Trouwens, nog een interessante nieuwe gedachte voor mij via Steve Pavlina over dat egoïsme. Ik vertrek vanuit een idee van egoïsme, uiteindelijk doet ieder mens alles voor zichzelf als je daar eerlijk genoeg in bent. Nu Pavlina stelt daar tegenover dat dit 1 van 2 paden is: het ene is alles voor jezelf doen, het tweede is dat je alles doet voor anderen. Nu ik geloof niet in dat laatste, want ik geloof niet in een onzelfzuchtige daad. Zelfs als je pakweg dakloze weesjes soep gaat eten doe je dat omdat je denkt dat je dan naar de hemel gaat, omdat andere mensen dan naar je opkijken, of omwille van het goed gevoel dat dat geeft bij jezelf. Nu het feit dat ik daar niet in geloof, duidt sterk aan op welk pad ik zit :)

Maar wat dit me deed inzien, ik beschouwde dit als absolute waarheid terwijl het een spiritueel geloof is, die kern-kern-kern-geloven die je diep binnenin beslist hebt als basis voor je wereldbeeld.

Maar daarna zegt hij iets waar ik wel volledig in geloof: dat de twee wegen uiteindelijk naar exact hetzelfde leiden. Soit, hij legt het beter uit, dus lees zijn site maar, maar het is alleszins een interessant inzicht.

Wat ik ook mega-interessant vind, is dat Steve in zijn podcast angst voor publiek spreken ontleedt via de oorzakelijke ketting net zoals ik altijd doe, alleen voor het allerlaatste geloof splits hij af van mij. Ik beschouw het fout brongeloof het idee dat andere mensen je waarde bepalen (egoïsme), hij beschouwt het idee van individualiteit, dat mensen geen deel zijn van elkaar als fout (non-dualisme).

De ketting zelf laat ik als een oefening voor de lezer :)

Wim

Labels: egoïsme, filosofie, pavlina