Liefde en Bezit
Wim,
I could try to explain it in a million words, but this reframe articulates pretty good what I want to say. I tell them "I will not be your sole provider of dick" because I want to take all possession out of the relation:
I'm not like most people you know - in fact, you've probably never met anyone like me. Because my capacity to love is unlike anything you've ever experienced. Because, I don't think that people in today's society really know how to love one another. Alot of people think they know how to love, but they don't really. Love is not wanting anything FROM another person, it's wanting something FOR another person. When I love someone, that's how I love them. I only want what's truly best FOR them - even if it's not what I want. I am complete and fulfilled on my own, so I don't need anything FROM them.
Alot of different things masquerade as love: Alot of people think that love is trying to possess someone, to keep someone all to themselves and deprive them of experiencing things without them because they think they should be all that the other person needs. I am not that conceited, I know that I cannot be everything that someone needs and I would never deprive them of an experience that would help them grow, enrich them in some way, or fulfill them. Anything else is not love, it's possession. I don't want to own you.
Or they use love to negotiate - "I won't give you what you want till you give me what I want". And often, the intimacy that men and women need are different. Women are looking for emotional intimacy whereas men are looking for physical intimacy. So a woman will say "I won't be physically intimate with you until you are emotionally intimate with me." And men will say "How can I open myself to you and be emotionally intimate if we don't even trust each other enough to me physically intimate". Well that's not love either, but each one is using love as a negotiating tool - as leverage.
Sometimes love gets confused for power, people withhold their love from each other to control or manipulate the other person - that's not love either, that domination.
Some people think that love is about losing yourself in another person - needing the other person to complete you or to feel fulfilled, and they're afraid to let that other person go. That's not love, that's codependence.
Other people are afraid that if the other person experiences things with someone else, then that someone else might be better than they are, or else their lover will fall in love with someone else because they weren't enough to keep them around. Well, that's not love, that's insecurity, and it has no place in love.
In fact, love is not possession, it's not domination, it's not codependence, and it has no place for insecurity. When I love someone, it's no small thing. Love doesn't come in 31 different flavours like BaskinRobins - there is only one true flavour and that is unconditional love. The quality of love that I offer is only the highest quality unconditional love - that means I don't want to possess you or control you but rather want you to experience the most enriching life you can and help you discover and fulfill your complete potential, even if its not what I want in the moment.
I don't want or need anything FROM you because I am fulfilled on my own. I only want the best FOR you. And that is also how I demand to be loved because I won't settle for anything else.
10 Commentaren:
Hallo Wimlief,
Ik kan alleen voor mezelf spreken. Over anderen denk ik alleen: dat is goed als ze maar gelukkig zijn.
Ik denk dat ik ongeveer wel hetzelfde beeld heb van liefde als beschreven: ik wil het beste voor de andere en die persoon loslaten om zichzelf te zijn geeft mij een warm gevoel van geluk. Ik ben blij dat jij nu gelukkiger bent zonder met mij in een relatie zijn en als Jiri bij iemand anders gelukkiger zou zijn zou ik ook heel blij zijn voor hem.
Ik weet echter beslist dat ik een ander type relatie nodig heb dan beschreven om gelukkig te zijn: hoe onafhankelijk ik ook ben en hoeveel verliefdheden ik ook ken, er zal altijd maar een iemand zijn die mijn grote liefde is, mijn favoriet, waar ik zoveel mogelijk tijd samen mee wil doorbrengen omdat ik er een soort rust bij vind. Ik heb het vermogen niet om zoveel mensen lief te hebben als die ene, en het feit dat die ene persoon voor mij speciaal is, dat wij die exclusieve band hebben, is voor mij veel meer waard als zou ik met veel mensen die band hebben (wat ik gewoon niet kan). Voor mij zouden het gewoon ‘vrienden zijn met wie ik neuk’, in plaats van speciale liefdesrelaties, maar misschien is dat ook omdat ik nog nooit met twee mensen tegelijk een liefdesrelatie heb willen hebben, ik heb daar geen behoefte aan, een vervult mij volledig en ik denk dat ik als ik er meer moest hebben, ik mijn volle liefde niet zou kunnen geven aan die meerdere personen, en dat is niet wat ze verdienen.
Ik heb ook nog wat vragen bij de praktijk: wij leven in een samenleving die het klassieke gezin heel erg ondersteunt: hoe zit dat dan met kinderen opvoeden, leningen afbetalen, geslachtsziektes, in dit soort van liefdesbeleving?
Maar nog eens: als mensen hier gelukkig(er) mee zijn: ik wens het ze van harte toe. Ikzelf ben volmaakt gelukkig met de seriële monogamie.
Kusjes,
Sara
Die omschrijving doet me denken aan het boeddhisme, de bedoeling is om je te onthechten, af te stappen van onzekerheden, bezit en verwachtingen, om op die manier een superieure toestand te bereiken. Het verschil is dat je bij het boeddhisme een solitair leven gaat leiden omdat je zodanig met jezelf bezig bent dat je de anderen niet meer nodig hebt. Volgens Van Dale is het nirwana:
nirwana
(1886) Oud-Ind. nirvana- (eig. uitgeblust)
1 · toestand van volkomen rust doordat het vuur van de hartstochten geheel gedoofd is
2 · (boeddhisme) het opgaan in de oneindigheid, beschouwd als bevrijding uit de kringloop van dood en wedergeboorte
Waarom dan überhaupt nog houden van en seks hebben als je volledig gelukkig bent met jezelf en niets nodig hebt van anderen? Waarom dan überhaupt nog relaties hebben? Uit "pure, allesoverstijgende überliefde"? Wat omvat die dan? Het feit dat je houdt van die persoon zoals die is, en wil dat die gelukkig wordt, akkoord. Maar daarnaast niets anders? Bijvoorbeeld zoveel mogelijk bij die persoon zijn , bevestiging krijgen, je leven ermee delen en oud worden, kindjes krijgen (zonder tegen je kleine te moeten zeggen "papa? die is nu bij een ander vriendinnetje gaan spelen"). Waarom zou je elkaar nog bijstaan in kwade dagen als het concept "elkaars steun nodig hebben" niet in het plaatje past? Je moet het dan toch in de praktijk brengen. Je zou kunnen zeggen "je kunt steun krijgen, maar je mag die niet verwachten". Ook leuk als je niet voor 100% kunt rekenen op de persoon die een überliefde voor je heeft.
Aan de andere kant wil ik wel geloven dat sommige mensen hiertoe in staat zijn, dat ze het niet gebruiken als excuus voor polygamie. Maar waar ligt de lijn, willen ze in de eerste plaats zelf gelukkig zijn met meerdere partners of willen ze dat die andere(n) - waar ze allesoverstijgend veel van houden - gelukkig is/zijn? Wat als die andere een verstokte monogamist is? Wie heeft dan de bovenhand? Jijzelf, met de polygame behoeften. Ah ja, je wil dat de andere ook de verlichting bereikt en ook meerdere partners heeft. (handig) Is dat dan geen verwachting die je de andere oplegt? Nee, je laat die persoon de keuze, simpel: het is te nemen of te laten. Is dat dan liefde?
Hilde
Hey Sara,
Bedankt voor je reactie. Ze beschrijft erg duidelijk je gevoel, maar ik was vooral nieuwsgierig naar je argumenten die er achterliggen. Laat me een paar zaken aanhalen:
Ik weet echter beslist dat ik een ander type relatie nodig heb...
Hoe weet je dat?
Ik heb het vermogen niet om zoveel mensen lief te hebben als die ene, en het feit dat die ene persoon voor mij speciaal is, dat wij die exclusieve band hebben, is voor mij veel meer waard als zou ik met veel mensen die band hebben (wat ik gewoon niet kan)
Waarom kan je dat niet? Doe je niet hetzelfde met je familie?
Kan je bvb als je van je vader houdt, nooit van je moeder houden?
Kan je maar maximum één vriendschappelijke relatie hebben?
Ik vind het vreemd dat jij dat zegt, jij was vroeger diegene die het positieve in de mensen inzag. Dat is liefde geven aan velen.
ik denk dat ik als ik er meer moest hebben, ik mijn volle liefde niet zou kunnen geven aan die meerdere personen, en dat is niet wat ze verdienen.
Wederom, wat is het dat je de gedachte geeft dat je dat niet zou kunnen?
Ik heb ook nog wat vragen bij de praktijk: wij leven in een samenleving die het klassieke gezin heel erg ondersteunt: hoe zit dat dan met kinderen opvoeden, leningen afbetalen, geslachtsziektes, in dit soort van liefdesbeleving?
Dit komt bij mij overeen met zeggen "O, ik woon slecht, maar verhuizen is zo lastig en ik weet hier de bakker zijn, pff, laat maar". Of "Pff, ik vind mezelf veel te dik, maar sportenis zo vermoeiend, dus laat maar."
Dit is een belangrijke keuze, dus maak ze zelf, en laat ze niet maken omdat bepaalde mogelijkheden moeilijker zijn. Dit is niet je klad-leven, dus leef hoe je wil.
Maar nog eens: als mensen hier gelukkig(er) mee zijn: ik wens het ze van harte toe. Ikzelf ben volmaakt gelukkig met de seriële monogamie.
Met alle respect, maar net zoals ik in verschillende relaties, heb ik jou ook al horen klagen over het jaloeziegevoel en het gevoel van onzekerheid, dus waarom geef je nu zo'n overmatig rooskleurig antwoord? In mijn geval knaagde er iets aan mij. Ik ken nu die reden -- dat is het stuk dat ik in vet heb gezet in de monoloog.
xox
Wim
Hey Hilde,
Zeer interessant dat je dit aanhaalt, het raakt een conflict van gedachtengoed waar ik enkele jaren geleden mee bezig was. Ondertussen heb ik het opgelost, en weet ik waar ik naartoe wil. Allow me :)
nirwana
1 · toestand van volkomen rust doordat het vuur van de hartstochten geheel gedoofd is
2 · (boeddhisme) het opgaan in de oneindigheid, beschouwd als bevrijding uit de kringloop van dood en wedergeboorte
Vroeger was ik geinteresseerd in Boeddhisme, echter, het idee van loslaten van passie druist regelrecht in tegen mijn persona. Ik ben iemand passioneel, die gaat voor emoties en intuïtie volgen (zelfs tot in die mate dat ik het zie als drijfkracht van dit universum, zie elders), je leven leiden zoals je wil, onbeperkt door maatschappelijke verwachtingen. Wat vele van deze maatschappelijke ideeën zijn politieke, religieuze en biologische artefacten, nu volledig obsolete.
Dus dit is gelijkaardig in richting met boeddhisme, maar omgekeerd van zin, om het wiskundig te zeggen.
Waarom dan überhaupt nog houden van en seks hebben als je volledig gelukkig bent met jezelf en niets nodig hebt van anderen? Waarom dan überhaupt nog relaties hebben?
Heel goede vraag. Het antwoord is: omdat de som nog altijd meer kan zijn dan de gehelen.
Hoeveel relaties heb je niet in de wereld die voor een stuk parasitair zijn. Elkaar gebruiken om je eigen onzekerheden op uit te werken? Iemand zei me ooit: "als ik wereldleider zou zijn, dwong in iedereen die een relaties wou beginnen eerst om 2 jaar gelukkig te zijn op jezelf".
Bijvoorbeeld zoveel mogelijk bij die persoon zijn,
Daar zie ik geen probleem in, zolang je niet afhankelijk wordt.
bevestiging krijgen
Ja daar volg ik wel je origineel statement, als je van iemand bevestiging nodig hebt dan schort er iets aan je zelfvertrouwen.
je leven ermee delen en oud worden
Geen probleem daar.
kindjes krijgen (zonder tegen je kleine te moeten zeggen "papa? die is nu bij een ander vriendinnetje gaan spelen"
Hoeveel keer gebeurt dat nu niet? En niet alleen nu maar ook vroeger.
Waarom zou je elkaar nog bijstaan in kwade dagen als het concept "elkaars steun nodig hebben" niet in het plaatje past? Je moet het dan toch in de praktijk brengen. Je zou kunnen zeggen "je kunt steun krijgen, maar je mag die niet verwachten". Ook leuk als je niet voor 100% kunt rekenen op de persoon die een überliefde voor je heeft.
Maar waaruit interpreteer je zo'n koud beeld? De steun die je krijgt gaat niet alleen meer zijn, maar ook veel waarachtiger! Aan wat hecht jij nu meer waarde: een vriend die voor jou op je kind past, of een babysiter die je er voor betaalt?
Maar waar ligt de lijn, willen ze in de eerste plaats zelf gelukkig zijn met meerdere partners of willen ze dat die andere(n) - waar ze allesoverstijgend veel van houden - gelukkig is/zijn? Wat als die andere een verstokte monogamist is? Wie heeft dan de bovenhand?
Zie je, dat soort gedachten kweekt onze maatschappelijke cultuur. "Bovenhand"... een relatie mag geen machtsstrijd zijn.
Ah ja, je wil dat de andere ook de verlichting bereikt en ook meerdere partners heeft. (handig) Is dat dan geen verwachting die je de andere oplegt? Nee, je laat die persoon de keuze, simpel: het is te nemen of te laten. Is dat dan liefde?
Als ik een vriend heb, en die slaat me elke keer ik hem zie in het gezicht, dan vraag ik om op te houden. Blijft hij dat doen dan kan die relatie niet verder, en kap ik ermee. Er is een verschil tussen geven en abuis verdragen. Waar die grens ligt bepaalt elk mens zelf.
xoxox
Wim
Hoi Wim
Ik weet echter beslist dat ik een ander type relatie nodig heb...
Hoe weet je dat?
>Omdat ik nu volmaakt gelukkig ben in mijn unieke relatie. Ik heb niet meer het gevoel dat ik iets mis.
Ik vind het vreemd dat jij dat zegt, jij was vroeger diegene die het positieve in de mensen inzag. Dat is liefde geven aan velen.
>Ja, maar dat is niet mijn hele wezen geven. Er is altijd iemand waar ik het meeste van hou. Ik differentieer.
Wederom, wat is het dat je de gedachte geeft dat je dat niet zou kunnen?
>Dat is ervaring.
Ik heb ook nog wat vragen bij de praktijk: wij leven in een samenleving die het klassieke gezin heel erg ondersteunt: hoe zit dat dan met kinderen opvoeden, leningen afbetalen, geslachtsziektes, in dit soort van liefdesbeleving? klad-leven, dus leef hoe je wil.
>Ik wou hier gewoon dat je me meer praktische voorbeelden zou geven van hoe zoiets in zijn werk zou gaan qua samenwonen, overlijdens, leningen afbetalen, kinderen opvoeden, kadootjes kopen, naar trouwfeesten gaan etc.
Maar nog eens: als mensen hier gelukkig(er) mee zijn: ik wens het ze van harte toe. Ikzelf ben volmaakt gelukkig met de seriële monogamie.
Met alle respect, maar net zoals ik in verschillende relaties, heb ik jou ook al horen klagen over het jaloeziegevoel en het gevoel van onzekerheid,
>mijn jaloezie moet ik zelf overwinnen, die heb ik in alle relaties... maakt niet uit welk type relatie. Ik ben gewoon competitief ingesteld. Dat heeft voordelen in de evolutie en nadelen. Onzekerheid werk ik ook niet weg met een relatie. Dan drink ik es ne slok whiskey en that's it.
Groetjes,
Sara
Sara,
Ja, maar dat is niet mijn hele wezen geven. Er is altijd iemand waar ik het meeste van hou. Ik differentieer.
Goed punt. Ik ben waarschijnlijk wat onduidelijk, ik differentieer ook, nu meer dan vroeger, maar ik zet geen maxima.
Dat is ervaring.
Jij hebt toch geen ervaring met alternatieven?
Ik wou hier gewoon dat je me meer praktische voorbeelden zou geven van hoe zoiets in zijn werk zou gaan qua samenwonen, overlijdens, leningen afbetalen, kinderen opvoeden, kadootjes kopen, naar trouwfeesten gaan etc.
Dat is nu toch echt niets om je zorgen over te maken. Je kiest wat je wil en leeft je leven zo, je bekijkt toch niet eerst de makkelijkste soorten leven dat er zijn en laat dat je wil beïnvloeden?
Trouwens, ik heb het hier over alle andere alternatieven: polygamie, polyamorie, een harem, one night stands, vrienden met voordelen, een hermetische cirkel, celibaat, holebi-koppels, ... dus ik ga er niet aan beginnen :)
mijn jaloezie moet ik zelf overwinnen, die heb ik in alle relaties... maakt niet uit welk type relatie. Ik ben gewoon competitief ingesteld. Dat heeft voordelen in de evolutie en nadelen. Onzekerheid werk ik ook niet weg met een relatie. Dan drink ik es ne slok whiskey en that's it.
Ok, ca va. Maar wees gewaarschuwd: als je dat echt volledig overwint dan ga je verschieten van hoe fris je de wereld ziet ;)
Die wiskey: de enige reden dat drugs altijd gebruikt zijn geweest doorheen de eeuwen is om mensen te laten ontsnappen van hun leven. Dat betekent dat het niet is zoals je wil. Maar het zal wel om te lachen zijn geweest.
Ik geef Hans volledig gelijk, in die zin dat liefde onvoorwaardelijk is. Maar is het nog niemand doorgedrongen dat wat Hans zegt, 2000 jaar geleden door Jezus ook is gezegd?
Liefde moet onvoorwaardelijk zijn: alleen geven en niks terug verwachten. Ik hou van mijn zoon, evenveel als ik van Tine houd. Ik wil hen alles geven, en verwacht daarvoor niets terug te krijgen.
Maar waar Hans hier verkeerd is, is dat hij liefde verward met een relatie. Zoals ik al zei, ik hou van Frederik, net zoals ik van Tine hou, en ook mijn broer, mijn ouders, mijn collega's, ...
Een relatie is nog een stap (of een paar stappen) verder. Om een relatie te hebben, moet je *in relatie* staan met elkaar, en Vandale zegt over een relatie: "betrekking waarin personen, zaken, begrippen tot elkaar staan."
Om een relatie te hebben, moet er dus een wederzijdse 'band' zijn -- een wisselwerking tussen beide partijen. En dat heb je niet als de ene persoon alles geeft, en niets terug krijgt. En inderdaad, een relatie bestaat in verschillende vormen: man/vrouw relatie, holebi-relatie, polygamie, ...
Erkenning krijgen, of uw gevoelens beantwoord willen zien, is trouwens niet altijd een vorm van afhankelijkheid of een teken van weinig zelfvertrouwen. Ook al heb je het niet nodig, het doet altijd deugd om erkend te worden door iemand anders. Hoe kan je trouwens anders groeien als persoonlijkheid, wanneer je geen antwoord krijgt op je daden? Hoe kan je jezelf bijsturen als je geen reactie krijgt om je handelen aan te toetsen?
Dit heeft trouwens ook niets te maken met 'de verwachtingen van de maatschappij inlossen'. Zelfs als je egoistisch, alternatief, of anarchistisch wil zijn, heb je een context nodig.
Hey Sektor,
Goei punt wat je daar zegt, we waren eigenlijk er al een beetje naast aan het discussiëren. (Ik definieer trouwens relatie als alle omgang tussen mensen, zelfs met je kapper of de mensen naast je op de tram) Ik denk trouwens dat Hans dat wel weet, maar de tekst die hij geeft gaat over wat mensen foutief als "liefde" beschouwen, vooral het bezit.
Natuurlijk zitten we hier over idealen te werken, maar het gaat dan ook over een richting van je leven. Je moet je zelf een onbereikbaar doel opleggen, maar wel je vooruitgang meten van waar je vertrekt, zie iemand me ooit.
Hoe kan je trouwens anders groeien als persoonlijkheid, wanneer je geen antwoord krijgt op je daden? Hoe kan je jezelf bijsturen als je geen reactie krijgt om je handelen aan te toetsen?
Ik ben verbaasd dat je daarmee onafhankelijk afkomt! Dat is inderdaad het ene nadeel verbonden aan zelfvervulling. Maar in de praktijk hoef je er niet echt rekening mee te houden, omdat 99.9% van alle mensen eerder neigen naar te onzeker, dan te zelfzeker, dus ze compenseren automatisch tot een correcte middenweg.
Wim
Nog iets dat te binnen schoot als reactie op Hilde en Sektor:
als je het inderdaad hebt over een relatie dan verwacht ook ik eerlijkheid, vertrouwen en respect. Daar wil ik even duidelijk in zijn.