Internet beperkt, schrijf in Jerommeke-stijl.

De vlieghaven is hallucinant, overal staan ze klaar om dingen te pikken, te vragen of te eisen. Voor de duidelijkheid: ik heb het over de douaniers en de politie. Als je dat eenmaal doet wordt het rondverteld en ben je nog meer de sigaar. Mensen worden hier niet betaald, dus geld aftroggelen is hun enige doel.

Ik voel me in een oorlogszone. Naar het hotel rijden is poort dicht, wachters noteren, dan pas uitstappen. In het hotel is de lift beveiligd, er zijn wachters overal. Geen portefeuille meenemen. Eerst gordijnen dicht dan pas licht aan. Het woord altijd aan de chauffeur laten. Ik zou nog meer zeggen, maar dat schrijf ik hier beter niet. Het verkeer hier is zo maf, stoppen doe je niet voor voetgangers (je hebt trouwens niet altijd remmen in je auto). Wegwijzers zijn er niet.

En dan de gezondheid. Altijd pillen tegen den toerista mee. Nooiot water van de kraan. Nooit met de handen in de ogen of mond. Altijd eisen dat ze het drinken voor je neus openen. Niet zomaar een restaurant binnengaan.

Al goed dat mijn collega's 2,5 jaar in Congo heeft gewoond, hij heeft me al een paar keer verhinderd dat ik geld en baggage kwijtspeel, of in de bak beland.

Voor

Labels: congo