Banishing the Green-Eyed Monster
Returning to the original topic of sex outside marriage, I want to raise another question that interests me. Why are we so obsessed with monogamous fidelity in the first place? Agony Aunt columns ring with the cries of those who have detected -- or fear -- that their man/woman (who may or may not be married to them) is "cheating on them". “Cheating” really is the word that occurs most readily to these people. The underlying presumption -- that a human being has some kind of property rights over another human being’s body -- is unspoken because it is assumed to be obvious. But with what justification?
[...]
From a Darwinian perspective, sexual jealousy is easily understood. Natural selection of our wild ancestors plausibly favored males who guarded their mates for fear of squandering economic resources on other men’s children. On the female side, it is harder to make a Darwinian case for the sort of vindictive jealousy displayed by Mrs. Tarrant. No doubt hindsight could do it, but I want to make a different point. Sexual jealousy may in some Darwinian sense accord with nature, but "Nature, Mr. Allnutt, is what we are put in this world to rise above." Just as we rise above nature when we spend time writing a book or a symphony rather than devoting our time to sowing our selfish genes and fighting our rivals, so mightn't we rise above nature when tempted by the vice of sexual jealousy?
I, for one, feel drawn to the idea that there is something noble and virtuous in rising above nature in this way. I admit that I have, at times in my life, been jealous, but it is one of the things I now regret. Assuming that such practical matters as sexually transmitted diseases and the paternity of children can be sorted out (and nowadays DNA testing will clinch that for you if you are sufficiently suspicious, which I am not), what, actually, is wrong with loving more than one person? Why should you deny your loved one the pleasure of sexual encounters with others, if he or she is that way inclined? The British writer Julie Burchill is not somebody I usually quote (imagine a sort of intelligent Ann Coulter speaking with a British accent in a voice like Minnie Mouse) but I was struck by one of her remarks. I can't find the exact quote, but it was to the effect that, however much you love your mate (of either sex in the case of the bisexual Burchill) sex with a stranger is almost always more exciting, purely because it is a stranger. An exaggeration, no doubt, but the same grain of truth lurks in Woody Allen's "Sex without love is an empty experience, but as empty experiences go it's one of the best."
Even sticking to the higher plane of love, is it so very obvious that you can't love more than one person? We seem to manage it with parental love (parents are reproached if they don't at least pretend to love all their children equally), love of books, of food, of wine (love of Chateau Margaux does not preclude love of a fine Hock, and we don’t feel unfaithful to the red when we dally with the white), love of composers, poets, holiday beaches, friends . . . why is erotic love the one exception that everybody instantly acknowledges without even thinking about it? Why can a woman not love two men at the same time, in their different ways? And why should the two – or their wives -- begrudge her this? If we are being Darwinian, it might be easier to make the case the other way, for a man sincerely and deeply loving more than one woman. But I don't want to pursue the details here.
I'm not denying the power of sexual jealousy. It is ubiquitous if not universal. I’m just wondering aloud why we all accept it so readily, without even thinking about it. And why don't we all admire – as I increasingly do -- those rare free spirits confident enough to rise above jealousy, stop fretting about who is “cheating on” whom, and tell the green-eyed monster to go jump in the lake?
Labels: in wat voor een maatschappij leven wij, jaloezie, liefde
10 Commentaren:
ik vraag mij inderdaad ook af waarom mensen zich niet over die 'sexuele jaloezie' heenzetten en waarom de monogame relatie nog altijd de overheersende relatievorm is in België. In de jaren 70 heeft men ook de vrije liefde gepromoot, waarom heeft die trend zich niet doorgezet? Ik voel het ergens ook aan als 'nobel' als je aanvaardt dat je partner meer mensen tegelijk kan liefhebben (en ik geloof ook dat dat kan, en dat dat meestal ook zo is), maar ik geloof er niet in dat de mens zich over die jaloezie kan heenzetten (of toch de meeste mensen niet). Dat gaat allemaal nog redelijk goed gaan denk ik als alle partners evenveel aandacht krijgen, maar ik voel aan dat mensen op den duur toch een voorkeur krijgen en 'meer' kiezen voor de een dan de ander en dit is volgens mij moeilijk te verkroppen voor de minst gegeerde partij.
Ik veronderstel dat uit de praktijk gebleken is dat de monogame relatie (ook al niet makkelijk) nog altijd makkelijker te dragen is voor ALLE partners dan de polyamoureuze relatie, anders zou die polyamoureuze relatie na jaren van menselijke beschaving toch al lang de overhand hebben, niet? Het antwoord op deze laatste vraag brengt ons terug naar de eerste: waarom kunnen mensen zich er niet overzetten dat andere mensen meer aandacht krijgen dan zij van iemand die ze graag zien?
Pas op: merk je dat zelfs in jouw beschrijving van poly relaties je de competitie die zo inherent is aan mono relaties blijft meedragen? Je spreekt over 'meer' en 'voorkeur'.
In mijn ogen is het ideaal dat je zelfs kan leven als je minder aandacht krijgt. Ik kan mezelf wel vinden in dat bepaalde vrienden beter vrienden hebben dan ik, dus dat moet ook lukken in liefdesrelaties. Uiteindelijk is je daar slecht bij voelen niet genieten van wat je hebt.
Ik weet niet meer wie, maar een bepaalde schrijver zei dat een mono relatie het moeilijkste van al is om te onderhouden. Stof tot nadenken
> anders zou die polyamoureuze
> relatie na jaren van
> menselijke beschaving toch
> al lang de overhand
> hebben
Maar dat IS ook zo. 84% van de beschavingen zijn niet-monogaam. Bij ons zelf is dat ook maar pas sinds de 19de eeuw. Ok, nu is dat niet, maar je kan het zelfde ook zeggen van scheidingen he enkele jaren geleden. En ik denk dat iedereen nu vind dat het een goede vrijheid is dat mensen dat mogen doen.
>Maar dat IS ook zo. 84% van de beschavingen zijn niet-monogaam
Curieus: hoe komen ze aan 84%? Bedoel je dat ze alle landen hebben genomen waar monogamie niet bij wet verplicht is?
Interessanter is: hoeveel mensen zijn gelukkig met een monogame/polygame relatie?
Voor mij ist simpel:
De dag dak vrij ben van alle jaloezie is de dag dat ik klaar ben voor een open relatie. Ik ben al lang niet meer jaloers geweest... Maar wat niet is kan nog komen... Dus wanneer ben ik dan klaar voor die open relatie?
Ik geloof ook -maar ben niet de norm- dat zolang je jaloers bent en competetief dat je er voor jezelf best nog niet begint. Dat wil niet zeggen dat je niet jalers mag zijn (het is menslijk), maar dat wil zeggen dat je best vriendelijk bent voor jezelf: een open relatie aangaan terwijl je jaloers en afhankelijk bent is niet echt vriendelijk voor jezelf.
Grappig Wim, ik was eerst sara haar reactie aan het lezen en de begrippen van "meer" en "voorkeur" schoten me ook in de ogen.
Wat betreft de vraag over het geluk ivm mono-/polygame relaties kan ik botweg met zekerheid stellen dat geen van beide vormen je geluk/vrede zal brengen.
Bart
Hmm...
ik vind het wel goed dat Bart het volgende aankaart:
>Wat betreft de vraag over het geluk ivm mono-/polygame relaties kan ik botweg met zekerheid stellen dat geen van beide vormen je geluk/vrede zal brengen.
Ik zoek ook niet zozeer geluk in een relatie, ik ben gelukkig met mezelf... Wee de dag dat ik verlang dat mijn partner mij gelukkig maakt :-) Misschien dat ik daarom wel zoveel verdraag van mijn partner :-) :-)
Mijn 'probleem' is WEL dat ik heel competitief ben... (als je dat als een probleem kunt beschouwen, blijkbaar wel want ik ondervind er zelf last van). Zowel in sport, op het werk, als in relaties. Ik wilde altijd al de eerste zijn in de loopwedstrijd, het mooiste opstel geschreven hebben. Cru gesteld wil ik ook het zaad van het mannetje dat mij het meeste aanstaat, da's het dier in mij :-) En ik denk dat die behoefte mijn jaloezie voedt.
Misschien gaat mijn jaloezie wel liggen eens ik een kind heb.
Mijn jaloezie is in ieder geval al veel minder dan vroeger... (weet niet of dat positief is)
Let's see of ik er vanaf geraak.
Tot dan ga ik zeker geen polyrelatie aan, want idd, zoals Bart zegt, dan begin je er beter niet aan...
Heel deze discussie doet me eigenlijk denken aan een boeddhistische levenswijze...je losmaken van aardse verlangens om 'zen' te worden... Hebben jullie dat ook?
Saartje xxx
@Sara: Dat weet ik niet. Dat was een studie van een tiental jaar geleden. Ik weet wel dat polygynie en polyandrie daar bij gerekend worden.
@Bart: ik geef je gelijk, maar ik hou dezelfde standaarden voor een exclusieve relatie. En als je dat doet, dan lijkt het merendeel van mensen ook nog niet klaar voor een mono relatie. Of een relatie tout court.
Vele (de meeste?) relaties rondom ons zijn codepedencies en emotionele oorlogjes voor validatie en zekerheid :(
Haha, perfecte timing Sara :)
Boeddhisme... ja, alle emotionele ontwikkeling wordt zo'n beetje overal hetzelfde beschreven, zo ook boeddhisme. Natuurlijk ben ik er wel freaky mee bezig :)
Er is niets mis met geluk in een relatie zoeken. Het is mssn niet slim voor je gevoelswereld als je weet dat je niet erg emotioneel veerbaar (met een V geen W, is geen typefout)bent. Alleen onbevangen, emotioneel veerbare, onbevooroordeeelde mensen zijn in staat om zich met succes afhankelijk te maken van iemand. Hetzelfde kan je zeggen van mensen die onafhankelijk blijven. Je kan dit niet zeggen van mensen die uit angst kiezen voor afhankelijkheid of onafhankelijkheid.
Met competetief zijn is ook niets mis, het kan je plezier brengen. Tuurlijk kan het je ook frustratie brengen, maar dat is dan fijn voor het sado machosistje dat in elk van ons schuilt.
Idd, Wim. Eigenlijk zouden die standaarden ook in een monogame relatie van toepassing mogen zijn. Volgens mij -maar wie ben ik- heeft monogamie echter zijn bestaan te danken aan jaloezie. Dus blind vertrouwen en jaloezieloosheid in een monogamie lijken historisch haast paradoxaal.
Bart
Ff vergeten te reageren op de vraag:
Ik weet niet waarom iemand zich zou losmaken van de aardse verlangens. Waarom kun je zen/vredig zijn en aardse verlangens hebben niet gewoon combineren? Dat lijkt me pas het einde :D
Bart