Battlestar Galactica
Het werd hoog tijd dat ik eens ravede over Battlestar Galactica, maar voor ik dat deed wou ik eerst nog een afleveringetje zien. Ja lap, in de laatste tien seconden doen ze daar weer een onthulling die me in mijn hart pakt en me letterlijk naar adem deed snakken. Dus de lofzang zal me niet moeilijk vallen :)
Ik heb het over de 2003-2005 versie van Battlestar Galactica, de reimaging zoals dat heet van de originele SF-serie uit 1978. Vorig jaar werd ik door vrienden al verteld hoe geweldig de serie niet was, maar ja, ik heb de tijd niet om alles te zien en vond het idee wat oubollig. Nadat een half dozijn mensen me zoiets echter benadrukken, begon ik toch serieus te zoeken achter seizoen 1.
Ik heb nu de piloot en het eerste seizoen achter mijn kiezen en ik moet zeggen dat dit het mooiste stukje drama is dat ik in de laatste jaren heb gezien. Het is helemaal character-driven (just the way I like it), de hoofdpersonages hebben een gelaagdheid en een menselijke complexiteit die zelfs mijn favoriete anime-personages overstijgt. Zonder al te veel te willen verraden worden door enkele kernpunten in het plot over de antagonisten --de Cylons-- de relaties tussen de personages zeer uniek en intrigerend. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat een aantal relaties nog nooit zijn voorgekomen in verhalen.
Er is één prachtig tragisch personage, heen en weer gesleurd tussen liefde en verraad tegen haar wil, waar ik begot zo'n compassie voor heb... Elke keer dat ze verwoven wordt in de plot wordt hou ik m'n hart vast. En met recht want keer op keer maakt ze toch nogal wat mee. Jongens toch. You poor thing...
Eén van de hoofdpersonages heeft een immens intrigerende Thanatos/Eros-relatie die een eb en vloed creërt van angst, hoop, lust, en fataliteit. Jezus, ik weet niet hoe dat komt, maar voor zoiets heb ik altijd al een zwak gehad.
Naast de mensen is de plot die zich plooit doorheen de grimmige sfeer van de serie zeker ook meesterlijk. Het pakt je als met een hamer. Ze zijn expert in enkele seconden je gans begrip omver te kegelen, met één subtiel maar perfect geplaatste onthulling. En nooit gebruiken ze goedkope sensatie hiervoor.
Ik weet nog dat op het einde van het eerste seizoen ik net naar mijn glas aan het pakken was toen er zo weer iets gebeurde en ik zei "Godverdomme, dat kan ni waar zijn!" en bleef wel 5 seconden stokstijf staan, half voorovergebogen, hand nog steeds reikend naar mijn glas.
Ik ben blijkbaar niet de enige die vol lof is, de show heeft verscheidene onderscheidingen gewonnen, waaronder een bergje Emmy's.
Kijken maar, rakkers van me!
Ome Wim
Ik heb het over de 2003-2005 versie van Battlestar Galactica, de reimaging zoals dat heet van de originele SF-serie uit 1978. Vorig jaar werd ik door vrienden al verteld hoe geweldig de serie niet was, maar ja, ik heb de tijd niet om alles te zien en vond het idee wat oubollig. Nadat een half dozijn mensen me zoiets echter benadrukken, begon ik toch serieus te zoeken achter seizoen 1.
Ik heb nu de piloot en het eerste seizoen achter mijn kiezen en ik moet zeggen dat dit het mooiste stukje drama is dat ik in de laatste jaren heb gezien. Het is helemaal character-driven (just the way I like it), de hoofdpersonages hebben een gelaagdheid en een menselijke complexiteit die zelfs mijn favoriete anime-personages overstijgt. Zonder al te veel te willen verraden worden door enkele kernpunten in het plot over de antagonisten --de Cylons-- de relaties tussen de personages zeer uniek en intrigerend. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat een aantal relaties nog nooit zijn voorgekomen in verhalen.
Er is één prachtig tragisch personage, heen en weer gesleurd tussen liefde en verraad tegen haar wil, waar ik begot zo'n compassie voor heb... Elke keer dat ze verwoven wordt in de plot wordt hou ik m'n hart vast. En met recht want keer op keer maakt ze toch nogal wat mee. Jongens toch. You poor thing...
Eén van de hoofdpersonages heeft een immens intrigerende Thanatos/Eros-relatie die een eb en vloed creërt van angst, hoop, lust, en fataliteit. Jezus, ik weet niet hoe dat komt, maar voor zoiets heb ik altijd al een zwak gehad.
Naast de mensen is de plot die zich plooit doorheen de grimmige sfeer van de serie zeker ook meesterlijk. Het pakt je als met een hamer. Ze zijn expert in enkele seconden je gans begrip omver te kegelen, met één subtiel maar perfect geplaatste onthulling. En nooit gebruiken ze goedkope sensatie hiervoor.
Ik weet nog dat op het einde van het eerste seizoen ik net naar mijn glas aan het pakken was toen er zo weer iets gebeurde en ik zei "Godverdomme, dat kan ni waar zijn!" en bleef wel 5 seconden stokstijf staan, half voorovergebogen, hand nog steeds reikend naar mijn glas.
Ik ben blijkbaar niet de enige die vol lof is, de show heeft verscheidene onderscheidingen gewonnen, waaronder een bergje Emmy's.
Kijken maar, rakkers van me!
Ome Wim
Labels: battlestar galactica
