ik ook al veel (postiefs en negatiefs) van had gehoord.

Ik wou die altijd al es bezig zien dus toen ik zag dat er een dansvideo uit was heb ik hem onmiddellijk gedownload. Well rustle my hairs and call me franky want de trollen, al lang een mijner favorieten, doen begot capoeira!

Which is nice.

Axe meu mestre di capoeira,
Cabeleira

Ideale klederdacht voor enkele van mijn maten ;)

Wim

Gisteren voor de eerste maal gaan eten in mijn stamresto Little Asia, sinds de grote heropening zaterdag. Het is echt totaal omgebouwd. Voor degenen die het nog niet gezien hebben, aan de voorkant is er een toog die een volledige cirkel beschrijft, met daarrond eilandjes van hoge tafeltjes. Daarachter is de oude ruimte herbouwd, alles heel stijlvol gedaan met muren in donker aubergine en bijpassende zetels. Ze hebben nu hun eigen servetjes zelfs :)

De marginaliteit is wel weg. Geen gekweel van oriëntaalse tv-shows of exuberante houtsnijwerken meer, maar loungemuziek en plasmaschermen met anime of de naam van het restaurant op een psychedelisch pulserende wirwar. Het is allemaal zeer chique (Denk Flavours loungebar maar dan met ietsje wansmakelijker kleurenpalet. Dat laatste ligt wel aan mij hoor, ik verfoei aubergine) maar de nostalgie doet toch ook veel.

Na de gruwelverhalen te horen van Jiri en Alain, had ik de voorzorg genomen van een reservatie. We werden opgewacht door een nieuwe (Belgische) maitre'd die ons met veel poeha naar ons tafeltje leidde. Gelukkig waren ook alle oude figuren nog present. Snorremans (ja ik weet nog altijd hun namen niet) kwam onmiddellijk een babbeltje maken -- in ondertussen uitstekend Nederlands mag ik wel zeggen -- en hij vroeg wat we er van vonden. Hij had wel wat moeite met het nieuwe systeem, maar ja, het is ook nog maar 4 dagen. Ook de Madame was weer bijzonder smaakvol gekleed en ging van haar oren maken in de keuken toen Sara nog geen hoofdgerecht had. Ook Platte-Tenen-Bolle-Tenen was van de partij om met veel nadruk uit te leggen dat de zoetzure saus over mijn Vietnamese pannenkoek moest (een nieuwigheid op het menu).

Ik koos oude favoriet krokante noedels temidden zware competitie (kip met cashewnoten, vermicelli met nem, ...) en die was tot ieders opluchting nog altijd even super.

Nadien kwam Snorremans even stiekem langs. "Klein kruikje sake voor twee van het huis?" Dat kon niet geweigerd worden, vanzelfsprekend. De ober -- ook een nieuw gezicht -- zette twee kleine, overvolle porceleinen kopjes neer. Ik nam het op om te drinken en staarde recht in een naakte vrouw, compleet met ostentatief gespreide benen. Ik kijk naar Sara, en die had net ditto vent ontdekt in haar portie. Ik had al wel gehoord van die kopjes, je kan enkel de foto zien als er sake in zit. En inderdaad na de superzware sake... amai da's straffe... binnen te hebben gewerkt ... how jom... kon je niets meer zien. Ik vroeg me af hoe dat werkte: er zit dus een bolle lens vanonder en enkel als er vloeifstof over zit is de breking van het licht net goed om erdoor te kijken.

Allez, volgende keer (en die komt er zeker) moeten jullie maar es meegaan!
Wim