De dagen waarop je verhuist van hotel naar hotel doe je nooit veel. Vandaag eerst de Hikari shinkansen genomen naar Toukyou, dan de Yamanote, en dan de metro naar Roppongi, uitgaansmetropool. Yep, dat laatste vervoersmiddel hebben ondertussen ook getemd. Eerst boezemde het ticketmachine me wat angst in, want het staat tjokvol knoppen en kanji, maar uiteindelijk is het niet zo moeilijk. Maar buiten wat souvenirshoppen en gapen naar het ongelooflijke Roppongi Hills complex --een mega mix van architectuur, winkels, transport, bibliotheken en tuinen-- was er nog maar weinig open op deze laatste dag voor het vliegtuig terug.

We hebben wel raamen gegeten (Chinese noedels), waarbij het moeilijk was Shampoo's Neko Hanten Menu Song uit mijn kop te krijgen dat ik mijn begiondagen als otaku van buiten heb geleerd (13 jaar?). Hiervvoor moet je dus eerst langs een automaat voor een ticketje. Dat geef dan af voor je noedels. Dat maakt het wel moeilijk te bestellen, dus heb ik het gewoon bij het eerste knopje met "raamen" op gehouden. Dat bleek de suggestie te zijn, maar ik weet nog niet hoe het heet want 2 van de 3 kanji's stonden niet in mijn kanjiboek. Het enige wat ik vond was "rood", en dat proefde je inderdaad.
In je kom krijg je, rechtopstaan als een scherm, een lap nori, met daarop in het wit een volledige tekst geschreven! Ik heb een halfuur me zitten afvragen of je dat mee op moest eten. Wel de salarymen naast ons deden het, dus heb ik het ook maar gedaan.

Gisteren weer een droompje vervuld. Redelijk ver uit Kyouto getrokken, de bergen in ten noorden, specifiek om in een onsen te gaan marineren. Eerst het treintje genomen tot in de vallei van Kifune, over de berg geklommen, over paden overwoekerd met kronkelende cederwortels in ijzige, pure natuur. Zelfs de vogels klinken hier anders. Er zijn er met voor ons volledige vreemde roepen. De gewone kraaien klinken trouwens overal in Japan erg vreemd, heel luid en lacherig. Op de berg zijn op plaatsen waar verschillende afdalingen zijn geweest van goden schrijnen opgericht, op soms de meest desolate plaatsen en verder zelfs een gans tempelcomplex.
Onder een tempel vond ik verlaten rustplaats waar stoeltjes stonden rond een theepot boven een groot houtskolen haard, waar we ons even zetten. Twee kakelende oude vrouwtjes brengen mij daar een hete, zoete gemberdrank. Bob speelt op groene thee, maar hij krijgt een gifgroen schuimend mengsel dat lijkt op een milkshake van pasgemaaid gras.
Een uurtje of twee later dalen van af in de Kuruma-vallei. Daar trekken we ietwat nerveus naar de onsen. Er is een binnen- en buitenbad, maar het buitenbad is veel beter. We smijten ons tussen de naakte Japanse opaatjes en wassen ons (altijd eerst!) grondig op een krukje. De onsen buiten is kleiner dan ik had gedacht, maar hij staat temidden een Japanse tuin die uitkijkt op de prachtig beboste wand van Kuruma-yama. De zon schijnt maar amper, maar zelfs enkel in onze oorspronkelijke Belgische glorie, zelfs met koud water dat constant langs een houten kraan in het bad loopt, geeft het water voldoende hitte dat we het geen moment koud hebben.
Ik laat me voorzichtig in het water glijden. Ik hou er sowieso van om een heet bad te pakken, en mijn eerst gedacht is dat het nog meevalt. Maar ik een uur uithouden lukt me toch niet.
Een dikke, creepy Duitser verbaast zich erover dat er nog vreemdelingen zover uit Kyouto zijn. Ik zeg dat ik per se onsen wou doen vooraleer ik het ieland verlaat, hij beaamt dat dit inderdaad het beste is wat Japan de bieden heeft.

Een gratis busje brengt ons terug naar het station. De trekpleisters die ik nog wou bezoeken in Kyouto (dat kasteel met de nachtegaalvloeren onder andere) blijken jammer genoeg al dicht, dus we wandelen door het keizerlijke park naar downtown Kyouto. Daar speur ik een restaurant op dat zich specialiseert in unagi (paling). Niet iets dat ik eet in mijn thuisland, maar hier is het op houtskool gebakken in een rijke saus van soja en sake, geen goedkope maaltijd, maar je moet het proeven. Het is zeer delicaat van smaak, maar ik had iets specialer verwacht.

Downtown Kyouto is een heel toffe buurt. De perfecte mix van jong en oud, winkels en huizen, gebouwen en natuur, dag- en nachtleven. Volgende keer hier is een hotel zoeken. Jammer genoeg zijn we te vroeg om een bar binnen te stappen; de eigenaar valt van zijn stoel ("Are?!?")als hij ziet dat twee gaijin zijn bar gevonden hebben, want die zaken zijn weeraｌ op het zoveelste verdiep, en enkel met mijn reisgids wist ik het bestaan ervan.

Rap zijn internet tijd bijna op... sorry voor de fouten in deze post

Vanavond salsaclub beozoeken in roppongi ik ben benieuwd...

Labels: japan