Dayum. Mijn oudere collega geeft alweer een week van zijn verlof op om in te springen voor dringend project. Dat maakt mijn queeste voor een duurbare, leefbare projectontwikkeling weeral wat zwaarder, want dat betekent dat ik meer stront moet torsen.

Je moet snappen dat er altijd dringende projecten zijn, en het is hier company policy om er zoveel mogelijk binnen te halen, en dan wel te zien hoe dat gaat gaan. Maar op een gegeven niveau moet overbezetting een alarmbel laten rinkelen, dat naar boven gepropageerd moet worden. Het probleem is dat tot nu toe de veteranen hier dat intern deden, 't is te zeggen, zwoegen in weekends en avonden.

Allez zeg, leven we nu in de Middeleeuwen? Dat zorgt lange-termijn voor meer problemen.

Wim

Labels: werk