Aantrekking
Eén van de Grote Vragen de laatste tijd in mijn leven waarmee ik mezelf plezier met ze trachten te beantwoorden is: wat is de ware natuur van aantrekking? Daarmee bedoel ik de aantrekking van mannen tot vrouwen en ook van vrouwen tot mannen.
Er is in onze maatschappij een onvoorstelbaar dikke strooisellaag van nonsens en bijgeloven over dat onderwerp, en veel van de eerste jaren hierover heb ik gespendeerd aan het wegschrapen en wegsmijten daarvan, en zelf te ervaren wat is. Veel hiervan kruist met een zoektocht naar de essentie van vrouwelijkheid en mannelijkheid. Iets waar ook zeker bij ons het noorden compleet zoek is onder politiekcorrectheid.
Ondertussen ben ik op een punt gekomen waar ik merk dat ik begin terug te kijken naar traditie. Kijk naar dit:
Een optreden van Hayley Westenra en Laoise Ní Cheallaigh. Lange haren en sierlijke jurken, de glooiende muziek die hen begeleidt, een zangstem als kristal, ... zo typisch als je maar kan gaan qua vrouwelijkheid, niet? Het is altijd behoedzaam laveren tussen opvoeding en natuur, laat staan doorheen subjectiviteit. Maar toch, ik ben al veel valse voorwendsels tegengekomen van oppervlakkige of tijdelijke aard... maar dit trekt. De woorden die in mij opkwamen waren "an Ancient Pull..." Alsof er één pure kwaliteit is, rustig wachtend tot ze benoemd gaat worden. Gisterennacht las ik in Fountainhead Ayn Rands krachtige woorden die hier effectief in slagen met de mannelijke tegenpool:
Wim
Er is in onze maatschappij een onvoorstelbaar dikke strooisellaag van nonsens en bijgeloven over dat onderwerp, en veel van de eerste jaren hierover heb ik gespendeerd aan het wegschrapen en wegsmijten daarvan, en zelf te ervaren wat is. Veel hiervan kruist met een zoektocht naar de essentie van vrouwelijkheid en mannelijkheid. Iets waar ook zeker bij ons het noorden compleet zoek is onder politiekcorrectheid.
Ondertussen ben ik op een punt gekomen waar ik merk dat ik begin terug te kijken naar traditie. Kijk naar dit:
Een optreden van Hayley Westenra en Laoise Ní Cheallaigh. Lange haren en sierlijke jurken, de glooiende muziek die hen begeleidt, een zangstem als kristal, ... zo typisch als je maar kan gaan qua vrouwelijkheid, niet? Het is altijd behoedzaam laveren tussen opvoeding en natuur, laat staan doorheen subjectiviteit. Maar toch, ik ben al veel valse voorwendsels tegengekomen van oppervlakkige of tijdelijke aard... maar dit trekt. De woorden die in mij opkwamen waren "an Ancient Pull..." Alsof er één pure kwaliteit is, rustig wachtend tot ze benoemd gaat worden. Gisterennacht las ik in Fountainhead Ayn Rands krachtige woorden die hier effectief in slagen met de mannelijke tegenpool:
She felt the answer in her body, an answer of hunger, of acceptance, of pleasure. She thought that it was not a matter of desire, not even a matter of the sexual act, but only that man was the life force and woman could respond to nothing else; that this man had the will of life, the prime power, and this act was only its simplest statement, and she was responding not to the act nor to the man, but to that force within him.Wat is dan die kwaliteit in de vrouw? Ik weet het niet... Maar ik begin te voelen in welke richting ik moet zoeken.
Wim
Labels: aantrekking, mannen, vrouwen
