De training vandaag... Eerst wat achtergrondinformatie misschien. Ik moet de trainingen altijd geven in mijn suboptimaal Frans, de hardware die ik vraag is er maar niemand weet waar, en als ik mijn leerlingen vraag hoeveel computerkennis ze hebben, verzekeren ze minachtend dat dat geen enkel probleem is. Zeg ik echter: "Ga allemaal naar 'C:/Folder'" dan moet ik eerst voordoen in 3 stappen hoe je een Windows Verkenner opent. Vreemd genoeg is hun kennis over databases wel goed, onbegrijpelijk.

Na de training had ik in feite het eerste gesprek met de mensen van hier, en pas sinds daarna begrijp ik wat het woord ontwikkelingsland wil zeggen. Begrijp me niet verkeerd, dit is een besef dat doordringt bij mij, nu snap ik alles hier beter.

Nadat mijn werk voor vandaag erop zat, kreeg ik van de officieren een vragenbarrage op me afgevuurd. Dan kwam de grote "rift". De kapitein zei dacht ik eerst dat hij uit Kreta kwam, maar toen hij daarna vroeg welke religie ik had, snapte ik dat hij had gezegd dat hij Christen was (Chrétien). In het Nederlands is het al subtiel om op zijn vraag te beantwoorden, dus ik hield het op de uitleg dat ik zeer spiritueel was, maar niet geloofde in een gepersonifieerde god.

Grooooote ogen.

- Tu ne crois dans le seigneur Jésus Christ? C'est lui notre maître est sauveur!
- C'est possible.
- C'est pas possible, c'est vrai. C'est la seule voie.
- Moi, j'ai mes propres foies. Je trouve que pour chacun que c'est un chose très personel.
Dat werd niet aangenomen. Ik stookte wat door te zeggen dat bij ons steeds minder en minder mensen religieus zijn.

Het feit dat ik maar één broer had. Man man. Zelf had hij 11 kinderen en velen van zijn familie 20. Nu hier in Congo gaan 75% daarvan sterven voor hun 18de... Ik zweeg er maar over en stak het weer op de cultuurverschil. Dat is trouwens waar.

Ik wou echt graag vertellen over mijn visie in het leven, om iets te kunnen bijdragen aan zijn levensbeeld. Maar het voorgaande was nog niet de grootste schok voor de kapitein. Hij vroeg of ik getrouwd was, en op mijn ontkenning wou hij nieuwsgierig weten wanneer ik getrouwd moest zijn. Wij zegt dat dat moet? Aja! Dat moet, je kan niet zomaar rondfladderen... faut choisir une femme. Ik was toch voor wel de vrouwen??? Ooh ja hoor.

Ik probeerde wat uitleg te geven in een formaat dat ik dacht dat hij naar zou kunnnen relateren. Ik zei dat ik al wel "une femme" heb gehad voor meerdere jaren, maar dat dat niet perfect ging. Maar ik onderschatte weer het verschil in denken.
- Ah! En hoeveel kinderen had je bij haar?
- Pas d'enfants.
- Hm, ah ok, 20?
- Neenee, geeneen. Nul.
Had hij op een stoel gezeten hij was er vanaf gevallen. Dat antwoord vond hij pakken ongelooflijker dan de 20 die hij fout had verstaan.
- Maar hoeveel kinderen wil je dan?
- Op dit moment wil ik geen kinderen.
Hier verloor hij echt alle houvast. Met zijn handen aan zijn schuddend hoofd begon hij te roepen over verspilling en dat mijn moeder en vader mij toch ook geschapen hadden! Dat klonk zelfs niet als een reden in mijn oren. Praten over onze levensvisies, het ging me nog eindeloos moeilijker dan ik verwachtte. Het was als spreken tegen een muur. Of misschien beter: als proberen uit te leggen wat kleur is aan een blinde.
Ik suste wat door te praten over mijn reis naar Japan en hoe alles daar ook anders was. Dat op alle plaatsen waar je komt de mensen anders leven en je overal van leert, net zoals ik al veel heb bijgeleerd van mijn reis naar dit land.

Het is als terug in de tijd reizen. Eten en zich voortplanten. Een mens kan niet bezig zijn met iets anders als je daar nog dagelijks onzeker van bent.

Wim

PS. Direct daarna vroeg hij hoeveel ik verdiende. Ah, le brave, petit Congolais. Hij herstelt zich snel als hij denkt dat hij iets kan krijgen.

Labels: congo