Hier op reis zijn brengt me --in het begin tot mijn ergernis-- innerlijk serieus van mijn stuk. Angst over afspraken die foutlopen, zorgen maken over wat mensen denken, hervallen in asociaal zijn, piekeren over of ik wel de juiste regels volg...

Een reis zoals deze is natuurlijk een mooie lakmoestest voor je eigenwaarde, en zo zie je maar dat mijn zelfbeeld nog altijd afhankelijk is van locatie en allianties (mensen die je kent). Natuurlijk is deel ervan gegrond. Ik zit hier, moederziel alleen, in een onbekende cultuur zowel qua land als qua zakendoen, ik leid daarenboven het project hier en moet alle communicatie goed laten verlopen met alle partijen, in een taal die ik niet vlot beheers, en ik ben vorig jaar opgevoed met de notie "Afrika = gevaar". Dus eigenlijk moet ik mezelf ook niet overschatten, en handhaaf ik mezelf al wreed goed.

Ook altijd een belangrijke les die herhaald mag worden voor mij is het besef dat als het niet gaat dat dat ok is. Na een periode komt dat wel. Of niet, en da's ook ok.

Het moeilijke is onderscheid maken tussen reële en onwezenlijke angsten. Er is mij aangeboden geweest om naar de nachtclubs mee te gaan, maar hoewel je hier over straat kan lopen en mensen me nog maar 3x lastig hebben gevallen, mijd ik die liever. Ik wil ook graag gaan zwemmen in het Tanganyika-meer maar de meeste mensen hier durven dat niet omwille van de krokodillen.

Een nieuw inzicht dat ik hier ook kreeg, gebeurde tijdens dat ik me zorgen maakte over of ik de sociale conventies volgde. Ik heb namelijk weinig ervaring in zakenrelaties. Dus zit ik te denken: "Trakteer ik iedereen nu al op een glas, maar langs de andere kant hun bedrijf betaalt ook alles, dus dat is zo'n hol gebaar." Dan volg ik de anderen als referentie maar die doen al vanalles vooraleer ik me daar goed bij zou voelen. Uiteindelijk maakte ik de realisatie dat hoe ik het zou doen, zij het later, zij het anders, even goed is. Mensen zouden misschien gegeneerd of gebruuskeerd zijn, maar uiteindelijk merken ze ook wel hoe ik ze een plaats geef in mijn wereld, al kan dat iets langer duren.

Dit klinkt nu triviaal terwijl ik dit opschrijf, maar geloof me, als je middenin die emotie zit kost het enkele dagen eer je dat beseft.

In feite is dat iets dat ook een gegigantische openbaring voor me is geweest de laatste maanden: de wereld bestaat niet uit regels maar uit mensen. Ik volgde altijd nauwlettend de regels --ik was nu eenmaal dat soort persoon, een denker-- welke ik me ook voorstelde dat mochten gelden op dat moment, vb. hoeveel percent minder biedt je bij een woning, wanneer vraag je opslag, waar moet ik hier aanschuiven in de rij, wanneer doe je een nieuw pak koekjes open ... Dat waren de maatstaven waaraan ik de correctheid en waarde van mijn gedrag afmat. Ik weet niet goed hoe ik me dat voorstelde, maar ik denk dat ik dan ook ergens het geloof had dat er een soort alziende karmische inspectie was, die als iemand zich daar niet aan hield een afstraffing gaf. Dat klinkt al bijna religieus :) maar ik bedoel dat er altijd wel iemand het zou zien, zoals de politie of zo. Het frustreerde me dan dan ook als iemand zich niet aan de regels hield en daar niet voor afgestraft werd. Dat paste niet in mijn wereldbeeld.

Hier is de grote onthulling voor mij: uiteindelijk kom je bij eender welke regel altijd uit bij een mens. Krijg je je een parkeerboete? Dan is dat door een agent die die moet geven. Zit je te pornosites te surfen op het werk? Dan moet er een admin zijn die dat niet alleen controleert maar er ook nog iets van zegt. Steek je een sigaret op in het restaurant? Dan moet er iemand zijn die je daarvoor op de vingers tikt.

En met een mens kan je altijd klappen, kan je een reden geven, kan je een uitzondering vragen. Meestal, is die andere zelfs gegeneerd dat hij je moet terechtwijzen. Zot he? Maar tenzij je altijd zeer assertief bent geweest ken je dat gevoel waarschijnlijk wel.

Dus de les die ik nu herhaal (want zoals met al die dingen, vergeet je zo'n dingen een aantal keer vooraleer je ze geinternaliseerd hebt) is dat er geen abstracte arbiter is die je beoordeelt. Je komt enkel in aanraking met andere mensen, soms goedwillig, soms kwaadwillig, maar met gelijkaardige gedachten. Er wordt geen oordeel over je geveld, er zijn enkel reacties, en jij kan kiezen hoe je daar mee omgaat.

Wim

Labels: burundi, inner game