Nippon Chronicles: Eerste beweging
Wat ontzettend opvalt aan Japan is dat als je naar een kubieke meter kijkt, dan is hier gewoon veel meer. Fietsen, planten, versieringen, trapjes, dozen, borden. Heel veel hoekjes en heel veel in de hoogte. Het maakt de typische stadstraat wel veel charmanter en gezelliger dan bij ons.
Nadat ons wekkertje ons niet wou wekken, wandelden we naar Asakusa, naar de Kawarimon (big-ass mofo poort) en de pittoreske kraampjes van de Nakamisedori. Ik moest natuurlijk alles proberen wat ze er verkochten, dus heb ik direct een zak met cakevogeltjes gekocht waarvan ik niet wist wat het was. Wel, ze waren lekker. Ook dango gegeten, wat ik al 6 jaar wou proberen, dat is dus blijkbaar mochi op een stokje in saus. Daarna bracht ik een offer aan de kami Kannon (financieel, onzen Bob leeft nog) en bidde voor een leuke reis. Ik wapperde ook wat helende rook over mij, tegen mijn volgende griep.
Dan Akihabara Electric Town, waar ik letterlijk mijn portefeuille al heb leeggekocht in de tweede 7 verdiepingen hoge cd-dvd-games-manga-ccg-poppekes-hentai-winkel die we bezochten. Maar ja begot, alles is hier ook zo interessant, ik had net een soundtrack op zak van Shin Megami Tensei, kom ik daar een boek tegen van Bladecham. Ik weet niet wat het boek is, maar Bladecham is mijn god, zo lekker dat die kan tekenen, dus daar koop ik alles van. Dat is zo'n beetje een natuurwet. Al goed dat ik twijfels had of dat DVD's wel werken bij ons, anders heb ik een extra koffer mee vol jazzy space cowboy's en gothic lolita's.
Shoppen in Akihabara is zeer pijnlijk. Kom ik daar Phoenix Wright 4 tegen terwijl den 2 nog niet uit is bij ons. Heroes of Mana, waar ik al een fors emmertje kwijl voor heb verzameld, is hier gewoon uit.
Ik vond de Super Potato, waarvan ik me herinnerde dat hij geweldig was, maar niet meer wat het juist was. Een enorm retro winkeltje, je moet het echt zien om te geloven. (Ken, lees dit niet verder want je gaat een week gewoon huilend in bed blijven liggen) Een schap was gevuld met SNES-spellen: alle Final Fantasy en Dragon Quests, Bahamut Lagoon, Treasure Hunter G, al die pracht A+++ RPG's die hier zelfs nooit uitgekomen zijn. Op dat moment werd alles zwart voor mijn ogen door razernij en verdriet.
Ik ben dan om mij te bedrinken in één van de maid cafés geweest. Voor diegenen die dat niet kennen, das tegenwoordig rage aan het worden over heel de wereld en dat is begonnen in Den Den Town. Dat is een café volledig in ouderwetse Europese stijl, waar je bediend wordt door meisjes ook verkleed als Victoriaanse meid. Ieder meisje heeft in feite haar eigen soort kostuum. Je kan daar dan ook spelletjes met hen spelen: er stond onder andere een Wii met Wii Play. Jammer genoeg mocht je geen foto's trekken, dat mocht pas als je hen kon verslaan bij air hockey of zoiets.
Dan een bewijs dat de Japanners ons mijlenver voor zijn: de Arcade. Waar bij ons nog niet eens de juiste spellekes uit 1979 in de juiste vergeelde bakken zitten, heb je daar een verdieping shoot-em up's, een verdieping beat-em up's, enzoverder. Taito-techniciens lopen rond om te machines te herstellen. Langs de wanden van de roltrappen hangen profielen van de personages die je kan gebruiken in de spellen op het volgende verdiep! Eén spel --dat bijna een volledig verdieping besloeg-- bestond uit 4 aan elkaar gelinkte capsules, vanwaar je je eigen mech kon besturen in één grote battle royale, met een vierde scherm eraan gelinkt met een tactisch overzicht en cinematische beelden voor de toeschouwers! Nu dat is entertainment.
Het grote nadeel is dat mijn kanjiwoordenboek op niks trekt en dat de Japanners veel te snel spreken. Sebiet naar Yokohama voor een etentje met Jo, seh.
Wim
Nadat ons wekkertje ons niet wou wekken, wandelden we naar Asakusa, naar de Kawarimon (big-ass mofo poort) en de pittoreske kraampjes van de Nakamisedori. Ik moest natuurlijk alles proberen wat ze er verkochten, dus heb ik direct een zak met cakevogeltjes gekocht waarvan ik niet wist wat het was. Wel, ze waren lekker. Ook dango gegeten, wat ik al 6 jaar wou proberen, dat is dus blijkbaar mochi op een stokje in saus. Daarna bracht ik een offer aan de kami Kannon (financieel, onzen Bob leeft nog) en bidde voor een leuke reis. Ik wapperde ook wat helende rook over mij, tegen mijn volgende griep.
Dan Akihabara Electric Town, waar ik letterlijk mijn portefeuille al heb leeggekocht in de tweede 7 verdiepingen hoge cd-dvd-games-manga-ccg-poppekes-hentai-winkel die we bezochten. Maar ja begot, alles is hier ook zo interessant, ik had net een soundtrack op zak van Shin Megami Tensei, kom ik daar een boek tegen van Bladecham. Ik weet niet wat het boek is, maar Bladecham is mijn god, zo lekker dat die kan tekenen, dus daar koop ik alles van. Dat is zo'n beetje een natuurwet. Al goed dat ik twijfels had of dat DVD's wel werken bij ons, anders heb ik een extra koffer mee vol jazzy space cowboy's en gothic lolita's.
Shoppen in Akihabara is zeer pijnlijk. Kom ik daar Phoenix Wright 4 tegen terwijl den 2 nog niet uit is bij ons. Heroes of Mana, waar ik al een fors emmertje kwijl voor heb verzameld, is hier gewoon uit.
Ik vond de Super Potato, waarvan ik me herinnerde dat hij geweldig was, maar niet meer wat het juist was. Een enorm retro winkeltje, je moet het echt zien om te geloven. (Ken, lees dit niet verder want je gaat een week gewoon huilend in bed blijven liggen) Een schap was gevuld met SNES-spellen: alle Final Fantasy en Dragon Quests, Bahamut Lagoon, Treasure Hunter G, al die pracht A+++ RPG's die hier zelfs nooit uitgekomen zijn. Op dat moment werd alles zwart voor mijn ogen door razernij en verdriet.
Ik ben dan om mij te bedrinken in één van de maid cafés geweest. Voor diegenen die dat niet kennen, das tegenwoordig rage aan het worden over heel de wereld en dat is begonnen in Den Den Town. Dat is een café volledig in ouderwetse Europese stijl, waar je bediend wordt door meisjes ook verkleed als Victoriaanse meid. Ieder meisje heeft in feite haar eigen soort kostuum. Je kan daar dan ook spelletjes met hen spelen: er stond onder andere een Wii met Wii Play. Jammer genoeg mocht je geen foto's trekken, dat mocht pas als je hen kon verslaan bij air hockey of zoiets.
Dan een bewijs dat de Japanners ons mijlenver voor zijn: de Arcade. Waar bij ons nog niet eens de juiste spellekes uit 1979 in de juiste vergeelde bakken zitten, heb je daar een verdieping shoot-em up's, een verdieping beat-em up's, enzoverder. Taito-techniciens lopen rond om te machines te herstellen. Langs de wanden van de roltrappen hangen profielen van de personages die je kan gebruiken in de spellen op het volgende verdiep! Eén spel --dat bijna een volledig verdieping besloeg-- bestond uit 4 aan elkaar gelinkte capsules, vanwaar je je eigen mech kon besturen in één grote battle royale, met een vierde scherm eraan gelinkt met een tactisch overzicht en cinematische beelden voor de toeschouwers! Nu dat is entertainment.
Het grote nadeel is dat mijn kanjiwoordenboek op niks trekt en dat de Japanners veel te snel spreken. Sebiet naar Yokohama voor een etentje met Jo, seh.
Wim
Labels: japan
4 Commentaren:
Hoi Wim,
dit is geweldig... zo uit eerste hand jouw ervaringen horen en weten dat je al die dingen ziet en ruikt en proeft die je al lang wil ervaren.
Dankje om de moeite te doen om te bloggen en nog veel plezier!
Saar
Iie, kochira kousou! Dank U om het te lezen. Ik zei daarstraks nog tegen Bob dat zo teleurgesteld was dat niemand dit gelezen had, want er was niks commentaar.
Ja profiteer ervan, want niks zegt dat we in het volgend hotel internet hebben. Dus nu sip ik van een chocolate latte, en typ nog eventjes dat we in Yokohama een goede izakaya hebben aangedaan, met (eindelijk!) wat serveersters die ik mee naar huis wil pakken, en Jo die blijkbaar vorige week getrouwd is! Kekkon de omedetou!
