Congo Chronicles: Laatste Lotgevallen
Mes jours finales... Wat is er nog allemaal gebeurd?
Enkele dagen geleden platte band. Al goed dat ik geen toerista meer had want anders zaten mijn schoenen vol toen ik aan de kant van de weg stond, zo kwetsbaar.
Ik ben alleen gaan eten in Piccolo, alwaar Julie -- de eigenares-- een veel te klein hondje kwam laten zien dat ze gevonden had. Cherme de beest. Je ziet ze wel meer, er staan altijd mannen aan de kant van de weg met hoog in hun handen omhoog gestoken zo'n puppy of een trosje ondersteboven vogels. Ze zijn niet dood he, welteverstaan... alhoewel ze ook niet levend zijn, die diertjes bewegen niet veel meer. De mensen krijgen amper eten, dus ik ga er van uit die de dieren helemaal niks krijgen. Van de ochtend zag ik drie kittens tegen elkaar gekropen in een vogelkooi opgesloten naast de weg. Werkt ik kwaad van, maar als je ziet dat ze makkelijk 20 man in een busje voor 8 stoppen, dan moet je niet veel verwachten he.
Gisteren buffet gaan eten in een Chinees restaurant, dat vreemd genoeg op het zevende verdiep van een of ander vuil gebouw ligt. Ik heb in feite geen Aziatische mensen gezien terwijl ik in Congo was, maar hier zie ik er verschillende. We zijn minderheden hier he.
Ik had de kapitein van de dienst veiligheid van een subafdeling van de UN uitgenodigd, en hijzelf bracht zijn Deense collega mee. Relaties houden, levensbelangrijk hier, maar het was ook gewoon om niet alleen te zitten. Met zijn drieën hebben we veel gelachen en gegeten. Daarna heb ik de gasten sake leren drinken.
Mijn studenten zeggen dat ik lijk op een Amerikaanse catcher die Edge heet. Man, nu ik ben kei nieuwsgierig en ik kan het hier niet opzoeken!
En sebiet het vliegtuig op. Getverdemme zo vervelend als er zoveel tijd tussen checkout en vliegtuig zit, zeker hier, want je geeft je baggage niet af op de luchthaven (allez, ik denk wel dat je dat kàn hoor) maar al op het kantoor van SN, enkele uren voor de vlucht. Om dit te publiceren heb ik het op m'n USB-stokje gezet en manueel één voor één de bits op het internet veranderd door op de juiste tijden duiven door de satelliet-uplink te sturen! Nerdcore, baby *handpositie*
Update: Noooooooooh... Blijkbaar kan ik bij checkin geen ticket krijgen, en moet ik zelfs twee uur eerder naar de vlieghaven. Ik heb net 8 telefoontjes gepleegd, waarvan de helft naar België, eentje naar een relatie van Jean-Marie die bij de sales van SN werkt (voila, je ziet dat je het nodig hebt) en eentje naar de persoon waar ik graag over zou schrijven maar best niet doe. Den truuk bleek dat Fabien en Jean-Marie wel hun ticket kregen omdat Jean-Marie een speciale kaart liet ziet.
Tot later,
Wim
Enkele dagen geleden platte band. Al goed dat ik geen toerista meer had want anders zaten mijn schoenen vol toen ik aan de kant van de weg stond, zo kwetsbaar.
Ik ben alleen gaan eten in Piccolo, alwaar Julie -- de eigenares-- een veel te klein hondje kwam laten zien dat ze gevonden had. Cherme de beest. Je ziet ze wel meer, er staan altijd mannen aan de kant van de weg met hoog in hun handen omhoog gestoken zo'n puppy of een trosje ondersteboven vogels. Ze zijn niet dood he, welteverstaan... alhoewel ze ook niet levend zijn, die diertjes bewegen niet veel meer. De mensen krijgen amper eten, dus ik ga er van uit die de dieren helemaal niks krijgen. Van de ochtend zag ik drie kittens tegen elkaar gekropen in een vogelkooi opgesloten naast de weg. Werkt ik kwaad van, maar als je ziet dat ze makkelijk 20 man in een busje voor 8 stoppen, dan moet je niet veel verwachten he.
Gisteren buffet gaan eten in een Chinees restaurant, dat vreemd genoeg op het zevende verdiep van een of ander vuil gebouw ligt. Ik heb in feite geen Aziatische mensen gezien terwijl ik in Congo was, maar hier zie ik er verschillende. We zijn minderheden hier he.
Ik had de kapitein van de dienst veiligheid van een subafdeling van de UN uitgenodigd, en hijzelf bracht zijn Deense collega mee. Relaties houden, levensbelangrijk hier, maar het was ook gewoon om niet alleen te zitten. Met zijn drieën hebben we veel gelachen en gegeten. Daarna heb ik de gasten sake leren drinken.
Mijn studenten zeggen dat ik lijk op een Amerikaanse catcher die Edge heet. Man, nu ik ben kei nieuwsgierig en ik kan het hier niet opzoeken!
En sebiet het vliegtuig op. Getverdemme zo vervelend als er zoveel tijd tussen checkout en vliegtuig zit, zeker hier, want je geeft je baggage niet af op de luchthaven (allez, ik denk wel dat je dat kàn hoor) maar al op het kantoor van SN, enkele uren voor de vlucht. Om dit te publiceren heb ik het op m'n USB-stokje gezet en manueel één voor één de bits op het internet veranderd door op de juiste tijden duiven door de satelliet-uplink te sturen! Nerdcore, baby *handpositie*
Update: Noooooooooh... Blijkbaar kan ik bij checkin geen ticket krijgen, en moet ik zelfs twee uur eerder naar de vlieghaven. Ik heb net 8 telefoontjes gepleegd, waarvan de helft naar België, eentje naar een relatie van Jean-Marie die bij de sales van SN werkt (voila, je ziet dat je het nodig hebt) en eentje naar de persoon waar ik graag over zou schrijven maar best niet doe. Den truuk bleek dat Fabien en Jean-Marie wel hun ticket kregen omdat Jean-Marie een speciale kaart liet ziet.
Tot later,
Wim
Labels: congo
