Flux
Mensen vragen me vaak: "Wim, het is allemaal goed en wel om geen gehechtheid te hebben aan x, maar ik heb toch graag x in mijn leven."
True.
Maar er is een soort gulden middenweg.
Laat me het voorbeeld nemen van vrienden. Als mensen je slecht blijven behandelen naar jouw normen, dan verwijder je ze best uit je leven. Maar het is perfect natuurlijk om dan angst te hebben om alleen te zijn en toch de pijn te blijven slikken.
Maar wat je moet beseffen is dat hoewel je op sommige zaken een zeer herkenbare term kan plakken, deze toch geen vaste vorm hebben.
Pak een universiteit. Om de zoveel jaar zijn dat compleet andere studenten, andere professoren, over lange termijn zelfs andere gebouwen of locaties, maar toch blijven mensen dat kennen als dezelfde universiteit.
Pak onze hersenen. Het menselijk lichaam vernieuwt zichzelf volledigt elke zeven jaar, dus alle neuronen in onze kop zijn al lang compleet andere dan degenen die we vroeger hadden, maar toch voelen we ons nog altijd onszelf, met dezelfde herinneringen en vaardigeheden.
Dit zijn structuren met een bepaalde vorm, maar die vorm is constant in flux.
Zo kan je ook vrienden bekijken. Ok, je verliest iemand uit het oog, je hebt es ruzie met iemand... maar je herneemt ook es contact, je leert ook es iemand nieuw kennen. Zo blijf je ook altijd een vriendengroep hebben, zelf al zijn de concrete individuele vrienden op zich constant aan verandering onderhevig.
Ik denk dat je er niet voor kan zorgen dat je altijd vriend Buenaventura en vriendin Dagmar hebt (of alleszins je kan dat maar met potentieel desastreuze gevolgen voor jezelf) maar je kan er wel voor zorgen dat je altijd mensen hebt die die rol invullen in je leven. Je moet vertrouwen hebben in jezelf, je capaciteiten, je toekomst, zelfs als je geen vrienden hebt. Beter niks goed, dan iets slecht.
Nu denk ik wel dat je op sommige gebieden moet leren om datgene aan te trekken dat je graag in je leven hebt. Om bij het vriendenvoorbeeld te blijven, leer sociaal te zijn, leer een sociaal leven inbouwen. Maar eens geleerd blijf je in de toestand van overvloed, of vertrouw je er alleszins op dat je terug naar die toestand kan gaan.
Wim
True.
Maar er is een soort gulden middenweg.
Laat me het voorbeeld nemen van vrienden. Als mensen je slecht blijven behandelen naar jouw normen, dan verwijder je ze best uit je leven. Maar het is perfect natuurlijk om dan angst te hebben om alleen te zijn en toch de pijn te blijven slikken.
Maar wat je moet beseffen is dat hoewel je op sommige zaken een zeer herkenbare term kan plakken, deze toch geen vaste vorm hebben.
Pak een universiteit. Om de zoveel jaar zijn dat compleet andere studenten, andere professoren, over lange termijn zelfs andere gebouwen of locaties, maar toch blijven mensen dat kennen als dezelfde universiteit.
Pak onze hersenen. Het menselijk lichaam vernieuwt zichzelf volledigt elke zeven jaar, dus alle neuronen in onze kop zijn al lang compleet andere dan degenen die we vroeger hadden, maar toch voelen we ons nog altijd onszelf, met dezelfde herinneringen en vaardigeheden.
Dit zijn structuren met een bepaalde vorm, maar die vorm is constant in flux.
Zo kan je ook vrienden bekijken. Ok, je verliest iemand uit het oog, je hebt es ruzie met iemand... maar je herneemt ook es contact, je leert ook es iemand nieuw kennen. Zo blijf je ook altijd een vriendengroep hebben, zelf al zijn de concrete individuele vrienden op zich constant aan verandering onderhevig.
Ik denk dat je er niet voor kan zorgen dat je altijd vriend Buenaventura en vriendin Dagmar hebt (of alleszins je kan dat maar met potentieel desastreuze gevolgen voor jezelf) maar je kan er wel voor zorgen dat je altijd mensen hebt die die rol invullen in je leven. Je moet vertrouwen hebben in jezelf, je capaciteiten, je toekomst, zelfs als je geen vrienden hebt. Beter niks goed, dan iets slecht.
Nu denk ik wel dat je op sommige gebieden moet leren om datgene aan te trekken dat je graag in je leven hebt. Om bij het vriendenvoorbeeld te blijven, leer sociaal te zijn, leer een sociaal leven inbouwen. Maar eens geleerd blijf je in de toestand van overvloed, of vertrouw je er alleszins op dat je terug naar die toestand kan gaan.
Wim
Labels: flux, inner game, loslaten, vertrouwen
