Ik leer goed en leer ook goed anderen dingen aan, ik denk dat voornamelijk komt omdat ik goed een structuur kan vinden in kennis om ze aan op te hangen. Een bouwplan -- als je wil-- en zo ook een pad-van-kleinste-weerstand erdoorheen. Ik heb ook al veel diverse dingen proberen te "masteren", van progammeren, Japans, go, krijgskunsten tot acteren. Doordit alles ben ik een zware gelover in een gefaseerd leerproces. Eerst stappen vooraleer je kan lopen. Ook ben ik overtuigd dat je soms oefeningen moet doen die nutteloos zijn qua doel, omdat de oefening zelf wel effect kan hebben op je lichaam en geest. Denk aan Karate Kid. Jan Ramboer van de budo taijutsu zei altijd: eerst vorm leren, vooraleer je hem kan afbreken, wat overeenkomt met het leermodel van (on)bewuste (in)competentie

Waar ik echter mee overhoop lig met een "mentor" van mij of beter "inspirator" is dat hij gelooft in paradigmaverschuivingen. Nu is dat zeker waar voor een aantal zaken, maar ook daar zijn volgens mij fases op hun plek. Het resultaat is advies op mijn problemen dat ik intellectueel goed snap, maar dat ik nog niet weet, nog niet besef.

Het laatste jaar heb ik gemerkt dat dezelfde openbarende idee, bij verschillende mensen, enorm verschillende reacties kan opleveren. Dat leidt mij tot de hypothese dat zoals je bvb. in tennis pas specialekes kan doen zoals spin op je ballen zetten (dat kriebelt! damn my dirty mind...) als je maar al een bepaalde baltechniek hebt, je ook een bepaald niveau moet hebben om ideeën te kunnen beseffen. (Ik zeg beseffen niet begrijpen, ik weet niet of dat verschil duidelijk is voor iedereen, anders moet je het zeggen.) Is dat niveau nu emotioneel, intellectueel of spiritueel, I don't know, dat zal waarschijnlijk afhangen van de materie, of misschien de mate van absorptie in het onder- en onbewuste. (Hmm, misschien is dat laatste een goede definite van "beseffen".) Pas op, je kan nog altijd een serieuze AHA! hebben, maar je krijgt die AHA! pas als je er klaar voor bent. Veel hangt af van het frame (raamwerk van geloofssystemen dat je gebruikt om betekenis te geven aan alles) dat je hanteer Ik denk niet dat je zo'n openbaring kan forceren, soms moet je doorheen alle fundamenten en daar de pijnpunten aanpakken, en zoiets kan je alleen zelf.

Nu komen we bij een ander kernpunt dat ik wou maken, het concept van full circle in leren.

Soms doe je iets dat verkeerd is, ga je er keihard mee stoppen, om het dan later terug opnieuw te kunnen doen, maar dan is het ok omdat je doorheen de ervaring bent geweest van het tegen te gaan en nu doe je het uit een correcte motivatie. Bvb. Stel dat je een job alsmaar maar werk aanpakt van iedereen omdat je geen "nee" durft zeggen. Dan ga je om dat tegen te gaan elk voorstel resoluut weigeren. Na een tijd merk je dat je terug wel kan instemmen, omdat je dit nu doet om iemand een plezier te doen, in plaats van uit angst, en dan kan het geen kwaad, integendeel. De cirkel is rond.

Een metafoor die plots in me oppopt (altijd aan toegeven he ;) ) is een stelling zoals in de bouw. Je gebruikt die om ergens te geraken en eenmaal alles gebouwd is kan ze weg.

Ik wil nog meer schrijven over motivaties, emoties en de simpelste formule voor geluk die je ooit hebt tegengekomen (als je er klaar voor bent ;) ), maar deze post is al lang genoeg. Ondertussen ben ik benieuwd naar jullie ondervindingen. Mensen, zelfs als je vindt dat ik uit mijn nek luk of als je er niks van snapt, daar ben ik ook al content mee.

Veel liefde en plezier,
Wim

Labels: full circle, leren, spiritualiteit