De gelaagdheid van het Ik
Zoals trouwe lezers weten, kampte ik eerst met de paradox tussen zelfacceptatie en zelfverbetering. Power of Now en andere levenswijsheid herinnert ons zeer juist dat we perfect zijn zoals we zijn, maar als je daar van uitgaat, waarom zou je dan in godsnaam aan jezelf werken? Welke motivatie heb je dan nog om eender wat te bereiken in je leven?
Uiteindelijk kwam de oplossing door in te zien dat het monolithische beeld dat ik had van het bewustzijn te simplistisch was. Tegenwoordig vind ik de beste metafoor om het voor te stellen een stralende zon, met daarond een wolkendek.
De zon is je kern, je pure ik, perfect en compleet, en dat wordt uitgestraald in alle richtingen. De wolken zijn je ego, je angsten, je beperkende geloven, en houden de stralen tegen of kaatsen ze zelfs terug.
Dit wolkendek verschilt van dag tot dag, van moment tot moment.
Zelfverbetering is dus geen toevoegen, maar een verwijderen! Op die manier ben je tegelijk compleet in je kern, maar verbeter je toch jezelf door angsten weg te werken die je tegenhouden die kern te laten uiten.
Er zitten dus (op zijn minst) twee lagen in je ik. Zonder dat het mijn bedoeling was, ontdekte ik dat deze twee lagen ook de dichotomie van angst en liefde illustreren!
Om even kort te herhalen, kan elke menselijke emotie uiteindelijk terug herleid worden naar deze twee basisemoties. Liefde omvat de puur gevende emoties, onvoorwaardelijk, waar je niets voor terugverwacht bvb. gelukkig zijn omdat iemand blij is. Onder deze noemer valt ook het scheppende, het uitende bvb. een boek schrijven over iets wat je passioneert.
Angst zijn de emoties die onstaan als je vergeet dat je kern al compleet is en tevergeefs iets zoekt om de leemte op te vullen. Bvb. jaloezie naar een ander toe, kleren kopen omdat je mee wil in de mode, opscheppen over prestaties, identificatie met een groep, ziekte of bezit, ...
Liefde-gebaseerde emoties origineren in je kern, angst-gebaseerde emoties origineren in je ego.
Dit besef loste ook een andere paradox voor mij op. Namelijk hoe ik de vredige onthechting van Power of Now kon rijmen met mijn passionele aard.
Nu, het merendeel van de mensen steekt het gros van hun energie (en met die term bedoel ik hun focus, hun gedachten en hun acties) op het niveau van het ego. Het ego is voornamelijk een overtollig denken en emoties onstaan door de illusie van een leegte in jezelf, dat je niet goed genoeg bent. (Aha! Dat zou mijn diagram zijn met de Ik eruitgehaald eigenlijk! Nu zie ik het...) De gedachten die daaruit ontstaan slaan dus constant terug op jezelf.
- "Wat zullen de mensen van me denken?"
- "Oh nee, die kijkt naar mij. Ze denkt vast dat ik er dik uitzie."
- "Hey, ze weten toch dat ik hier de leider ben, he?"
- "Hij heeft niet gebeld... Wil dat zeggen dat hij me niet meer graag ziet?"
Enkel het stukje resterende energie wordt gebruikte aan effectief waarnemen van wat er echt gebeurt, in plaats van in door jou verzonnen filmpjes. Met ander woorden: je zit in je hoofd.
Als je niet in je hoofd bent, maar bewust van je eigen compleetheid, dan lost dat wolkendek als het ware op. Dat is wat ze noemen je kern voelen, mindfullness, gecentreerdheid, state, verlichting, power of now, presence, tegenwoordigheid, in je lichaam zijn, nimbus, ... er zijn duizenden termen voor en ze betekenen allemaal hetzelfde.
Voor mij persoonlijk is hét drijvende idee hierachter: expressie. Zo gauw je stopt met te piekeren over wat er allemaal zou kùnnen gebeuren, maar in plaats daarvan direct jezelf te uiten, dan kàn het niet anders dan dat je uit je hoofd komt en in het nu.
Hoe doe je dat nu praktisch? Stel je zelf vragen zoals:
- "Wat vind ik hier van?"
- "Hoe kan ik dit leuk maken?"
- "Wat voel ik nu en hoe kan ik dat uiten?"
- "Vind ik zijn gedrag acceptabel?"
Dit is allemaal pure expressie van je zelf. Alle intentie origineert in je kern, er is geen energie over om in je hoofd te blijven want alle energie gaat van je kern naar buiten! Je vergeet effectief dat je iemand bent, en je bent gewoon. Ongefilterd, puur en krachtig.
In deze toestand straalt je kern door en het vreemde (of misschien net het natuurlijke) is dat andere mensen dat zeer reëel aanvoelen, hoewel vaak onbewust. Je merkt bijvoorbeeld direct het verschil tussen een film die gemaakt is voor een marktdoelgroep, met andere woorden om geld te verdienen (angst), en een film die de auteur voor zichzelf gemaakt heeft, met andere woorden puur voor de passie (liefde).
Brengt dit wat duidelijkheid brengt in mijn vorige posts? Stel liefst vragen over de stukken waar je verward door bent en geef weerwoord op de stukken waar je het oneens mee bent, zodat ik deze uitleg nog kan verbeteren.
Wim
Labels: ego, expressie, gelaagdheid, inner game, power of now
11 Commentaren:
Heel mooi in beeld gebracht! Vooral de eerste tekening met de zon en de wolken/schil errond is fijn gevonden :)
Je weet dat ik niet zo'n grote fan ben van al dat "hersen-gekronkel".
Maar ik moet toegeven dat het eerste stuk over de kern en het wolkendek wel interessant was. Duidelijk vertelt en een toffe verwoording/tekening om dit gegeven voor te stellen.
Ge ziet, ook mijn hersenen kronkelen wel eens... ;-)
Wel ja, da's zo beestig interessant he die psychonautica. Final frontier! En allemaal in uwen eigen kop. En je bouwt steeds verder op hetgene je leert.
Nee. Allez, misschien voor jou, maar niet voor mij.
Power of Now voor mij is (zelf)acceptatie en onthechting. Ik kon dat indertijd niet rijmen met zelfverbetering enerzijds, en passionele emoties anderszijds.
Ook was deze post ook over richting van je gedachten en expressie.
Misschien ben ik nu je ballen aan het busten, maar goed, dat kan geen kwaad: uit dit besef worden we beiden beter ;)
Anyway:
Ik denk dat als je de power of Now wat op afstand beschouwt het toch dit is wat je eruit kan halen. Het hangt er misschien vanaf hoé je ernaar kijkt. Ik kijk ernaar als een "tool" (een tool die met momenten een eind kan memmen maar kom :p )die je gebruikt om je geest te strippen van je ego. Net zoals je zegt is zelfverbetering eerder een proces van iets kwijt spelen dan van iets winnen.
Dat The PoN in eerste plaats om zelfacceptatie gaat, ok, daar kan ik mee instemmen, maar anderzijds opent de Power of Now de deur naar zelfverbetering. Zoals ik reeds zei rijkt het een manier aan om je "wolkendek" op te lossen en je "kern" te zijn, in het "Nu" zijn, in state of hoe je het ook maar wil noemen. De grootste verdienste van de PoN voor mij persoonlijk is dat het me in staat stelt mezelf te zien mét en zonder mijn ego, maar ook dat dit op zijn beurt me in staat stelt mijn ego op te lossen... en laat me eerlijk zijn, ik heb veel op te lossen :D... maar dat is een andere zaak.
Het is ook wel zo dat The PoN (en daar heb je helemaal gelijk in) niét focust op het vernietigen van het ego, eerder het "verdringen" of "opzijschuiven" van het ego. Maar dezelfde middelen die het gebruikt om dit te doen kan je aanwenden om effectief je ego af te bouwen en je kern aan te zuiveren.
Nu kom ik tot de kern van de zaak (hoop ik): The PoN richt zich op het bevrijden van je geest van het ego en de hinderlijke ruis en pijn die deze teweegbrengt in je bestaan. Het geeft je een middel om je te "bevrijden" en je verlicht te voelen. Echter het richt zich niét op catharsis en het "reinigen" van je persoon, zijnde het ego strippen van je bestaan: leven zonder wolken rond je "Ik". Wat ik hiermee wil zeggen is het volgende: Waarom enkel het ego verdrijven als je het kan oplossen voor altijd? Dit vraagt tegelijk meer en minder inspanning van jezelf.
Ik verklaar me nader: ik gebruik The PoN om los te komen van mijn ego en dat heeft me al veel geholpen, maar dit kost energie, veel energie, vooral als je moe bent. Je kan deze inspanning reduceren door je ego kleiner te maken. Minder ego, minder moeite om je ego te verdringen. Hoe doe je dit? exact door te doen wat Wim beschrijft: doe beroep op je kern.
In wezen zijn de technieken voor "verdringen" en "vernietigen" hetzelfde, je kan the PoN voor beiden gebruiken, alleen zal je voor het vernietigen ervan jezelf vragen moeten stellen: "eerlijke", "pure" vragen. Als je hierop oprecht een antwoord kan geven zal je ego afnemen en zal je wolkendek wat verder opentrekken. Bijvoorbeeld: als je door iets geïriteerd wordt stel je de vraag "waarom?", "Welk gevoel heb ik hierbij?", "Wat kan ik eraan doen om het op te lossen", "hoe kan ik vermijden dat dit mij nog eens overkomt". In die trend.
Enfin, ik vrees dat ik nu dingen zeg die Wim al zei...
De grote verdienste avn je post, vind ik, is dat je de nuttige kern van the PoN begrijpelijk samen hebt gevat en dat je dit overzichtelijk linkt aan zelfverbetering.
Bij deze spoor ik iedereen aan om The Power of Now eens te lezen of aan te horen (ideaal voor in de files :P )en er uit te halen wat nuttig is en dan nog eens de post van Wim te lezen. Ik ben benieuwd :)
Merci voor uitleg Kennyboy,
Je moet dat zeker nog es herhalen op café, om zeker te zijn dat ik
jouw termen snap.
Ik moet zeggen, nadat je het zegt, en ik kijk terug, is het eigenlijk veel PON.
Ik ben indertijd obsessief hiermee beziggeweest, dat heeft ook zijn periode van extremiteit nodig gehad.
Je kan ook boeken uit het andere uiteinde lezen zoals Anthony Robbins. Daar zit ook een kern van wijsheid in.
Soit. Volgens is mijn post 50% PON goed gebruik en 50% de kracht van expressie.
't was een boeiende babbel in de auto van Castelmoron naar Leuven. Oa over dit onderwerp.
Het verschil tussen zelfacceptatie en zelfverbetering bekeken vanuit yin-yang. Waarbij zelfacceptatie overeenkomt met de yinne zijde : niets dóen, maar zijn en accepteren. En dan merk je dat er dingen automatisch gaan veranderen. Of om het met jouw woorden te zeggen, dat wolken schuiven en er een stukje meer zon gaat schijnen.
De zelfverbetering zit aan de andere zijde, waarbij je de stretch gaat opzoeken, en voorbij je angsten wil gaan.
Twee polen om om te gaan met de elementen in jezelf die niet volledig 'liefde' (of kern) zijn. Twee polen die uiteindelijk tot hetzelfde leiden, meer zon.
liefs,
Marleen
Ik heb het nog even laten bezinken, en ik moet zeggen... ik geloof niet in zelfverbetering zonder zelfacceptatie. Zoiets leidt alleen tot gespannen je best doen en teleurstelling.
Wat is dan het verschil...
Volledige zelfacceptatie betekent in mijn ogen dat je jouw 'kwaliteiten' helemaal laat zijn zoals ze zijn. Misschien zou je 't liever anders hebben, maar je hebt er geen idee van hoe ze te veranderen. Van daaruit kom je tot aanvaarding, tot overgave. Sommigen noemen het misschien bidden.
Bvb ik ervaar me als dominant, en zou dat graag anders willen. Ik heb het al zo vaak geprobeerd, maar loop telkens tegen dezelfde muur. Hier zit ik vast. Ik weet het niet meer, God, kan je me helpen.
De andere pool gaat vanuit aanvaarding op zoek naar de stretch.
Bvb ik voel me dominant. Ik kan dan op zoek gaan van waaruit dit voort komt, hoe dit getriggerd wordt, ... En ik kan me toeleggen op meer luisteren naar de andere.
Ik geloof dat het cruciale in beide polen is dat je de kwaliteit in jezelf (bvb dominantie) aanvaardt. Het maakt dat er openheid komt. Het maakt dat je de angst kan voelen voor het moment waarop je je dominantie loslaat, en kwetsbaar wordt. Het maakt ook dat je het 'gat' kan ervaren van een andere kwaliteit die je niet ontwikkeld hebt, bvb natuurlijk leiderschap.
Wie zin heeft om verder te filosoferen, heel welkom om te reageren !
Marleen