Kind
Ik: Ik zou nu echt niet aan kinderen willen beginnen.
Zij: Tja, soms denk je wel hoor: waar ben je begot aan begonnen?
Ik: Dat ik neem wel aan.
Zij: Ik heb er totaal geen spijt van, ben er heel gelukkig mee, maar je kan je niet inbeelden hoeveel invloed dat heeft op je leven.
Ik: Zo stel ik me dat wel voor, ja.
Zij: Ik had dat vooraf zo niet verwacht.
Ik: Ik weet niet, dat klinkt eigenlijk exact zoals ik het me voorstel. Heel je leven draait nu rond dat kind, en hoewel je daar wel enorm veel vreugde uit put, zet je je eigen leven daarvoor wel op stop.
Zij: Ja, inderdaad.
...
Zij: Misschien is dat waarom je er niet aan begint: jij beseft te goed wat dat inhoudt :)
Ik: Ja, ik had net dezelfde bedenking :)
Wim
Labels: kinderen
2 Commentaren:
Misschien beginnen mensen aan kinderen uit egoïsme (om een verlangen binnen hen te vervullen, en er zijn toch al genoeg mensen op de wereld niet waar), maar uiteindelijk nadat ze geboren zijn blijkt het zeer altruïstisch te zijn niet, je leeft voor een ander?
Saarke
De redenen waarom mensen aan kinderen beginnen zijn legio.
Ik geloof dat je niet voor iemand anders dan jezelf kan leven. Je kan jezelf dat wel wijsmaken, maar dan ben je een pad naar depressie aan het plaveien + echt fair tov de persoon voor wie je leeft is het niet: hoewel je voelt veel verantwoordelijkheid te hebben over de persoon waarvoor je leeft, geef je eigenlijk alleen maar alle verantwoordelijkheid die je hebt over je eigen geluk aan die persoon (een zeer zware last voor sommigen).
Als je denkt voor een ander te leven haal je geen geluk uit de expressie maar uit het resultaat. Maw een kind hoeft niet het einde van je eigen leven te zijn, als het jouw keuze is, dan is het een deel van je leven.
Bart
(damn, jouw blog brengt wel de pseudo wijsgeer in me naar boven... doe zo verder!)