Een gedachte die Atlas Shrugged lezen voor mij heeft gekristalliseerd, is dat een geschenk veel meer waard is voor de mensen, als de andere het geeft uit egoïstische redenen, en niet voor jou.

Zo zegt één van de mannelijke protagonisten in het boek, na zijn maîtresse te hebben overladen met peperduren kledij: "Haal je niet in je hoofd dat ik dat doe voor jou. Ik geniet ervan mijn geld daaraan te spenderen, jouw op te kleden zoals ik wil, puur voor mijn eigen plezier", waarop zij compleet in de wolken is.

Bijvoorbeeld welk compliment doet je het meeste? Iets dat iemand rechtuit zegt? Of iets dat hij zegt om je een plezier te doen?

Of wat vind je het meest opwindend tijdens de seks? Dat je de ander --jou compleet vergetend-- gebruikt, weggesleept door zijn eigen genot? Of dat je partner enkel dingen doet waarvan hij weet dat het je opwindt?

Nochtans zijn we opgevoed om net eer te geven aan "onbaatzuchtig" gedrag. Ik vraag me af waar dat vandaan komt...

Natuurlijk is de keerzijde (als dat een keerzijde is) dat de dingen die een ander niet wil doen ook vaker bovenkomen. Maar maakt dat alles niet des te waardevoller?

Wim

Labels: ayn rand, egoïsme