Dit is misschien de laatste keer dat ik kan bloggen. Mijn collega Fabien is al vertrokken, Jean-Marie vertrekt maandag, en dan is het aan mij.
Spannent :)

Werken dat ik hier doe. Ik heb nog geen dag rust gehad, letterlijk. Normaal gezien werk ik ook heel dit weekend, maar ik ga toch proberen om zondag een rustdag te nemen en naar de aapjes te gaan (bonobo's). Maar ik vind het niet zo erg omdat je direct resultaat ziet, je weet waarvoor je werkt omdat ik het de volgende dag installeer of onderwijs.

De verhalen die ik mee terug ga brengen, jullie gaan die niet geloven. Ik weet het omdat ik ze niet zou geloven. Ik zit nog elke dag in de auto kreten te slaken over wat ik allemaal rond me zie. Ik geloofde wel dat wat de mensen vertelden die er al geweest waren waar was, maar dat ze me extreme gevallen beschreven, of dat je wel zo'n gevallen zou tegenkomen, maar in isolatie. Da's dus twee keer nee he, als je het al niet gesnapt had. Jammer genoeg kan ik geen foto's trekken overal, want dat trekt te hard de aandacht. Een collega probeerde dat ooit op het vliegveld en mocht al direct drie dagen in den bak proeven van de Congolese gastvrijheid.

Soit, ik moet doorgaan om te werken, gelukkig heb ik daar internet en het werkt vandaag, anders las je dit niet (zwak antropische principe lol).

Wim

Labels: bedenkingen, congo