Maar... het afscheid was wel in stijl. Rest van de dag met elkaar doorgebracht, gepraat, gehuild, gelachen, flesje Piper-Heidseck opengekraakt. Tchin.

Wim

PS. Wou dit even schrijven, niet enkel als uiting, maar ook omdat het in onze maatschappij gangbaar idee dat een afscheid hatelijk moet zijn een fabeltje is. Ok, dat doet zeker verdriet, maar als je beide bewuste mensen bent en je maakt die beslissing dat je leven zonder beter is, dan hoeven daar geen destructieve emoties bij aanwezig te zijn. Uiteindelijk zit je beiden in hetzelfde schuitje. Niet meer met elkaar omgaan kan nuttig zijn, maar de wijze waarop, daar heb ik het over. Maar zelfs dan is het zonde om een bijzondere band voor altijd weg te smijten, dus doe ik dat niet.

Labels: afscheid, liefde, relaties