Radical Honesty over Idealen
Lees ik een volgende hoofdstuk in Radical Honesty waar ik over sprak, gaat dat over de zogezegde strijd tussen degene die idealen nastreeft zoals gezond eten en sporten en degene die toch andere dingen doet zoals chips vreten en tv-kijken. Brad Blanton schrijft dat er geen strijd is maar dat je dat gewoon gebruikt om je te verbergen van iets nog erger... En niet alleen is dat een gigantische aha-erlebnis, maar dat is rechtstreeks van toepassing op mijn vorige post!
Weet je wat ik doe gewoon kut. Kut. En dan dan doe ik koppie. Ja. Kut en dan koppie. Koppie.
We all display a kind of inconsistency among our beliefs, our wishes, and our actions in our own lives, although it may be easier to recognize in the lives of others. We have all listened to an argument play itself out between two (or more) voices within our own minds—one preaching about what we should do, and the other helplessly apologizing and explaining about how we would if we could but we can't. We all share an awareness, if we are honest, that on some fundamental level, the apparent struggle among our beliefs, actions, and desires is a false one. More often than not, the "struggle" has emerged after a choice has already been made, though perhaps unconsciously. The "struggle" manifests itself mostly as effort: "trying" to decide; "trying" to be good; "trying" to keep our word. The false struggle is invented by our minds as a distraction, to "draw fire"—to draw the fire of our attention and keep us from seeing that we have already chosen.
[...]
This examination of our subconscious desire to avoid change, and of what lies beneath the phony struggle, can get us "unstuck." It also leads to a deeper place, a scarier place, than that of mere struggle to change. Struggling to change is what you do to hide from something worse. Struggling to change is a way to avoid facing the abyss, and if the abyss could be avoided, it would be a good idea.
The abysmal truth is that everything comes to nothing. No change matters. Whatever you don't have is only important to you because you don't have it. Something you want is very important to you until you get it, and then it's nothing after a while. This movement from anticipation to accomplishment to disillusionment is inevitable. All change is futile. The alternative kind of life—conservative, preserving beliefs, avoiding change, a kind of stagnation within the protected bounds of first-learned concepts—is an equally futile way to live. Both ways to live are merely playing tiddlywinks between predoom and postdoom. Willingness to face the abyss of meaninglessness is the power required to accomplish change. Whatever your main struggle is, it is insignificant in the face of your death; it is petty and unimportant and has no meaning at all. It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.
Wim
Labels: idealen, inner game, radical honesty
5 Commentaren:
als je echt gelooft dat iets nastreven onnozel en verwerpelijk is ,dan heeft het geen zin "wat dan ook" te doen.
triestig he
En bezie dit ook even op een puur materialistisch niveau:
Vroeger keek je als kind rond begin november al in de sinterklaas-boekjes van al die winkels om te kiezen wat ge graag zou willen krijgen, of misschien wist je het al, ofwel lag je uren te piekeren of je nu liever dit of liever dat zou hebben... uiteindelijk beleef je dan zo veel pret aan het kiezen en verlangen en hopen en afwachten.. uiteindelijk ligt het dan op 6 december op tafel en ben je het beu na 2 dagen :)
Dan leer je later het internet kennen, eBay, Amazon: elke vraag en elk verlangen wordt direct ingewilligd en beantwoord, het Amazon "one-click shopping" is hier het toppunt van (héél de bestel-reutemeteut wordt herleid naar 1 slordig geplaatste klik: "ja, ik wil dit hebben") en na 1 of 2 dagen heb je je pakket (je kunt super-express-premium leveren en dan krijg je het zelfs vóór de middag van de volgende dag nog).
Ik ben er ook schuldig aan. Als ik iets wil, zoek ik het op, na een complete information overload bestel ik de boel en ik wordt wat lastig als ze het na een paar dagen nog niet kunnen leveren hebben... ik kan ook niet meer wachten.
Verlangen en kunnen wachten is blijkbaar toch wel het grootste genot. Waarom 'leer' je anders dansen, jongleren, gitaar spelen, een nieuwe taal,... het verlangen om dat te kunnen en de weg naar het meesterschap is het leukste aan heel het gebeuren. Daarna wordt het een trivialiteit en heb je er geen fluit meer aan...
Gelukkig kunnen dergelijke leerprocessen (nog) niet versneld worden, anders beleef je daar dan ook niks meer aan. Later wordt het wel: even kabeltje in je kop pluggen, koppie drukken en lap, je kunt vloeiend Russisch (dan moet dat Spaans wel even plaats maken, maar da's geen probleem, want je hebt daar nog een backup van).
Ma: triestig... vind ik niet. Als je eenmaal weet dat het niks uitmaakt, dan heb je daarna de vrijheid te doen wat je wil.
Tom: Ja, da's waar, het gaat om de reis en niet de bestemming, maar zoals ik boven schreef je kan zelf kiezen wat je doet. Russisch spreken is niet 'beter' dan Spaans spreken, het hangt af van wat je zelf leuk vindt.
@ Wim & ma: de vaststelling dat iets nastreven onnozel en verwerpelijk is heeft me er nooit van weerhouden "wat dan ook" te doen. Ik herhaal: "wat dan ook" ;)
Vast staat dat ik daarom nooit president van de VS kan worden gezien de hiermee verbonden youtube filmpkes :p
btw als er iemand nog dat "filmpke mee die" handschoen heeft...
Ik begrijp dat het nastreven van idealen een zuiver doel is en dat het belangrijk is om je lichaam te ontgiften van alle smeerlapperij die de maatschappij erin duwt door stomme tv programma's, fastfood, consumptiemaatschappij en meer van
al dat kapitalistische gedachtengoed. Naast Brad Blanton
had volgens mij ook Marx gelijk, het is allemaal een beetje teveel om je allemaal te moeten bewijzen in deze wereld.
Of misschien heb je gewoon nood aan een lul in je aars.. Dat kan natuurlijk ook.