Steve Pavlina wordt poly
Ik had al langer zo'n gevoel dat alles niet helemaal klopte... Steve heeft zo'n hoog bewustzijn op andere gebieden als zaken, voeding, spiritualiteit... Waarom is dieje pee niet polyamoureus??? It didn't make sense to me.
Hij is zelf 15 jaar getrouwd en heeft twee kinderen. 2009 wordt blijkbaar voor hem het jaar van relaties. En bam! in zijn eerste post daarover schrijft hij dat hij poly gaat!
Super, dat gaat hem zeker verderbrengen in zijn leven!
Veel van wat hij schrijft resoneert heel sterk bij mij, het is alsof ik het had kunnen schrijven. Zeker dit stukje over liefde geven:
Sharing love and connection is my main motivation for wanting to experience other intimate relationships. It’s not about trying to get something from other people. I don’t feel I’m coming at this from a place of neediness, at least not in the sense that I need something from other people.
What I’m feeling is that I have this massive energy source of love inside me, but I lack the channels to fully express it. I want to let it flow, but all I’m doing is keeping it bottled up. Some of it flows into my relationship with Erin of course, but there’s still more to give.
Sharing emotional intimacy is great, but I’ve felt stunted by my inability to cross the physical intimacy border and take the sharing of love and connection to a much greater level. I think some amazing things will happen by dropping that limitation from my life.
Obviously I can share love through writing, speaking, and talking with people. However, my most natural manner of expressing love is through physical intimacy, especially touch. I give Erin massages all the time. If I see her sitting on the couch, it’s hard for me not to start squeezing her. When we go to bed at night, I usually massage and cuddle her first. Sometimes I play a game to see how much massaging she can handle before she’s so sleepy that she asks me to stop. We also have sex pretty often, especially since I know how to put her into a receptive state. A foot massage always sends her to la-la land. :)
But I still have the capacity to share more attention and affection than Erin can receive. If I give out as much as I feel inclined to give, she eventually starts rejecting it. Consequently, I always have to hold back. Some of this desire for expressing affection gets channeled into my writing, which is a way for me to reach out and connect with lots of people, but since that medium is a mismatch for physical intimacy, I often feel stunted trying to express love through the written word.
Why can’t I just become a massage therapist on the side and touch people all day long? That wouldn’t be appropriate because in my case, sensual touch leads very naturally to sex. I’d have a hard time holding back. Touching, kissing, massage, and sex are all part of the same bundle in my mind.
Physical and emotional intimacy go hand-in-hand with me. I’m not exactly sure why, but it’s hard for me to separate the two. A physically intimate relationship with a woman would make me feel very connected with her, and I’d automatically want to connect with her emotionally as well.
I’ve no idea how easy it will be to follow this path, but at least I know that others have already done it, so hopefully I can learn something from them.
I’d never want to do anything deceptive, so I wouldn’t start a relationship on false premises, like by pretending I’m a single guy. I’d need to find women who could understand my situation without going kittywompus. I have to imagine that somewhere on this planet, there must be other women who are open to exploring physical and emotional intimacy without major hang-ups and possessiveness issues… hopefully ones who like being massaged a lot.
Ook wat zijn vrouw Erin schrijft in de opvolgende Q&A vind ik inzichtrijk:
Later schreef ze ook op het forum: I know better than to take a decision based on fear.Is there some fear? Yes, there is some fear. My ego is having a field day with this one. “What if he finds someone he likes more than you?” “What if he stops spending time with you and the kids?” “What if someone comes along who takes him away from you forever?” Knowing it’s my ego talking to me, I can say back to it, “I know you’re trying to protect me from a future pain that you think is coming. I love and appreciate your desire to protect me, but there is no need. I will not dwell in fear.”
I took some time to connect with my higher self because I was more interested to hear what she had to say than what my ego had to say. We had a lovely conversation. Here is what she expressed to me:
Love is boundless and expansive. It should not be contained. It is not meant for love to live in compartments, but to be shared openly and honestly with all. The more that love is shared, the greater the unity among you. Marriage is a man-made construct, like religion or language. Anything that constricts love is not in alignment with oneness. You can never be diminished when love is shared. Indeed you are diminished when love is controlled or when you try to own another’s heart.
Dit alles sterkt mijn geloof dat polyamorie een natuurlijke evolutie is op het ontwikkelingspad van ieder mens. Wel, om precies te zijn, de evolutie is inzien dat we onnatuurlijk bezig zijn.
Wim
Labels: pavlina, polyamorie
31 Commentaren:
Hey man,
Ik vind dit wel leuk om te lezen; however, ik denk niet dat het tegennatuurlijk is om één persoon aan zich te willen binden. Lees ook de krant van vandaag: ze hebben wetenschappelijk getoond dat liefde kan blijven duren.
Langs de andere kant vind ik het wel een verlicht pad om te delen met anderen, maar ik zou het niet aan de hele mensheid aanraden. Het klinkt misschien elitair maar het is enkel voor de mensen met discipline over hun eigen gevoelens en die zichzelf kennen en regelmatig checken. Daar reken ik mezelf (nog) niet bij.
O maar ik vind het ook natuurlijk om je te willen binden. Of dat nu met één is of met meer. Eeuwigdurend mag daarbij, maar wordt niet verwacht :)
Ik vind relaties in se enkel voor mensen met emotionele maturiteit (om nog maar te zwijgen over kinderen hebben), maar toch doet iedereen het. Ik vind dat tot iemand gelukkig is hij best geen relatie begint.
Ik deel niet je aanname dat poly moeilijker is dan mono, misschien is het zelfs omgekeerd. Er is een sociale conditionering die dat misschien vanuit dat standpunt zwaarder maakt (zet je tv of radio maar es op), maar qua emoties, nee. Je gaat elkaar minder verwijten, meer appreciëren, en meer gevoelens en acties delen wat de intimiteit ontzaglijk verhoogt.
" But I still have the capacity to share more attention and affection than Erin can receive. "
Dat lijkt me een zelden gehoord uitgangspunt om aan polyamorie te beginnen... ik hoor vrouwen altijd klagen dat ze niet genoeg liefde/aandacht/massages van hun partner krijgen... en dat mensen aan een 'buitenechtelijke' relatie beginnen omdat ze liefde/aandacht tekort komen...
Waarmee ik niet wil zeggen dat te weinig aandacht krijgen een goeie reden is om een andere relatie te beginnen...
Ik ben trouwens kandidaat voor Steve Pavlina's voetmassages...
Saar xxx
"Dat lijkt me een zelden gehoord uitgangspunt om aan polyamorie te beginnen..."
Dan heb je niet goed naar mij geluisterd ;)
Zo is dat bij mij toch. Wat pijn deed is dat harnas dat in je vlees snijdt als je een stap naar voren zou zetten. Niet jezelf kunnen zijn, niet jezelf kunnen uiten. Wat een zonde.
Ik vind dat nu nog. Bij de vrouwen die ik graag zie maar met wie ik geen amoureuze relatie heb, is het niet die relatie die ontbreekt -- who gives a fuck about that, dat is maar een nietszeggend label dat amper de verbinding tussen mensen kan bedekken -- maar het feit dat ik de uitingen van mijn liefde moet inhouden.
Lichamelijke intimiteit is daar bij inbegrepen, maar waar ik het over heb gaat veel verder en veel dieper dan enkel dat.
En voor welke redenen dan ook?? Pure constructies! Willekeurig gekozen mores...
God, bij tijden kan me dat echt consumeren. Dan voel ik me als een kleien standbeeld klaar om te barsten.
Ja, maar ik bedoel niet ik geen mannen ken die beweren dat ze van meer dan 1 vrouw houden... ik heb het over de andere partij: ik ken maar weinig vrouwen die zeggen dat hun vriend hun zoveel massages en liefde geeft dat ze teveel krijgen, jij wel dan?
Zoiers KAN je zelf niet opmerken, he, je kan enkel een tekort opmerken.
Het is de andere partij die dan een tekort voelt.
dat is waarom ik het vreemd vind dat in dit voorbeeld de man zegt dat hij meer liefde heeft dan zijn vrouw kan ontvangen (dat is toch iets dat zij zelf moet aangeven), terwijl zij daar niks over zegt maar meteen over angst begint. De psycholoog in mij zegt dat zij zich wil aanpassen aan iets wat haar man graag wil, anders had zij zelf het initiatief genomen door te zeggen dat zij niet meer liefde aankon...Niet dat ze er geen vrede mee kan nemen, met die beslissing van haar man, maar blijkbaar is de vrouw hier toch volgend in, de man die het initiatief neemt, een hint van een rolpatroon haast?
Maar hij zegt dat hij meer liefde heeft dan zijn vrouw kan ontvangen, dat weet toch alleen die vrouw, dat kan hij toch niet beweren?
A nee, het is net omgekeerd. Die vrouw komt niets te kort. Het is hij dat voelt.
Het probleem zit in het geven, niet in het krijgen.
"Ik vind dit wel leuk om te lezen; however, ik denk niet dat het tegennatuurlijk is om één persoon aan zich te willen binden. Lees ook de krant van vandaag: ze hebben wetenschappelijk getoond dat liefde kan blijven duren."
Als men morgen wetenschappelijk bewijst dat groen de mooiste kleur is, dan zal ik geel nog altijd mooier vinden.
"Ik vind relaties in se enkel voor mensen met emotionele maturiteit (om nog maar te zwijgen over kinderen hebben), maar toch doet iedereen het. Ik vind dat tot iemand gelukkig is hij best geen relatie begint."
Je kan niet volwassen worden vooraleer je een kind bent geweest. Wat ik wil zeggen is dat relaties, hoe "fout" ook je doen groeien. Soms groei je daardoor verder in de richting van het ongeluk, maar dat maakt niet uit... ook dat is een deel van de weg die je aflegt.
" But I still have the capacity to share more attention and affection than Erin can receive. "
Is niet meer dan een verkoopstruukje deze zin. Als hij zei dat hij gewoon andere mensen wil neuken -change is the spice of life-, dan was het minder aanvaardbaar. Draai niet rond pot, als je polygaam wil zijn dan hoef je dat niet aanvaardbaar te maken voor mensen die het niet willen zijn, de mensen die dat wel willen (en waar je als polyamorant bij wil zijn) zullen je mening ook zo wel delen.
"Dat lijkt me een zelden gehoord uitgangspunt om aan polyamorie te beginnen... ik hoor vrouwen altijd klagen dat ze niet genoeg liefde/aandacht/massages van hun partner krijgen... en dat mensen aan een 'buitenechtelijke' relatie beginnen omdat ze liefde/aandacht tekort komen..."
Ik kloeg als klein kindje ook dat ik te weinig speelgoed kreeg, daarom was dat ook niet zo. Ik vond dan dat mijn ouders niet van mij hielden omdat ik niet kreeg wat ik wou.
Wat ik wil zeggen is dat al die vrouwen die daar over klagen -en ik neem mijn woorden niet terug als blijkt dat je zelf ook zo doet/deed- zich heeeeeeeel verwend/kinderachtig/als een echte dramaqueen gedragen. Er is geen maatstaf/norm/meter waaraan je kan aflezen hoeveel liefde je krijgt. Speelgoed, juwelen, massages en knuffels zijn dat ook niet.Je kan ook niet te veel of te weinig geven... maar sommigen kunnen dat wel zo aanvoelen (maar dat maakt het geen feit).
Als daar wel een norm was, dan kom je tot de westerse uitspraak dat beminnen een werkwoord is. Maar ik zeg dat als beminnen gelijk is aan zwoegen dat je niet meer bemint. Liefde is kunnen doen/geven wat je wil, content zijn met wat je krijgt en je vrijwillig gemaakte afspraken nakomen: zo kunnen alle/beide partijen ten alle tijden zichzelf zijn. Dat is IMO niet alleen liefde, dat is gewoon de voor mij meest gezonde manier om door het leven te gaan.
"Ik vind dat nu nog. Bij de vrouwen die ik graag zie maar met wie ik geen amoureuze relatie heb, is het niet die relatie die ontbreekt -- who gives a fuck about that, dat is maar een nietszeggend label dat amper de verbinding tussen mensen kan bedekken -- maar het feit dat ik de uitingen van mijn liefde moet inhouden.
Lichamelijke intimiteit is daar bij inbegrepen, maar waar ik het over heb gaat veel verder en veel dieper dan enkel dat."
Ja, ik heb een relatie, er is nog een meisje dat ik leuk vindt, zij heeft ook een relatie... Ja ik zou dat ook graag fysiek uitdrukken... maar de situatie leent er zich niet toe, want ik heb een afspraak met iemand die ik graag zie, en zij idem ditto. Het geeft mij ook niet het gevoel dat ik mezelf niet kan zijn.
Naar analogie: ik zou graag een levende dinosaurus willen knuffelen... maar de situatie leent er zich niet toe, want ze zijn uitgestorven. Dat geeft me ook niet het gevoel dat ik mezelf niet kan uitdrukken. Fact of life & the rolling stones: you can't always have what you want.
"Het probleem zit in het geven, niet in het krijgen."
Er is/bestaat geen probleem. Het probleem zit hem in de kopjes van beiden ;)
"Marriage is a man-made construct, like religion or language. Anything that constricts love is not in alignment with oneness. You can never be diminished when love is shared. Indeed you are diminished when love is controlled or when you try to own another’s heart."
Dat was Erin's spirituele goeroepraat over liefde. Ik heb een groot probleem met de stelling dat huwelijk geluk (=oneness) verhindert omdat het een concept is dat door de mens is bedacht. Deze stelling is raar voor me omdat:
1. er geen logisch verband bestaat tussen oneness en man-made.
2. man-made als een beperking aanzien is een beetje tegen het principe van oneness aangezien ook mensen deel uitmaken van het geheel.
Natuurlijk is huwelijk een sleur als je het gevoel hebt dat je er toe gedwongen bent. Dat gevoel is in de meeste gevallen wsl vals, want je kan alleen gedwongen zijn als mensen je een pistool tegen je hoofd houden en dat gebeurt zelden.
Bart
(moet dringend ophouden je blog te lezen, ik denk dat ik verslaafd raak :D)
Btw, Wim, ik vraag me af waarom je polyamorie en spiritualiteit zo graag in één adem noemt. Ik lees eigenlijk dit bij het lezen van Steve zijn tekst:
Steve voelt zich gedwongen tot iets waartoe hij niet gedwongen is geweest, als een klein kindje dat een pop kiest en daarna besluit dat hij toch die andere pop wou. Hij wil veel maar kan de situatie waarvoor hij heeft gekozen niet accepteren. Steve is geen persoon waarop Erin kan rekenen want hij kwam een wederzijds vrijwillig gemaakte afspraak niet na. Steve zal nooit vrede kennen want hij zoekt zijn vrede in een situatie en niet in zichzelf. Steve zal ook geen fijne man zijn om polyamoureuze relaties mee te beleven daar hij het geluk buiten zichzelf zoekt. Steve heeft zijn plaats nog niet gevonden.
Erin is eigenlijk de persoon waar je naar zou naar mogen opkijken Wim, want zij kan zelfs een situatie die zij aanvankelijk niet wou (ze zijn gehuwd), accepteren en er zelfs van houden. Zij kan gelukkig zijn wat er ook gebeurt (tenzij ze nu haar wil opzij heeft geschoven voor zijn wil).
Ik denk dat noch polyamorie en monogamie in verband kunnen gebracht worden met spiritueel zijn. Geluk vinden binnen jezelf is toch alles waar spiritualiteit om draait? Dit zijn twee relatievormen, wat heeft dat met geluk binnen jezelf vinden te maken?
Bart
@Bart: ik ga niet op alles reageren, dan ben ik tegen volgende nieuwjaar nog niet klaar :)
"Wim, ik vraag me af waarom je polyamorie en spiritualiteit zo graag in één adem noemt."
Dat is een foute interpretatie hoor. Ik vind dat die twee concepten die weinig met elkaar te maken hebben.
"Hij wil veel maar kan de situatie waarvoor hij heeft gekozen niet accepteren. "
Steve dacht hij te kiezen had tussen a OF b, maar beseft dat a EN b even goed kan. Waarom zou hij dat niet uitproberen? Da's als zeggen als je dorst hebt dat je geen limonade mag nemen die voor je neus staat, omdat je 3 jaar geleden ooit zei dat je geen dorst had.
"Steve is geen persoon waarop Erin kan rekenen want hij kwam een wederzijds vrijwillig gemaakte afspraak niet na. "
Het leven is een dynamisch iets, Bart, en zeker mensen en relaties tussen die mensen. Waarom zouden beiden partijen als ze zich goed voelen een afspraak te veranderen dat niet doen? Waarom zou een huwelijk monogaam MOETEN zijn?
"Steve zal nooit vrede kennen want hij zoekt zijn vrede in een situatie en niet in zichzelf. Steve heeft zijn plaats nog niet gevonden.
Dat oordeel is op niets gebaseerd. Het enigste dat je van Steve kent is via zijn schrijven, en veel daaruit wijst op het tegendeel. Ik ken weinigen die zo creatief, gedreven en doelbewust Leven met grote L.
Wat wel is, is dat hij op groei is gericht, niet enkel op acceptatie wat jij zo vaak verdedigt. Da's misschien incompatibel met jou visie.
"zij kan zelfs een situatie die zij aanvankelijk niet wou (ze zijn gehuwd)"
Bedoel je dat ze tegen haar zin is getrouwd??
Je begint over Steve dat hij zoveel inzichten heeft oa wat betreft spiritualiteit... dus waarom is dieje pee nog niet polygaam? Zijn het je woorden achter de woorden als ik zeg dat zulk statement synoniem is voor: "diepe inzichten en polygamie liggen in elkaars verlengde"? Kan zijn, maar ik kan het niet echt anders interpreteren.... need help.
Je mag ALLES. Maar er zijn bepaalde dingen waarvan je jezelf best bewust bent: Je doet iets en Mieke vindt dat, Jantje ziet het zo, Jefke denkt helemaal niets, en An begint je de ogen uit je kop te krabben. Je kan niet op voorhand weten hoe mensen reageren op wat je doet, laat en voelt. Daarom is de enige verantwoordelijkheid in je leven je eigen geluk, intentie en daad. Als je een afspraak maakt en die eenzijdig verbreekt, dan weet je wél wat de gevolgen zijn voor de ander (waarom was die afspraak immers nodig?) en dan ben je wat mij betreft ook verantwoordelijk voor de gevoelens van die ander (niet over de manier waarop die persoon ze uit). Vandaar dat ik zulke dingen zeg over Steve gebaseerd op die tekst, maar bon het is en blijft niet meer dan een mening.
Het leven verandert idd. Natuurlijk drink je limonade als dorst hebt, of je het nu lust of niet. Natuurlijk mag je van smaak veranderen, en morgen graag limonade drinken terwijl je gisteren zei dat die drank niet te zuipen is.
Het leven is zeer zeker dynamisch. Maar het is soms fijn en vaak nodig om over praktische zaken stil te staan. Waarom moet de machinist van de trein naar Brussel, ook effectief naar Brussel rijden als hij nu eens verandering van sleur wil en eigenlijk naar Keulen wil gaan? Toch niet omdat het op een papiertje staat?
Afspraken zijn een praktische aangelegenheid, als de trein niet rijdt naar de bestemming op het papiertje, dan krijgt de nmbs terecht schadeclaims. Want jij bent niet kunnen gaan werken die dag en bent inkomsten verloren of je job kwijtgespeeld daardoor. (dat zou je niet per se mogen belemmert hebben om emotioneel van dat dagje keulen te genieten btw). De lijn is verantwoordelijk voor je ontevredenheid over je praktische levenssituatie die uit hun verbreken van de afspraak is gevolgd.
Maar bon, huwelijk is geen drankje, iets wat je 3 jaar geleden zomaar zei, of een rit op de trein. Huwelijk is een afspraak op praktisch vlak met een emotie als drijfveer. Het wettelijk huwelijk beschermt vooral de praktische kant van je afspraak, en is daarom best monogaam. Het louter romantisch huwelijk dat niet op papier is vastgelegd of vast te leggen is, is een ander paar mouwen, dat kan alle vormen aannemen die je maar met elkaar afspreekt of niet afspreekt -omdat je geen afspraken maakt of grenzen stelt- voor hoelang je maar wil.
Het wettelijk huwelijk heeft niet veel nut heeft bij polyamorie. Ik geloof best wel dat iemand de rest van zijn leven kan doorbrengen bij één persoon terwijl hij er duizend anderen neukt, maar ik acht de kans ook reëel dat die persoon evengoed bij één van de andere duizend op zijn oude dag terecht komt en dan heb je niet veel aan dat papiertje (je partner deelt een deel van zijn rijkdom niet met jou). Dan kan je beter op Zeus -god van de rechtspraak- beroepen en er voor zorgen dat dat papiertje teniet gedaan wordt om alsnog van de praktische kant van je huwelijk te genieten (alimentatie). De emotionele/romantische kant van je wijlen huwelijk hoeft daarom niet per se teniet gedaan worden, je kan van elkaar blijven houden.
Als je gelukkig bent, dan ben je volmaakt. Iedereen is volmaakt, maar niet iedereen beseft dat (maw ze hebben nog niet ontdekt dat ze gelukkig kunnen zijn zonder een bal). Welke groei is er NODIG indien je gelukkig bent en beseft dat je al perfect bent? Definieer groei voor me. Want als ik "persoonlijke groei" hoor dan denk ik aan een vergroting/vermeerdering/positieve eigenschappen/beter/rijker worden van je persoon. Kan je ook als mens krimpen en slechter worden?
Ah ok, ik snap het. "Steve heeft zo'n hoog bewustzijn op andere gebieden als zaken, voeding, spiritualiteit... Waarom is dieje pee niet polyamoureus???"
Ik zeg dat hij op gebied van spiritualiteit een hoog bewustzijn heeft, en vraag me af waarom niet op het ANDERE gebied van relaties.
Ik citeer ook mezelf :p "Ik vind dat tot iemand gelukkig is hij best geen relatie begint."
Dus je ziet dat ik het twee andere gebieden vind.
Maar ik vind polyamorie wel zeer hoog bewustzijn, omdat het zo gebaseerd is in liefde ipv angst. In geven ipv nemen.
Voor de rest van je commentaar. Je doet alsof een afspraak is verbroken... is dat wat je denkt? De wettelijke afspraak van het huwelijk niet, want ze blijven getrouwd. De afspraak tussen hen ook niet, want beiden zijn het hier en nu daar ook mee eens. Niet dat ik het niet eens ben met wat je schrijft, maar alle partijen zijn content, wat is dan het probleem?
"Welke groei is er NODIG indien je gelukkig bent en beseft dat je al perfect bent? "
Ik heb daar twee antwoorden op, ik vind beide "waar", maar ik kan ze nog niet in één coherent geheel uitdrukken.
Ten eerste: groei en acceptatie zijn twee kanten van de medaille die je in balans houdt. Ze versterken elkaar als yin en yang. Zoals Jeffy zei: half Eckhart Tolle en half Anthony Robbins.
Ten tweede: Geen enkele groei is NODIG. Je bent perfect volmaakt en gelukkig als je bent. Je kan alles accepteren.
...
Maar nu mijn vraag naar jou toe, vandaar vertrekkend: wat gaat een perfect vervolmaakt mens daarna doen in zijn leven? Wetende dat je even gelukkig bent van hier ter plekke te verhongeren als van de wereld te verorveren?
Tnx for da input ;)
Waarom is polygamie een hoger bewustzijn dan monogamie? Waarom vind je dat monogamie gebaseerd is op angst en polygamie niet? Om echt te geven moet je sterk zijn, maar om echt te ontvangen moet je evenzeer sterk zijn. Je kan alleen maar geven uit angst voor het schuldgveoel wanneer je ontvangt, net zozeer je alleen maar wil ontvangen uit angst voor niet terug te krijgen wat je verdient. Polygamie en monogamie kunnen allebei aan dezelfde kant van de medaille staan. Ze kunnen beide een keuze zijn gebaseerd op angst, en beiden niet. Stel jezelf nu de vraag, geef je omdat je anders bang bent om een rekening gepresenteerd te krijgen? Of geef je echt?
Waarom is polygamie natuurlijk en monogamie onnatuurlijk? Last time I checked was ik niet in staat om onnatuurlijke dingen te doen praktisch, maar ben ik dankzij de natuur in staat om te denken en voelen wat ik wil op emotioneel vlak. Een krasse uitspraak van mezelf: mensen die vinden dat ze tegen hun natuur in aan het gaan zijn, zijn in een toestand van non acceptatie, tenzij iemand hen een pistool tegen het hoofd houdt (en dan nog is de keuze "leven of volgen" volledig in hun eigen handen).
Wat betreft je mening over het feit dat ongelukkige mensen niet aan relaties mogen beginnen, die mag je van mij houden (net zoals al je meningen). Maar laat mijn licht er toch even op werpen mssn kan je er iets van gebruiken? Ik denk dat geluk noch relaties een elitair iets zijn. Relaties, geluk of wat dan ook is niemand's privilege.
Idd, zolang ze getrouwd zijn is de wettelijke kant van het huwelijk niet gebroken. de romantische kant vul je in zoals je wil. Maar de praktische kant is verbroken, en de partij die ze verbreekt is verantwoordelijk voor de onvrede van de andere partij over de daaruit ontstane levenssituatie. Dus imo was het niet echt mooi of een teken van hoog bewustzijn van Steve. Ik zeg het nog eens Erin toont een hoog bewustzijn, niet Steve. Steve leeft wel met een grote L en heeft dus veel plezier, maar heeft hij vrede? Dat betwijfel ik, want ik rijm MOETEN groeien niet op acceptatie.
Groei en acceptatie zijn daarentegen geen twee kanten van de medaille. Emotie vs praktijk wel, dat is mssn de enige ying en yang, in religie wordt dit vaak gesymboliseerd als de strijd tussen en kwade en het goede/ de duivel vs god. Men moet toch niet groeien omwille van het feit dat het moet? Ik vraag het nog eens wat is groei? Groeit men niet automatisch wanneer men accepteert? Ik geloof van wel, je groeit dan omdat je ziet dat de wereld en jezelf niet zullen vergaan als je de controle durft los te laten over alles inclusief je groei. Bovendien blijft niets hetzelfde, jij ook niet, dus groei of evolutie is niet te ontkomen. Tenzij dat je niet accepteert, dan hou je groei tegen of dan moet je groeien uit angst niet te "verbeteren".
Die mens moet niets doen, die is gelukkig. Maar hij houdt het ook niet tegen om iets te doen als de situatie er zich toe leent. Emoties en praktijk gaan niet hand in hand, en dat is de tweestrijd die velen leveren. Polygamie, lijkt me praktisch niet mogelijk... bovendien -tenzij je altijd met condoom wil vrijen (wat ook een beknotting zou zijn van je fysieke expressie)- is het niet gezond. En dat is geen uitspraak gebaseert op angst maar op pure praktijk, dezelfde die zegt dat als ik mijn hand in het vuur steek dat ik me verbrand.
Ik kan mij daar ook wel in vinden; niet zozeer in wat nu de waarheid is over mono/poly, maar wel in het geloof dat je leeft, en dat de dingen vanzelf op je pad komen die je verandering en groei uitlokken. Er is genoeg materiaal.
Ik betwijfel inderdaad ook hoeveel mensen in staat zullen zijn een polygame relatie vol te houden. Uiteindelijk is het des mensen om die ene, speciale persoon te hebben. Altijd moeten delen - ik denk niet dat dat plezant blijft. Erin wil ook de bijzonderste blijven, vanaf dat een of andere griet meer aandacht begint te krijgen zal het snel gedaan zijn met de open mind. En wie zal haar ongelijk geven?
Pas op, theoretisch gezien vind ik het idee van polyamorie wel plezant. Maar kunnen we het praktisch bolwerken, kunnen we onze hormonale huishouding onder controle houden? Ik heb het er moeilijk mee, en bovendien vind ik het vermoeiend om te moeten uitleggen dat wat de mensen die me graag willen zien natuurlijk vinden, niet in mijn kraam past. Is dat dan verlicht leven, constant tegen de stroom in roeien? Weinig zin in eigenlijk...
Zoals Deepak het zegt: take the path of least resistance. Wat ik daaruit besluit: als je ooit in polyamorische situatie en relatie zit en dat is te bolwerken, ga er dan voor zolang het duurt (ik ben er vast van overtuigd dat er uiteindelijk altijd iemand zal zijn die de enige wil worden). Zit je in een monogame relatie, same thing.
@Bart
Polygamie en monogamie kunnen allebei aan dezelfde kant van de medaille staan. Ze kunnen beide een keuze zijn gebaseerd op angst, en beiden niet.
Hm, da's waar. Wat ik bedoel is de ander restricteren omdat jezelf angst voelt VS de ander helpen gelukkig te zijn. Exclusiviteit is zo'n restrictie, maar je hebt gelijk dat je zulke restricties in eender welke relatievorm kan aantreffen.
Waarom is polygamie natuurlijk en monogamie onnatuurlijk?
Omdat monogamie een sociale constructie is.
Maar de praktische kant is verbroken
Nee hoor, de relatie staat nog altijd, ze is enkel weer geëvolueerd. Tis niet omdat je de eerste jaren samen op reis ging, dat je dat 5 jaar later nog altijd moet doen, zelfs al wil je beiden niet. Natuurlijk niet! Volg samen je goesting. Over de tijd gaat die evolueren, gaan relaties veranderen.
de partij die ze verbreekt is verantwoordelijk voor de onvrede.
Dat is het em net, er is geen onvrede.
Steve leeft wel met een grote L en heeft dus veel plezier, maar heeft hij vrede? Dat betwijfel ik, want ik rijm MOETEN groeien niet op acceptatie.
Ik ook niet. Steve ook niet. Wie zegt dat iemand moet groeien?
Ma tis wel beestig plezant ;) Ook, bij mij merk ik hoe hard ik gegroeid ben in dingen accepteren.
Kijk, mijn vraag was gewoon om te zeggen: eenmaal je niks moet doen omdat je gelukkig bent, wat doe je dan? Ik persoonlijk zou doen wat ik leuk of waardevol vind. Bvb. een mooie uitdaging achtervolgen.
@Phoenix
Altijd moeten delen - ik denk niet dat dat plezant blijft.
Ik voel meer het tegenovergestelde. Het is pas als je iets deelt dat het meerwaarde krijgt.
Maar kunnen we het praktisch bolwerken, kunnen we onze hormonale huishouding onder controle houden?
Ik vergelijk het altijd zo: als je in een winkel staat en je ziet iets dat je graag wil hebben, is dan je eerste instinct om dat te nemen, aan te schuiven en geld neer te tellen? Nee, tuurlijk niet, dan wil je het gewoon hebben. Maar toch pak je het niet zomaar mee :)
Is dat dan verlicht leven, constant tegen de stroom in roeien?
Geen idee. Maar ik weet wel dat het mij niet kan schelen in welke richting de stroom gaat. Je leeft maar één keer dit leven. Voor hetzelde geld mag ik geen lang haar hebben wat ik ben een man :)
Ik heb er vertrouwen in. Als je kijkt naar onze grootouders, voor hen was scheiding ondenkbaar... Wat een sociaal taboe! Nu kijken we zelfs niet meer op van iemand die 3 huwelijken heeft gehad. Voor onze ouders is het misschien huwelijk tussen zelfde geslachten dat ondenkbaar was, en dat is nog maar bezig met geaccepteerd te worden. Voor onze generatie wordt het misschien het optioneel worden van exclusiviteit? Dat zou een mooie evolutie zijn van tolerantie.
Allen bedankt voor de interessante commentaar,
Wim
PS. Ik raad iedereen aan de podcast van Steve en Erin over deze beslissing es te beluisteren op http://www.stevepavlina.com/podcasts/Pavlina-022-Loving-Relationships.mp3 . Ik denk dat je hen daardoor veel beter gaat begrijpen.
Idd, zolang iedereen gelukkig is, is er no problem. Maar toch is de praktische kant van de afspraak: gegarandeerd comfortabeler leven (met 2 sta je sterker) verbroken of niet meer gegarandeerd. De wetgeving zal er voor zorgen dat de partij die huwelijk niet wou verbreken hiervoor zal gecompenseert worden (alimentatie).
Waarom is een sociale structuur onnatuurlijk? Onnatuurlijk is een label, en draai of keer het hoe je wil: je kan niets onnatuurlijk doen hoe graag je het ooit zou willen. Polygamie is geen hoger bewust zijn, niet nu, niet ooit.
"Dat is het em net, er is geen onvrede."
Er was wel onvrede: erin heeft de situatie kunnen accepteren op basis van zijn verkoopspraatje door het als iets altruistisch voor te stellen (altruisme is evenzeer een illusie) en door zweverig gezwets over onnatuurlijkheid van man made constructies. Ik vraag me af waarom mensen zich constant in alle bochten proberen te wringen en van alle sociaal acceptabele woorden proberen te vinden om te doen wat ze willen. En dan kijk ik naar de tekst van het blogje. Ik had het veel korter, effectiever en eerlijker gezegd mocht ik dit willen: "Erin, ik wil neuken met anderen, maar ik wil je niet kwijt."
In mijn post hierboven: de universele waarheid is, dat man made stuff ook natuurlijk zijn daar je niet iets kan doen dat de natuurwetten negeert. Als je iets als onnatuurlijk aanvoelt dan leef je in een staat van non acceptatie.
Als je gelukkig bent is er geen nut meer in iets en dan is alles nuttig of nutteloos, waardevol of waardeloos. Je streeft na wat je wil, maar je zal toch daarbij ook willens nillens de praktische kant in acht moeten nemen. Je mag naar Amerika stappen en compleet de zee negeren, maar dan weet ik nu al dat het een feit is dat het je niet zal lukken... maar haal je plezier uit het proberen en zien hoever je komt, dan is dat natuurlijk goed voor jezelf. In het geval van een afspraak gaat het echter niet alleen meer over jezelf.
Wat in Steve's en Erins hoofd omgaat zullen we nooit weten. Enkel ieder voor zich kan zijn of haar ware drijfveren en emoties kennen.
Interpretatie nu wordt bepaald door haast axiomatische fundamenten. Als je zo diep graaft kan eenzelfde handeling razend verschillende drijfveren achter zich hebben zitten. Kan Steve gewoon veel wijven willen poepen? Absoluut. Kan hij effectief handelen uit liefde delen? Even goed. Kan Erin hem sluw manipulerend dat idee in hebben gegoten? Zelfs dat kan.
Ikzelf herken enorm sterk hun intenties niet te handelen vanuit angst. Jij maakt die distinctie liefde/angst blijkbaar niet, waarvoor mijn volste respect. Daaruit heb ik ook al geleerd om accepterend te zijn voor mezelf, waarvoor dank. Ikzelf hou liever die twee visies in balans.
Ik schrijf dit omdat ik voel dat ik weinig meer kan zeggen buiten herhalen wat ik al schreef.
Jij hebt duidelijk een beeld van het hoe en waarom van emoties en relaties dat op dit moment voor je werkt.
Net zoals ik.
Net zoals Steve.
Net zoals Erin.
Al die beelden zullen waarschijnlijk nog veranderen met dat we leven.
Ik hoop dat ieders wereldbeeld hem en alle mensen die men raakt, toelaat zo gelukkig mogelijk te zijn of alleszins dat het hem leidt tot een beeld dat dat doet.
Wim
x
Mja, ik herken nu juist wel angst in de tekst van Erin en Steve, en het is hier niet de kwestie of ze goed of fout bezig zijn, want goed of fout bestaat niet. Ik herkende een paar keer -hoe paradoxaal ook- de angst voor angst:"ik mag niet handelen/ik weet beter dan handelen op basis van angst." Ik hoor dit zo vaak, en dat is angst die langs die je langs de voordeur buiten zet, en die er langs de achterdeur tegelijkertijd weer binnenkomt.
Waar ik wel geen distinctie maak is tussen egoïsme en altruïsme, want die is er eigenlijk gewoon niet... of meer nog je kan niet anders dan egoïstisch handelen. Maar wat is daar erg aan? Je bent een deel van het geheel, of mssn nog straffer je bent gewoon het geheel. Als we dan toch een verschil in beide zien is het doorgaans niet meer dan een perceptie: je verwoordt je altruïstisch voor de goedkeuring van anderen.
Mijn gelijk heb je en iedereen anders al vanaf het eerste moment. Net zoals jij ben ik er akkoord mee dat men iedereen zijn mening en zijn manier van geluk na te streven mag gunnen.
Maar bon ik discussieer liever omwille van de discussie tussen tussen pot en pint :)
Mja, ik herken nu juist wel angst in de tekst van Erin en Steve
Vreemd... Je moet anders es naar hun podcast erover luisteren, daar giechelen ze als een verliefd koppel. Zoals Steve zelf zegt: Part of the reason for those misunderstandings is that plain text is a weak medium for expressing such an emotional topic because you can’t hear our tone of voice.
en dat is angst die langs die je langs de voordeur buiten zet
Guilty as charged bij angst voor angst :/ Een mens leert en groeit...
Maar toch blijf ik die distinctie nuttig vinden bij moeilijke beslissingen. Misschien is het meer een langetermijnfactor? Moet ik nog es over nadenken...
want goed of fout bestaat niet.
...
of meer nog je kan niet anders dan egoïstisch handelen.
Volledig akkoord met beide.
"en ik neem mijn woorden niet terug als blijkt dat je zelf ook zo doet/deed"
Waarom schrijf je dit?
Lijkt alsof je me wil plagen, I like :-)
ik denk niet dat ik dat deed/doe...
Sara
Natuurlijk wou ik je plagen. Ik ben maar een man hoor, doorzichtig, voorspelbaar en voortduerend maar aan één ding "denkend". Denken tussen aanhalingstekens want echt denken doet pijn, in dit geval niet.
Bart