Ik las net iets over het boek Look Me In The Eye van John Elder Robison. De schrijver heeft het syndroom van Asperger, een lichte vorm van autisme. Autisme kan je beschouwen als extreem introvert zijn.

Sinds mijn bewustworden vier maanden geleden van hoe je echt kan verbinden met een ander en hoe aangenaam dat kan zijn, zijn er vaak gevallen geweest dat ik --alhoewel ik besef dat ik dat elk moment kan creëeren en dat ik dat vaak zoek-- dat ik effectief die connectie afblokkeer. Ik kan me direct een voorval herinneren enkele dagen geleden toen ik me daar bewust van werd bij mezelf. Dat was een geval van waar ik eerst zeer open was, maar na een tijd ik gewoon alles afsla bij dezelfde personen.

Nu wou ik eerst geen tijd insteken, maar ik was wel nieuwsgierig naar waarom dat was. De auteur van het boek schrijft dit:

Being a savant is a mixed blessing because that laser-like focus often comes at a cost: very limited abilities in non-savant areas.

As I recall my own development, I can see how I went through periods where my ability to focus inward and do complex calculations in my mind developed rapidly.

When that happened, my ability to solve complex technical or mathematical problems increased, but I withdrew from other people.

Later, there were periods where my ability to turn toward other people in the world increased by leaps and bounds. At those times, my intense power of focused reasoning seemed to diminish.

Sociale vaardigheden zijn anders dan intellectuele. Zij vragen een bredere kijk, een emotioneel reageren en daarom een externe alertheid. Daarom moet je durven loslaten, niet enkel om je aandacht te kunnen richten op alles wat je waarneemt, maar ook om authentiek te zijn, om niet uit te filteren wat je voelt. De reviewer van het boek schreef het zeer mooi zo:

Instead of the focused intensity of learning with your mind, improving socially requires, in a sense, learning with your body.

Learning with your body is the opposite of fixation and more than anything requires one thing:

Letting go.

As much as being able to control yourself and your actions, it also requires a willingness to just let go and accept what is out of your control.

It requires stepping off that cliff and embracing the uncertainty that accompanies human interaction.

You can plan and scheme and memorize and read and look up all the information you want.

But in terms of really connecting with a person, the times and when it has been deepest and most rewarding has been when I am sharing something with this person that I’ve never shared with anyone before.

I’m not only learning something about the other person, but I’m letting the other person teach me something about myself.

And the payoff is immense.

Laatst deed ik nog eens de Briggs-Meyer-test en ondertussen blijk ik iets meer extravert te zijn dan introvert, maar op momenten dat ik intern conflict ervaar blijft mijn primaire neiging me terug te trekken om te soulsearchen, dat te analyseren en te mediteren of te praten met een confidant. Zoals ik al aanvoelde, werkt dat in sociale situties natuurlijk als een negatieve spiraal. Ik ben ondertussen ruwweg 16x in verbeterd, maar het blijft waardevol om eraan te werken.

Ik vraag of extraverte mensen hier dan last mee hebben. Trouwens, ik nam eerst aan dat het concept van "social anxiety" een resultaat was van introverte gedachtenprocessen, maar extraverte mensen spreken daar ook over. Wat zijn daar dan de oorzaken?

Wim

Labels: inner game