Je kent de mythe van Sisyphus wel, dat ventje dat een rots telkens omhoog moet krijgen in de onderwereld. Albert Camus schreef daarover: Men moet Sisyphus als gelukkig inbeelden.

Wauw.

Schitterend.

Wat een reframe. En het is zo. Ik bouwde als kind maandenlang aan kampen. Eenmaal ze af waren zette ik er geen ene voet in.

Zoals de Bhagavadghita (één van de grootste hindoeistische teksten) zegt: You have a right to perform your prescribed duty, but you are not entitled to the fruits of action. Act for action’s sake, and never be attached to not doing your duty. ( ...) The wise man lets go of all results, whether good or bad, and is focused on the action alone.

Die types van Camus, manieren om toch betekenis te geven aan het absurde leven, zijn ook prachtig. Djukes, weeral wat voor op mijn leeslijst :)

Ik denk dat ik aanhanger van het existentialisme ben. Ik geloof ook enorm hard in subjectiviteit, zelfs tot het besef dat er geen objectieve waarheid is.

Soit, ik prop het in menne queue, laten sudderen.

Wim

PS. Ik bedenk me net: op die manier komen we ook terug bij Nietzssche en Tolle.

Labels: camus, inner game