Kinderen en ego
Je hebt 3 stadia als je opgroeit. Als kind speel je, je maakt vriendjes, zonder problemen. Als kleuter bijvoorbeeld, in de speeltuin van het Stadspark, stapte ik gewoon op een ander kind af en vroeg "Zullen we samen spelen?" "Ja, da's goed" en hup we waren vertrokken.
Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.
Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.
Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.
Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.
Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.
En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.
Wim
PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.
Dan komt er een moment dat je "je onschuld verliest", zoals ik dat vroeger noemde. Nu besef ik dat dat creatie is van de ego. Dat wordt veroorzaakt door sociale programmering, een aantal vormen daarvan zijn geprezen worden voor bepaalde externe factoren (schoonheid, prestatie, intelligentie...), afgekeurd of schuldgevoel aangepraat voor andere (vooral in het geval van ruimte innemen jegens anderen), of eenvoudigweg door je rolmodellen die zelf hun ego volgen.
Velen bouwen nadien dit ego terug af, doordat de bereikte doelen die het ego je laat najagen geen vervulling opleveren (zoals dat huis kopen maar merken dat je daardoor niet gelukkiger bent), of door de klappen van het leven (zoals een geliefde verliezen aan wiens goedkeuring en intimiteit je ego zich zoveel aan omhoogtrok). De mate waarin dit gebeurt verschilt sterk van mens tot mens, en velen beginnen er zelfs helemaal niet aan. Volgens mij is het een richting die je inslaat, die jaar na jaar van je leven meer geprononceerd wordt. Als je werkt aan jezelf, zal je steeds gelukkiger en zelfzekerder worden, maar even goed kan je de andere richting op gaan en steeds leger, angstiger en verbitterder worden.
Op een recente reünie kon ik mooi zien welke richting mensen hadden genomen omdat na een tijdspanne van 10 jaar zoiets voldoende geprononceerd is. Het positieve is dat meestal het ego wordt afgebouwd, omdat het leven zo is gestructureerd dat je de "negatieve" ervaringen krijgt die nodig zijn om je te doen groeien.
Nu, om bij het uiteindelijke punt te komen van mijn post (hehe)... wat ik me altijd al heb afgevraagd is of die kinderlijke toestand dezelfde is als die egoloze gecentreerdheid waar we ons uiteindelijk naar ontwikkelen. Of is die eerste geestestoestand gewoon een naiviteit die noodzakelijkerwijs gewond moet geraken? Uiteindelijk is dit compleet irrelevant voor onszelf, maar het kan ons wel helpen in inzicht verkrijgen, en misschien nog belangrijker in hoe we onze kinderen laten groeien.
Ik dacht vroeger het laatste, maar ik wist het niet zeker. Toevalligerwijze sprak Tyler Durden, de man met toch het meest analytische inzicht in deze materie die ik ken, hierover en hij gelooft dat het eerste stadium hetzelfde is als het laatste. Hij sprak over zijn ervaringen met ongeremdheid in kinderen, een jongetje dat gewoon afkomt, zijn koptelefoon uittrekt, zelf opzet en begon te dansen. En daardoor herinnerde ik me zelf ook die speeltuinervaringen.
En het is waar eigenlijk, jonge kinderen moeten nog schaamte aangeleerd krijgen over dat het "fout" is mensen aan te kijken bijvoorbeeld.
Wim
PS. Toevallig (ja toeval rijst weer ten top) bracht een maat van mij Robert Najemy onder mijn aandacht. Die gaat zelfs verder en zegt bvb. dat vertellen wat je kind moet doen om gezond te zijn hem leert dat hij zijn natuurlijke wijsheid daarvoor niet kan vertrouwen.
Labels: bewustzijn, ego, inner game
