Vandaag toch een pechdag. Ik bedenk mezelf nog, niet het autoraam naar beneden doen. Ja, da's buiten de grootste kracht in het menselijk brein gerekend: de Macht der Gewoonte (duizenden aanbidders roepen vol ontzag aan de rand van de vulkaan, bliksem slaat in op de achtergrond).

Eén druk op een knopje en het raam gaat omlaag.

Zesendertig drukjes op een ander knopje en het raam blijft omlaag.

Kreun. In de garage waar ik nog rap langsreed konden ze niets doen. Dus dan maar al het steelbare uit mijn ros gehaald en met een bang hartje gaan slapen.

D'OH!

Wim

Labels: auto, loemp, ongeval, raam