Sinds Eckhart Tolle oefen ik op bewust zijn, zoals hij het noemt. Dit lukt, van enkele tientallen seconden lang tot pakweg een goeie minuut, niet meer dan dat. Maar nu las ik enkele dagen terug volgende twee zinnen:
Ik zoek degene die zoekt.
Ik draag hem mee, dichter bij mij dan mijn eigen lichaam.
En PATS! Ik had een moment van satori. Absolute helderheid en aanwezigheid. Het verbazende was, dat bleef de rest de avond zo! Zelfs als ik aan het denken was, bleef dat zo mooi in zijn vakje, ik bleef helder, en het ging ook veel ontspannender. Alsof mijn verstand braaf in zijn hondenhok bleef :)

Nu was ik dit uit aan het leggen aan Hilde gisterenavond en ik grapte over de stomheid van die zinnen, dat ze net een Zen-koan waren. De twee meest bekende Zen-koans zijn: "Als een boom omvalt in het bos en er is niemand om het te horen, maakt het dan lawaai?" en "Wat is het geluid van één hand die klapt?"

Toen viel plots mijn frank. Ik had ooit eens gelezen dat de bedoeling van een koan is dat die zo absurd of triviaal is, dat de geest hem niet kan verwerken, dus een soort shock-therapie op het verstand. Maar nu pas, na Tolle, besef ik wat daarmee bereikt probeert te worden: een terugtrekken van het verstand, een stoppen van de identificatie met het denken zodat alleen jezelf overblijft. En ik neem aan dat dat exact is wat die woorden deden bij mij. Gekoppeld aan de oefening die ik al heb, zal ik er "klaar" voor geweest zijn. En dat waren dat woorden van Deepak Chopra, zeg, die nu toch niet als meest geloofwaardige goeroe overkomt :)

Zoveel dingen beginnen zo snel in elkaar te klikken, ik kan soms de vooruitgang amper nog volgen. Daarmee dat ik het opschrijf.

Wim

Labels: koan, spiritualiteit, tolle, zen