Congo Chronicles: Lord of the Cards
Zachtjes aan begin ik gewend te geraken aan het leven hier. De dag is immer constant: om zes uur komt de zon op, om zes uur gaat de zon onder. Gans het jaar. Hetgene wat de grootste schok geeft is niet --zoals ik dacht-- dat Congo een land in verval is, waar elk jaar meer geld verdwijnt door het gebrek aan economie -- als in een zwart gat. Elk jaar werkt er minder en minder, meer gebouwen storten langzaam in, minder wordt onderhouden. Nee, de schok is het feit dat je gevangen leeft. Pas op, het ontbreek ons aan niets, het is een kwestie van voorbereid zijn --altijd eigen water om je tanden te poetsen, altijd papieren zakdoeken op je dragen want niets verzekert wc-papier-- en op je tellen passen --weten in welk restaurant de ijsblokjes veilig zijn, je paspoort in brandkast op je kamer en enkel een fotokopie meenemen.
Ik reis van gouden kooi naar gouden kooi.
Ons eigenlijke leven gebeurt in des espaces protegées: plaatsen die beschermd zijn op manieren die me niet altijd duidelijk zijn. Het is als reizen door land gevuld met giftig miasma, en enkel die veilige havens zijn omgeven door een beschermend aura, alsook ons rijtuig erdoor, maar dat is alles (als je FF:Crystal Chronicles hebt gespeeld: exact dit!). Nu wat het moeilijk maakt is dat dit aura onzichtbaar is voor het menselijk oog. De meeste huizen hebben hoge muren vol glassscherven en prikkeldraad met wachters aan elke poort, maar dat betekent nog niet dat ze veilig zijn. De wachters zijn ongeschoolde mannen in uniform, de muren zijn van zand. Er is maar één manier om de locatie van het aura te weten, iemand anders moet het je zeggen.
Dus het gevolg is dat je in één of andere hoek van Kinshasa uitstapt en je komt aan plots aan een volledig zwembad met daarrond bergen Westerlingen met hun kinderen spelend tussend de palmbomen in de zwoele zon. Het verrast me elke keer hoeveel! Maar de reden daarvoor is dat het aantal beschermde plaatsen in de stad misschien enkele tientallen bedraagt, dus de concentratie is hoog. Die restaurants, clubs, terreinen zijn vaak uitgebaat door Europeanen. Dit smeedt banden. Zeker de mensen die hier waren tijdens wat de evenementen wordt genoemd, met de rebellenaanvallen waarbij iedereen 12 dagen verschanst was in ons hotel. De kogelgaten zijn nog zichtbaar in de bar. Ik heb instructies mocht dit zich herhalen.
Eén beschermde plaats was werkelijk gigantisch. Een complete stad in een stad (zichtbaar op Google Earth). Het enige restaurant tot hiertoe waar je het gevoel hebt buiten te zitten, als op een camping. Eigendom van een Belg die schatschatschatrijk moet zijn, je hebt er geen idee van hoe ongelooflijk duur het is om hier bijvoorbeeld te verzekeren dat je water en electriciteit hebt, laat staan een werkende koelkast, laat staan vers eten. En nochtans het bestaat! Het is als een airco plaatsen middenin een helse hete woestijn, zonder muren errond, en toch nog enkele vierkante meters lekker fris hebben, snap je hoe hard die airco dan zou moeten werken? Het is niet de hitte of zo hier, maar de mensen. De wet van de jungle. Iedereen grijpt wat hij kan, zo hard hij kan, zoveel hij kan.
Maar we hebben een goede babysitter, Jean-Marie, die hier niet alleen jaren heeft gewoond, maar ook de evenementen heeft meegemaakt. Als dit Lord of the Rings was, en ik ben de jonge onervaren Ringbearer (Cardprinterbearer in dit geval) dan is hij de Aragorn van ons gezelschap, die ons beschermend door de wildernis vol gevaarlijke orks leidt. Hij kent het beschermende aura, hij weet wat waar te eten, hij voorziet ons van proviand en dirigeert de chauffeur. Omdat je moet weten waar alles is --geen gids geen wegwijzer en geen kaart-- is 80% van wat hij doet relaties. Een dokter hier, SN personeel ginder, een oude kapitein van de geheime dienst daar, en veel onderhouden. Het is een schaars web, maar één met dikke draden.
Ik verbaas me er altijd over hoeveel Belgen hier zitten, maar in feite zijn velen van mijn ouders generatie nog in Afrika geboren. Ik stond daar eerder nog niet bij stil.
Nu zelfs dat kan fout gaan. Gisteren bleek, dat na 7 jaar dienst, onze vertrouwde chauffeur benzine steelt. Dit is echt zo'n zonde, want daar kon je verder blindelings op vertrouwen. Zou gauw je rug is gedraaid... Typische mentaliteit hier, la gentilesse est une faiblesse. De nieuwe chauffeur kent dus de plaatsen niet waar wij naartoe moeten. Jean-Marie houdt hem noodgedwongen extreem kort, hem buitensluitend uit zijn eigen auto terwijl we eten. Het is triest, maar je hebt geen keus.
Wim
Ik reis van gouden kooi naar gouden kooi.
Ons eigenlijke leven gebeurt in des espaces protegées: plaatsen die beschermd zijn op manieren die me niet altijd duidelijk zijn. Het is als reizen door land gevuld met giftig miasma, en enkel die veilige havens zijn omgeven door een beschermend aura, alsook ons rijtuig erdoor, maar dat is alles (als je FF:Crystal Chronicles hebt gespeeld: exact dit!). Nu wat het moeilijk maakt is dat dit aura onzichtbaar is voor het menselijk oog. De meeste huizen hebben hoge muren vol glassscherven en prikkeldraad met wachters aan elke poort, maar dat betekent nog niet dat ze veilig zijn. De wachters zijn ongeschoolde mannen in uniform, de muren zijn van zand. Er is maar één manier om de locatie van het aura te weten, iemand anders moet het je zeggen.
Dus het gevolg is dat je in één of andere hoek van Kinshasa uitstapt en je komt aan plots aan een volledig zwembad met daarrond bergen Westerlingen met hun kinderen spelend tussend de palmbomen in de zwoele zon. Het verrast me elke keer hoeveel! Maar de reden daarvoor is dat het aantal beschermde plaatsen in de stad misschien enkele tientallen bedraagt, dus de concentratie is hoog. Die restaurants, clubs, terreinen zijn vaak uitgebaat door Europeanen. Dit smeedt banden. Zeker de mensen die hier waren tijdens wat de evenementen wordt genoemd, met de rebellenaanvallen waarbij iedereen 12 dagen verschanst was in ons hotel. De kogelgaten zijn nog zichtbaar in de bar. Ik heb instructies mocht dit zich herhalen.
Eén beschermde plaats was werkelijk gigantisch. Een complete stad in een stad (zichtbaar op Google Earth). Het enige restaurant tot hiertoe waar je het gevoel hebt buiten te zitten, als op een camping. Eigendom van een Belg die schatschatschatrijk moet zijn, je hebt er geen idee van hoe ongelooflijk duur het is om hier bijvoorbeeld te verzekeren dat je water en electriciteit hebt, laat staan een werkende koelkast, laat staan vers eten. En nochtans het bestaat! Het is als een airco plaatsen middenin een helse hete woestijn, zonder muren errond, en toch nog enkele vierkante meters lekker fris hebben, snap je hoe hard die airco dan zou moeten werken? Het is niet de hitte of zo hier, maar de mensen. De wet van de jungle. Iedereen grijpt wat hij kan, zo hard hij kan, zoveel hij kan.
Maar we hebben een goede babysitter, Jean-Marie, die hier niet alleen jaren heeft gewoond, maar ook de evenementen heeft meegemaakt. Als dit Lord of the Rings was, en ik ben de jonge onervaren Ringbearer (Cardprinterbearer in dit geval) dan is hij de Aragorn van ons gezelschap, die ons beschermend door de wildernis vol gevaarlijke orks leidt. Hij kent het beschermende aura, hij weet wat waar te eten, hij voorziet ons van proviand en dirigeert de chauffeur. Omdat je moet weten waar alles is --geen gids geen wegwijzer en geen kaart-- is 80% van wat hij doet relaties. Een dokter hier, SN personeel ginder, een oude kapitein van de geheime dienst daar, en veel onderhouden. Het is een schaars web, maar één met dikke draden.
Ik verbaas me er altijd over hoeveel Belgen hier zitten, maar in feite zijn velen van mijn ouders generatie nog in Afrika geboren. Ik stond daar eerder nog niet bij stil.
Nu zelfs dat kan fout gaan. Gisteren bleek, dat na 7 jaar dienst, onze vertrouwde chauffeur benzine steelt. Dit is echt zo'n zonde, want daar kon je verder blindelings op vertrouwen. Zou gauw je rug is gedraaid... Typische mentaliteit hier, la gentilesse est une faiblesse. De nieuwe chauffeur kent dus de plaatsen niet waar wij naartoe moeten. Jean-Marie houdt hem noodgedwongen extreem kort, hem buitensluitend uit zijn eigen auto terwijl we eten. Het is triest, maar je hebt geen keus.
Wim
Labels: congo
4 Commentaren:
Wow! Daar trek je je ogen wel effe open lijkt me. Toch liever gij dan ik infeite, ondanks het feit dat de ervaring heel wat waard is! Het gaat je goed ginds!
Ok, comments lukten me niet vorige dagen... Daarom geen antwoord op jullie vragen, maar het ze worden daarom niet minder geapprecieerd.
Het valt wel mee hoor, ik ben perfect ok, het is eenvoudigweg effe wennen.
De natuur in het stad is sterk vervuild, maar daarbuiten zou ze mooi zijn. Gigantische motten, felgekleurde hagedissen en wandelende slanke vogels in je tuin die deze opeten.