Now usually I don’t give a fuck what anyone thinks about me. On a day to day basis they can think what they want and react however they please. But I always take devastating pride in the way I express, present and conduct myself.

Expression not impression.

Yes yes yes. Weer een dichotomie die me hierdoor plots duidelijk wordt. Ik voelde dit ook maar bezag het als een tegenstrijdigheid. Nu zie ik helder de scheidingslijn.

Labels: expressie, inner game