Ik weet precies wat je bedoelt. Ik kon vroeger hetzelfde voelen, vooral wanneer ik tijd had om niks te doen en te dromen.

Op kot in Leuven uit het raam naar de wolken staren (zonder examens of werk in het vooruitzicht), voorbereiden op een rpg sessie voor diezelfde avond, of een prachtige cd opzetten, konden mij echt doen zweven -- zelfs tranen in mijn ogen brengen.

Tegenwoordig heb ik dat niet meer, met stress op't werk, verantwoordelijkheden thuis, en geen tijd meer om te dromen. Heel jammer. Ik hoop in de toekomst, wanneer de kinderen groter zijn en het werk minder belastend, daar terug van te kunnen proeven.

Geniet er van zolang je dat kan meemaken!

 Wim, 25/02/09 18:24  

Hallo,

Een film die ik echt kan aanraden om die te kopen is "Le premier jour du reste de ta vie". Als je zo leeft, dan is er diepgang, ervaar je intenser, maar dan komt ook de pijn dubbel zo hard aan. rik

 Anoniem, 25/02/09 19:53  

@Rik: bedankt voor de tip, ik zal em es zoeken.

@Wim: ik ben ervan overtuigd dat je dat ook zal hervinden in je werk, kinderen, drukte... Je bent een rustig iemand, dus dat is niet direct jouw "ingang", maar iedereen kan via elke weg dat vinden is mijn ervaring.

 Wim, 26/02/09 12:23  

Heb dat ook wel eens. Dat zijn super momenten want op dan kan ik dingen doen en zeggen zonder echte doelen daar achter te hebben, de slijmbal uithangen zonder complexen, enz... Wel fijn. Het rare is dat ik dan ook gewoon hou van alle personen waar ik op dat moment in contact kom. Ik denk niet dat werk of andere verantwoordelijkheden daar tussen kunnen komen of daar in de verste verte niet mee te maken hebben. Mijn levensituatie op praktisch vlak heeft slechts weinig invloed op wat ik voel. Ik snap ook niet waarom de pijn harder zou aankomen, ik denk dat onze Wim emotioneel netjes in het nu leeft en zich daar geen zorgen over hoeft te maken, toch?


Bart

 Anoniem, 27/02/09 12:39