De Paradox van Geluk
Hoi, lange, verwarde post *ahem*
2 weken geleden had ik echt nul motivatie meer. Dingen die vroeger topprioriteit waren in mijn leven daar had ik nu zoiets van als "why bother?". Geen idee wat mijn levensdoelen nog waren/zijn. (Voor de duidelijkheid, dit gaat over leven in algemeen.)
Ik denk dat dit kwam omdat ik teveel mijn innerlijk verbeter, of probeer te verbeteren. Een aantal principes die ik zoveel mogelijk probeer na te streven zijn
- volledige interne validatie (besef compleet te zijn zoals je bent)
- geen gedachten of acties meer die voortkomen uit angst
- geen energie-vampirisme, maar geven
Dit hangt natuurlijk allemaal samen. Je moet ook weten dat ik geloof dat het best is de fout zo diep mogelijk aan te pakken, d.w.z. zover mogelijk op de oorzakelijke ketting als je kan gaan. Dus laten we het klassieke voorbeeld van publiek spreken nemen, dat komt voor omdat je schrik hebt af te gaan, en dat is weer omdat je denkt dat wat anderen van je denken belangrijk is, en dat is omdat je jezelf niet als goed genoeg beschouwt. Dat is de kern (denk ik, verder kan ik niet gaan) dus die probeer je aan te pakken, dan komt wat eruit voortvloeit ook in orde.
Nu, ik kan heel makkelijk herkennen waneer ik fouten maak. Zeker na (jup, we citeren 'em weer) Power of Now beluisterd te hebben, valt het me goed op wanneer de negatieve machinaties in mijn kop weer eens bezig zijn. Probleem is --vermoed ik -- dat ik alhoewel ik de fout opmerk, ik ze niet altijd kan herstellen. Stel dat je merkt dat je krampachtig aan het nadenken bent "wat zal ik zeggen wat zal ik zeggen" als een gesprek stilvalt. Ok de fout is duidelijk, de foute denkwijze is dat je interessant moet zijn en het gesprek onderhouden. Zever natuurlijk. Maakt niet uit of iemand je interessant vindt, als je geen zin hebt om iets te zeggen blijf dan is dat zo. Maar als ik dat besef en dat gevoel probeer te laten vallen en te verangen door het besef dat ik compleet ben, dan pakt dat vaak niet. Ik begrijp dat wel, maar ik besef het niet.
Snel begint het ook op meta-niveau te werken, je analyseert je analyses. Enzoverder enzoverder.
Een ander ding dat ik me afvroeg, omdat ik dus geen motivatie had: misschien is mijn leven te positief. Klinkt maf, maar ik bedoel gewoon dat alles al is zoal ik het wil. Ik mat dat vroeger wel eens door te denken dat als ik nu volgende week zou sterven, wat ik dan nog zou willen doen. Niks kwam naar boven deze keer, wel dingen die leuk zouden zijn, maar de zaken die ik echt wil doen heb ik al gedaan. Ik merk ook de laatste tijd dat mijn waarden meer intern geshift zijn, naar gelukkig zijn en zo. Ik heb bijvoorbeeld nooit echt veel belang aan geld gehecht, maar nu is dat nog veel minder.
Ik heb er geen moeite mee om gedisciplineerd te zijn, door pijn heen te bijten om iets te bereiken, maar dan moet ik het wel willen. En dat ontbreekt me nu zo. Een denker die ik graag lees klapt over dat je leverage nodig hebt, dat niemand zomaar veranderingen maakt, dat je eerst een negatieve emotie moet hebben om te willen verbeteren...
Het probleem is misschien dat ik door de hoge standaarden die ik mezelf opleg, ik vaak gefrustreerd ben dat ik er tegen zondig. Misschien is de observatie die ik doe om de fouten te ontdekken, zonder dat ik het besef al geïmpregneerd van een oordeel, en dat zit je natuurlijk terug in the realm of the egoic mind. Sneaky.
Ik werk ook overal aan innerlijk, voor mij is dat veel meer dan een aspect, dat gaat gewoon over mezelf zijn/worden. Daarom besloot ik om gewoon een week niks te doen, verlof van mezelf. Ik mag me zo slecht voelen als ik wil (of niet wil). Ik mag alle anxiety van de wereld hebben en alle excuses maken die ik wil op iets niet te doen. Dat is nu voorbij, maar wat nu? Hoe nu dat voorgaande te vermijden? Een paar dingen die ik al bedacht heb, misschien moet ik wat meer pacen, bvb
- minder hoge standaarden, dus toch beetje validatie zoeken, wel af en toe uit angst reageren, en het wat langzamer aan doen
- maar 3 of 4 dagen in de week inner game verbeteren, maar ik denk dat het dan moeilijk maakt bepaalde slechte gewoonten bvb. op werk weg te werken.
- niet meer aan inner game werken?
Ik ben nu nog altijd verward, maar ik ga mijn innerlijk van 0 terug bekijken. Ik hoop dat ik antwoorden vind.
Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?
Wim
P.S. Ik zou andersmans ervaringen graag willen horen, zeker als je vindt dat dingen die ik impliciet als "juist" beschouw in jouw ervaring niet kloppen.
Ok, hier kreeg ik een aantal reacties op. Maar bij de meeste krijg ik het idee dat alhoewel iedereen het eens dat je geluk inderdaad in jezelf moet zoeken en niet in externe factoren, dat velen het nog niet hebben doorgedacht wat dat echt inhoudt lange termijn. Wat ook opvalt is dat velen tevredenheid en geluk als aparte gevoelens ervaren, wat volgens mijn een contradictie.
Quote: "In mijn ogen is acceptatie van je minpunten (en daar aan werken) veel belangrijker voor een sterke inner game dan perfectie. "Hans biedt de enige reactie aan die eigenlijk klikt bij mij:
Je spreekt jezelf tegen: je zwakken punten aanvaarden = idd gelukkig zijn. Maar zodra je er aan werkt stop je met ze te aanvaarden, want dit houdt in dat je ze wil veranderen, m.a.w. je verlangt naar een externe factor.
Quote: "Pff, het is zo moeilijk om tegelijkertijd jezelf als ok te beschouwen en toch jezelf willen verbeteren, hoe balanceer je die paradox in godsnaam?"Mijn slotbeschouwing:
by raising awareness. that is what inner happiness is about. not about "improving" yourself, but about letting go. selfimprovement is masturbation. selfdestruction ... now there's an idea.
be aware of your feelings, desires, ... without judging them, without trying to find solutions in the moment. for future reference you can create situations that will bring you closer to your desired outcomes, but in the moment, do not analyse or judge or find solution, ...
if you got a certain emotion, just be aware of it. don't try to hide, overcome, ignore or find a solution for it.
usually the awareness itself will bring you closer to your happiest you.
awareness will attract the conditions for your deepest desires to realise themselves - and some will stress the active part on your behalf in this process (creating conditions for your desires to come true).
Ik heb ook nog gesproken met anderen hierover, mogelijks moet ik het gewoon gevoelsmatiger bekijken want als je het uitdenkt tot zijn limiet geraak je niet uit de paradox.Wim
Ik ga het nog even zo bondig mogelijk opschrijven, mocht iemand de oplossing vinden (inclusief mezelf later), of misschien moet ik gewoon aanvaarden dat je niet én kan streven én gelukkig kan zijn. Of misschien komt dit geval nooit voor omdat het gaat om het perfecte 100%-geval.
volledig gelukkig zijn -> komt volledig uit zelf -> nooit uit externe factor -> nooit verlangen -> nooit motivatie iets te bereiken
Labels: geluk, paradox, power of now, spiritualiteit
11 Commentaren:
misschien dat daarom zoveel mensen een relatie en een gezin stichten... da's een project op zich... en dat zal ze motiveren...
Sje
Wacht ff, 4 zinnen de eerste is super, de rest snap ik niet.
> En kan anderen helpen dan geen motivatie zijn?
Ja natuurlijk! Hier heb ik het enkel over angst-gebaseerd emoties, natuurlijk heb je nog liefde (al zeker). Gisteren kwam er al een flard op, maar nu jij het ook zegt. Tnx Sara!
> Dan ben je nooit klaar, lijkt me,
Klaar met?
> misschien dat daarom zoveel mensen een relatie en een gezin stichten... da's een project op zich... en dat zal ze motiveren...
Die snap ik ook niet... Moet het niet andersom zijn? Eerst een gezin willen? Anders loop je toch gewoon weg als het je niet meer motiveert..?
Klaar met... helpen, er zijn voor ze, hun standpunten proberen te begrijpen en tot nieuwe inzichten komen, van hen ook liefde krijgen, samen iets opstarten en tot een goed einde brengen...
Nou, wat je zegt is natuurlijk waar Wim, je moet dat gezin wel willen . En je zal je ws. afvragen dat als je compleet gelukkig bent, waarom je dan een gezin kan willen? Sommige mensen kunnen blijkbaar niet gelukkig zijn zonder een gezin, en misschien groeit zo'n verlangen ook uit het samen zijn met iemand (ik ben maar wat aan het brainstormen hoor), bv. dat je allebei wel gelukkig bent, maar dat twee mensen samen (de eenheid) nog niet vervuld is voor ze zoiets hebben?
knuffeltjes,
Sara
Eerste hersendump:
Wim Jongen, ge zijt gewoon een moeilijke mens... voor jezelf dan wel te verstaan. De problemen die je formuleert zijn me eigenlijk helemaal vreemd. In tegenstelleing tot jou, ben ik helemaal niet bezig met mezelf om te vormen tot de ideale ik die ik voor ogen heb om uiteindelijk hierdoor een toestand van rust, geluk en berusting te bereiken.. Het is echter bewonderenswaardig om vast te stellen hoe je de problemen analyseert, ontleedt en er probeert een antwoord en/of een oplossing voor te vinden. Het is fascinerend om je beschouwingen te lezen en eerlijk gezegd, ik heb er veel uit geleerd.
Maar waarom het steeds zover drijven? Zoals je zegt is het net dat streven dat je verhinderd dat geluk te bereiken... Je gaat jezelf niet vinden in mijn vidie, maar zoals ik eerder al gezegd heb drijf ik op mijn gevoel en laat ik me leiden door een soort van “instinct”, me impulsief een weg banend door de jungle van het leven. Wat mij gelukkig maakt is het feit dat ik leef en elke dag iets meemaak dat een glimlach op mijn gezicht tovert. Je hoeft geen doel te hebben om gelukkig te zijn, voor mij volstaat die rode draad die ik volg, waar die ook naartoe leidt, die me een richting geeft, niet noodzakelijk een zin. Me intensief bezig houden met mezelf maakt me depressief: ik weet dat ik onnoemelijk veel gebreken heb en het lijkt onbegonnen werk om deze te doen verdwijnen. Echter, het besef dat ze bestaan maakt dat ze minder uitgesproken worden, want je houdt er rekening mee. Hoe ouder ik wordt, hoe botter die scherpe kantjes worden. Ik heb ze aanvaardt en heb getracht om ze voor anderen aanvaardbaar te maken. Immers je hebt ook die goede kanten die dan weer je slechte compenseren. Het maakt me net gelukkig dat door de manier waarop ik leef ik blijkbaar toch mensen kan inspireren en bij me in de buurt kan houden. Als ik mezelf zo goed in de hand had dat alle “zwakten” eruit verwenen zouden zijn, dan was ik Ken. Dus waarom zo ver gaan?
Waarom pertinent weigeren jezelf te nemen zoals je bent? Volgens mij probeer je zo sterk je “foutenmarge” in te dijken dat je beperkt wordt in je “zijn”. Ben je bang voor hetgene je zou zijn zonder al je controle/aanpassingen/zelfbeschouwingen? Wat is er mis met imperfecties? Ontleedt eens waarom je precies doet zoals je doet? Jezelf voornemen om niets te doen dat voortvloeit uit angst: ha ik lach! Mooi ideaal, maar daar zal het bij blijven. Akkoord dat je net die problemen aanpakt die rechtstreeks nut hebben in werk of leven; zaken die echt storend zijn, die best anders kunnen om hieruit een makkelijker, lees gelukkiger leven te puren. Maar alles? Please, laat er wat hoeken en kanten zijn. Mij kan het gene fuck schelen als mijn handelen me opeens voor onverwachte (ook onaangename) problemen stelt. Hey, das de spanning die je nodig hebt om scherp te blijven. Ik beschouw tekortkomingen als zaken waaruit ik leer. Beschouw het als Jeet Kune Do, gebruik wat je nodig hebt, laat de rest vallen. Onderga het leven desnoods als een les, een leerproces zonder einde. Jezelf voortdurend willen verbeteren = voortdurend in conflict zijn met jezelf. Innerlijke rust bereiken? Misschien , maar waarschijnlijk te laat.
Hmm moet nog es wat nadenken: ik krijg een heleboel ideeen, maar weet ze precies niet te ordenen en te verwoorden. Fuck, ik haat schrijven! ;)
Hey Ken,
Heb je de post gelezen? Want je zegt veel dat er in staat, alleen op een andere manier. En voor het feiten dat je schrijven haat, laat er niemand zo'n lange comments achter als jij :)
Over hard zijn je kan pas klop geven als je klop hebt gehad, weet je nog? Mag dat even uit zijn context rukken en hier gebruiken? ;)
Ja ik overanalyseer. Dat ontdekte ik dus. Maar de zaken waar ik over nadenk zijn effectief praktisch, dat zijn dingen die ik tegenkom. Nu dat is laag op laag op laag, en elke stap die je zet geeft meer duidelijkheid en vrijheid, en geen enkele laag kan begrepen worden zonder de voorgaande door te hebben gegaan. Zoals iemand die nog achter eten moet zoeken elke dag niks snapt van dat je zorgen maakt over de studie van je kind. Alleszins, dat had ik 2 weken geleden gezegd. Ik ben nu verward, da's goed, da's een teken dat ik een beter zicht erop krijg. Nieuws volgt in de komende weken :)
Allez, je kan alles laten zijn zoals het is, maar wat stel jij dan voor om te doen als je niet meer weet wat je in het leven wil?
Wim
PS. Tnx for the braindump, keep it comin'
Goh, als ik niet weet wat te doen in het leven...
*reizen naar de gekste plekken in de wereld op laag budget
*iets zoeken waar ik een adrenalinekick van krijg
*zien in hoeverre het ideaal "alle maagden zijn van mij en ik ga ze allemaal n**ken" in de praktijk om te zetten valt
Maar ik zou niet zoeken, want er komt gewoon vanalles op me af. Mijn inspiratiebron is altijd mijn vriendenkring geweest en gezien de diversiteit zijn er altijd wel heel uiteenlopende interesses die weer inspireren om iets anders te doen.
Persoonlijk haal ik de laatste tijd enorm veel voldoening uit skaten: na een aantal mindfucks overwonnen te hebben zit ik weer in een fase van "verlichting" en leer vanalles bij. Het bijleren en grenzen verleggen is alleen al een enorme verslaving.
Misschien moet je iets in die trend zoeken. Iets waar je je creativiteit in kwijt kunt. Films maken (stille hint ;)), lingerieontwerper (rrrrrrrr) worden,...
Ik vind Kens post wel mooi geschreven, ik herken mij daar wel in.
Voel je je goed bij dit analyseren, Wim? Mij begint het eerlijk gezegd te lijken op 'kapot denken'. Het leven moet geleefd worden.
Ik haal geluk uit mijn groentelasagne met aubergines en ricotta die gelukt is en ik aan mijn vrienden kan voorzetten, het contact met verschillende persoonlijkheden en gebruiken op mijn werk, ons poes gelukkig snorrend zien, mijn moeder die de operatie goed doorstaan heeft, plannen maken voor mijn volgende reis, een mooi beeld, praten en squashen met jou,... Als ik me es niet goed voel probeer ik me wel af te vragen waarom, maar ik probeer geen regel te formuleren waaraan ik moet? voldoen om gelukkig te zijn.
Ik moet wel toegeven dat ik ook al es iets gedacht hebt dat past in de kraam van de 'paradox van het geluk'. Toen ik een jaar of zestien was, heb ik me ook wel es afgevraagd of ik ook nog verliefd zou worden als ik mezelf zou nemen als ik ben, of als ik de perfecte vrouw was. Omdat ik altijd verliefd werd op mensen die het tegengestelde waren van mij: brutaal, onvoorzichtig, sociaal, en ongezond levend:-) Sindsdien wil ik worden als Yoko Tsuno: heel mooie kleren, leuke vrienden, twee geadopteerde snoezen van kinderen, onvervaard, electronisch ingenieur, pilote en zwarte band karate :-)
Naar je gevoel leven en proberen mensen zo min mogelijk te kwetsen, dat werkt wel, denk ik.
En wanneer gaan we nu es die whisky drinken ;-)
En joepie, nazomer weeeeer dit weekend!!!!!
Zie je niet in hoe die dingen die jullie aandragen exact hetzelfde zijn als ik zeg? Ik benoem enkel mijn inzichten erin.
>
> il bastardo said...
>
> Goh, als ik niet weet wat te doen in het leven...
Hola, groot verschil: ik zei niet weten wat ik WIL, niet DOEN. De zaken die je opnoemt zijn dingen die je al WILT.
> Persoonlijk haal ik de laatste tijd enorm veel voldoening uit skaten: na een aantal mindfucks overwonnen te hebben zit ik weer in een fase van "verlichting" en leer vanalles bij. Het bijleren en grenzen verleggen is alleen al een enorme verslaving.
Voila. Dat is he? En dan zeg je tegen mij dat ik beter wat meer op instinct moet leven? :)
> Sara said...
>
> Voel je je goed bij dit analyseren, Wim? Mij begint het eerlijk gezegd te lijken op 'kapot denken'. Het leven moet geleefd worden.
Nee natuurlijk niet, zo begint mijn post, met mijn crisis. Dit is rauw uit mij gespit he, de slechte kanten en de goeie er ook bij. Heb je mijn slotbeschouwing gelezen?
> Als ik me es niet goed voel probeer ik me wel af te vragen waarom, maar ik probeer geen regel te formuleren waaraan ik moet? voldoen om gelukkig te zijn.
Ik hou niet van het woord 'moeten' in deze zin. Waarom zou je moeten? Als je niet gelukkig wil zijn mag dat perfect voor mij, alhoewel ik dat persoonlijk wel leuk vind.
> Naar je gevoel leven en proberen mensen zo min mogelijk te kwetsen, dat werkt wel, denk ik.
Perfect! Dat principe werkt dan voor jou op dit moment.
Goh mensen, slecht moment, ik mis het inzicht nu om het helder uit te leggen. Ik merk ook dat met dat ik dit schrijf mijn ego zich vastklampt aan de discussie, met alle geharrewar van dien. Misschien kan volgende keer beter wachten tot de pendulum terug in het positieve zwaait vooraleer ik iets post. Soit.
Aja, één ding kan ik wel uitleggen: maak niet de veronderstelling dat ik hier puur over zit te "denken". Ratio is belangrijk, maar ook ervaren, beseffen, voelen, intuïtie, doen, leven. Dat is wat ik doe. Maar als ik het hier schrijf, ja, dan is een mens beperkt tot de ratio he.
Bedankt voor jullie eerlijke meningen.