De Burundi Brieven: Antibioticum Africanis
Dit wordt hier te erg. Zelfs na 8 immodiums lijkt het nog altijd alsof ik een tweede keer moet plassen. Ik zou het op zich zo erg niet vinden, ware het niet dat ik hoofdpijn heb en van dat soort zwakke spierpijn die je voelt als je ziek bent. Ik maak me zorgen over malaria, want daar moet je vroeg bij zijn. Dat begint met koorts, en ik denk niet dat ik er heb, maar ik heb ook geen thermometer om te meten. En met dat tropisch klimaat plus airco is het moeilijk te zeggen.
Ik ga te rade bij Rosine, de eigenares van de optiekwinkel naast het hotel. Dit klinkt misschien raar, maar voor mysterieuze redenen is zij het plaatselijk Orakel. Het meisje is zo vriendelijk met me mee te gaan naar de polykliniek om dat ze weet dat daar een goede internist te vinden is. Helaas is die volgeboekt. Ondertussen is mijn chauffeur gearriveerd en Rosine instrueert hem naar een ander goed alternatief.
Spannend, de eerste keer dat ik naar een dokter ga in een ander land, in een ander continent en in een andere taal. In een stoffige, zanderige achterbuurt vinden we tot mijn onrust een tweede polykliniek. De dokter boezemt echter wel vertrouwen in. Hij is een lange grijsaard met brilletje in witte jas die me nadat ik hem de hand schud niet loslaat en me letterlijk in zijn praktijk binnentrekt. Dan heb ik weer zo'n moment van dat realiseer dat ik veel beter Frans ken dan ik denk. Wat is misselijkheid, lichtjes pijnlijke spieren, en de rest van mijn symptomen in het Frans? Maar het komt er vlot uit. Na een lange diagnose (alleen spijtig dat hij mijn koorst niet nam) stuurt hij me naar buiten met een werkelijk onleesbaar voorschrift. Ik verwacht echt dat de apotheker het gaat opgeven om de hanepoten te ontcijferen, maar nee! Hij komt effectief af met vijf doosjes pillen. Mijn chauffeur vraagt of het werk dit terugbetaalt, hij zegt dat hij het zelf nooit zou kunnen betalen. En inderdaad, dit pakket kost meer dan 30.000 frank.
Ik kijk toch even de houdbaarheidsdatum na, maar die is allemaal netjes na 2010. Thuis de bijsluiters lezen is minder succesvol, want één er van is enkel in het Grieks. Soit, dan maar op da doktaaman vertrouwen...
Wim aan de antibiotica.
Ik ga te rade bij Rosine, de eigenares van de optiekwinkel naast het hotel. Dit klinkt misschien raar, maar voor mysterieuze redenen is zij het plaatselijk Orakel. Het meisje is zo vriendelijk met me mee te gaan naar de polykliniek om dat ze weet dat daar een goede internist te vinden is. Helaas is die volgeboekt. Ondertussen is mijn chauffeur gearriveerd en Rosine instrueert hem naar een ander goed alternatief.
Spannend, de eerste keer dat ik naar een dokter ga in een ander land, in een ander continent en in een andere taal. In een stoffige, zanderige achterbuurt vinden we tot mijn onrust een tweede polykliniek. De dokter boezemt echter wel vertrouwen in. Hij is een lange grijsaard met brilletje in witte jas die me nadat ik hem de hand schud niet loslaat en me letterlijk in zijn praktijk binnentrekt. Dan heb ik weer zo'n moment van dat realiseer dat ik veel beter Frans ken dan ik denk. Wat is misselijkheid, lichtjes pijnlijke spieren, en de rest van mijn symptomen in het Frans? Maar het komt er vlot uit. Na een lange diagnose (alleen spijtig dat hij mijn koorst niet nam) stuurt hij me naar buiten met een werkelijk onleesbaar voorschrift. Ik verwacht echt dat de apotheker het gaat opgeven om de hanepoten te ontcijferen, maar nee! Hij komt effectief af met vijf doosjes pillen. Mijn chauffeur vraagt of het werk dit terugbetaalt, hij zegt dat hij het zelf nooit zou kunnen betalen. En inderdaad, dit pakket kost meer dan 30.000 frank.
Ik kijk toch even de houdbaarheidsdatum na, maar die is allemaal netjes na 2010. Thuis de bijsluiters lezen is minder succesvol, want één er van is enkel in het Grieks. Soit, dan maar op da doktaaman vertrouwen...
Wim aan de antibiotica.
Labels: afrika, burundi, dokter, explosieve diarree
