De Ironie van de Idealen in de Relatie
Ik wil mijn idealen volgen. Mijn idealen zeggen dat alles vrij van ego moet zijn: geen bezit, enkel geven, geen jaloezie, geen neurotische regeltjes, begrip voor de fouten van de anderen, vergeving, kortom: all good stuff.
Nu weet ik ondertussen dat je nog altijd mens moet kunnen blijven en ik neem mezelf ook niet langer kwalijk als ik geen 100% slaag in zo'n dingen. Dus da's goed. Concreet voorbeeldje: ik ga jaloers zijn, dus ik wil dat daar ruimte voor is, maar ik ga er niet naar handelen.
Ok, wat ontdek ik nu na veel miserie (maar daar dient miserie voor, om je te laten leren, anders krijg je ze niet)... Het feit dat ik zo'n hoge standaard zet aan mezelf betekende dat alles waar ik last mee heb ik als mijn verantwoordelijkheid bezie. Met andere woorden ik tolereer alles wat me kwetst, want het is allemaal stom ego. En met al die pijn erodeer je je ego weg. Korte termijn versus lange termijn, juist?
Juist.
Juist..?
Maar er was een monster dat me sluipend en langzaam consumeerde zonder dat ik het wist... Idealen zijn net dat: ideaal, platonisch, iets om op te mikken maar niet om te bereiken. Het is fantastisch dat ik inzie dat ik menselijk mag zijn, maar het was blijkbaar niet menselijk genoeg. Als alles mijn schuld is, dan heb je het onbewust gevoel dat je grip (en misschien je zelfrespect) te kort komt, en dat uit zich in donkere manieren. Uithalen tegen je partners die je net zo probeert los te laten... De mens houdt zichzelf in balans, of je nu wil of niet. Wie zei dat weer van een plant groeit langzaam omhoog, maar je kan hem niet omhoog forceren want dan trek je zijn wortels uit?
De pijn die daaruit kwam, schreef ik weer af als mijn schuld en ego en zo begint het probleem opnieuw.
De grote ironie die me plotseling te binnen schoot toen ik de situatie herbekeek (da's een aanrader die ik vaak doe bij zware conflicten: herleef de situatie zo levendig mogelijk vanuit 2de en dan 3de persoon. Er komt nog meer bijkijken, als iemand vraagt leg ik dat wel es uit): het is ook minder fair tegenover je partner dat je haar vrijlaat en alles geeft en die pijn gebruikt om te groeien als mens, want jouw pijn kwetst ook de mensen die van je houden, zeker als zij de aanleiding zijn. Dan is het meer fair om minder tolerant te zijn, strenger, egoïstischer, kleinzieliger en zo de groei in balans te houden met het comfort. Comfort in jou, alsook tussen elkaar. Hoe tegenintuïtief is dat???
Ik besef ook --en deze moet ik opschrijven voor mezelf-- dat ik evenveel waard ben zelfs al blijf ik zoals ik nu ben, even vadsig, even lui, even kleinzielig, even angstig, even menselijk. Ik dacht echt dat ik dat al geloofde, maar blijkbaar toch niet helemaal, want als ik het lees trek ik een beetje samen.
Hmm... dit is weer zo één van die posts waar ik ga over twijfelen om online te zetten...
Terzijde: ik vroeg me vroeger altijd af waarom in verhalen als het Kwade overheerst het Goede het bestrijdt om het in balans te brengen, en nooit waarom het Kwade moest strijden als het Goede overheerst. Wel, te goed is niet destructief voor anderen, maar voor jezelf. En op die manier ook destructief voor anderen als zij er om geven. Daar zit ook weer de balans.
Soit. Enkele zware beslissingen staan voor de deur en hoewel ik er tegenop zie, heb ik het volste vertrouwen dat iedereen er door versterkt gaat worden op de manier die ze nu nodig hebben.
Wim
Labels: ego, inner game, ironie, perfectionisme, relaties
9 Commentaren:
Zolang je maar niet beslist om een rituele sjot in mn noten te geven telkens als we elkaar zien denk ik wel dat het in orde komt hoor...
Tja, theorie is altijd mooi in theorie, maar hoe de praktijk er uiteindelijk uitziet kan je enkel te weten komen door te ondervinden: op je doos gaan en terug rechtkrabbelen. Relaties zijn nooit evident, je moet er altijd aan werken (heb ik ook mogen beseffen), keuzes maken en je eraan houden, dan toch maar weer op je doos gaan, kleine ergernissen die groter worden als je er niets mee doet, (katten die je slapeloze nachten bezorgen door steeds weer op je bed te springen en de schrik van je leven bezorgen - om maar iets te noemen). In ieder geval, succes ermee, je gaat moeilijke keuzes nooit uit de weg en dat is mooi. Maar pull yourself together, want twee dt-fouten op twee weken, dat is geen goed teken ;-) Ben je eigenlijk al terug?
Liefs
Maar ik ben zo goed in dt-fouten *whimper* Als je zegt waar ze staan haal ik ze eruit, deal? ;)
Dank je voor je versterkende woorden, ik kan ze gebruiken nu x
... addendum: op je doos gaan en terugkrabbelen, ja, akkoord, maar er is ook een moment dat je moet beseffen dat als de ander niet voldoende kan zorgen dat je daarbij niet gekwetst wordt, je de relatie stopt.
Nu ben ik er nog eentje tegengekomen, in je laatste post: dan trekt je
het goede bestrijd
en in die van 28/8:
wordt ik
Het is niet om te kommaziften hoor, enkel om verdere grijze haren te voorkomen ;-)
En als je nood hebt aan een babbel, give a shout. En anders vrijdag Kosmopol.
Liefs
ik ben het er niet mee eens dat je pijn iemand kwetsen.
Ik geloof alleen dat iemand's eigen interpretatie van feiten of andermans intenties kwetsend op de persoon zelf werken.
Relaties en het leven zijn geen strijd, maar als je gekwetste kan worden door anderen en niet beseft dat je jezelf kwetst is het dat juist wel.
Maw kijk naar wat je intenties zijn en maak je niet druk over wat voor resultaat je handelingen hebben. Fouten maak je toch, no matter what, dus waarom het onvermijdelijke voorkomen?