Nippon Chronicles: Coloratura
Shinkansen Max Yamabiko (ze hebben allemaal namen) bracht ons vandaag naar Nikko waar we Toushouguu gingen bezichtigen, het tempelcomplex waar het mausoleum van Tokugawa Ieyatsu ligt. Kort: hij was een krijgsheer die Japan verenigde. Aldaar heb ik nog wat megabytes gevuld met digitale interpretaties van torii en Deva's en ongelooflijk gedetailleerde tempels, rustend in een vallei vol torenhoge cryptomeria. Het weer was slecht en koud, maar dat kon de schoonheid niet drukken. Jammer genoeg geen onsen zoals ik oorspronkelijk had gepland, bleek 5km ervanaf. Dat moeten we nog doen, anders vertrek ik niet.
Ik wou beestig graag ramen eten, want de plaatselijke specialiteit yuba soba (sobanoedels met dunne repen tofu), moesten we overslaan van onzen Bob die geen honger had ;) Uitendelijk bleek dat er toch geen ramen-ya in de buurt was, dus zijn we tegenover ons hotel in de soba-ya gaan eten. Dat was zwaar. De kaart was intens Japans, met andere woorden verticaal geschreven, in handschrift, zelfs de getallen in het Chinees. Hm, verbazingwekkend genoeg was mijn Japanse kennis in combinatie met de RONRII PURANETTO (Lonely Planet) voldoende om te weten wat ik bestelde. Ik begin plezier te krijgen in deze taaltekeningmensenpuzzels. We kregen iets heel mooi, en heel lekker ook, dus ik deed mijn best om luid te slurpen (al goed dat een andere gast me aan de ettiquette herinnerde). Dat ging makkelijker dan verwacht, en je smost ook minder zo. En wederom het eten is hier zo goedkoop, zo lekker, snel klaar, en waarschijnlijk heel gezond ook. Ik heb ondertussen maar drie dikke mensen gezien, en dat was nog niet eens dik zoals bij ons.
Toen... rampspoed (sfx: pa-po-PAAAAA!) Ik zette me aan de reservaties voor een persoonlijk hoogtepunt in mijn reis: een overnachting op Mi yajima. Ik had een ding niet meegeteld: ons nieuw hotelbezoek zou 's zaterdags beginnen, plus gevaarlijk dicht bij Golden Week, wanneer klein en groot verlof heeft. Dus alles zat vol. Ween, geen toeristenloos Miyajima bij avondval. Goed, welke stad dan? Kyoto, Nara, Himeji, Koya, Osaka, zolang het maar lekker Kinki is (haha, Japans geografisch woordgrapje... zo heet die regio). Kyoto zou ideaal liggen qua verbinding.
Echter, alle hotels toonden online bezet! Ik weer achter de telefoon, waar het merendeel van de hotels dus geen Engels spreekt. Hmf, ik kan me dus verstaanbaar maken, maar de respons begrijpen is iets anders. "Wakarimasen!" is Japans voor "Ik begrijp het niet!" Leer dit van buiten en heb een gepast antwoord voor elke sociale interactie. In hun beste Engels: "... Room no."
En dat antwoord krijg ik dus op 10 hotels en ryokan! Ween, en vagabond zijn is hier zo sociaal onaanvaard... Gelukkig vind ik na 2 uur van geheenenweer van gebroken Japans en gebroken Engels een ryokannetje. Het is van naam veranderd, maar ik heb het, en nog dichtbij Kyoto centraal station hatsikidee, als u me permitteert. Bob mort als hij hoort dat hij 3 nachten in een ryokan moet slapen. Zijn gevoel voor avontuur strekt maar tot 1 nacht, maar ik denk dat hij het nog aangenaam gaat vinden. In dit bed heeft hij amper geslapen wegens te kort en kussen ter dikte van een doorsnee schaap. Ha, en ik heb net al een shukubou laten vallen, een overnachting in een Boeddhistische tempel met ochtendgebed en shoujin-ryouri (Boeddhistische vegetarische keuken) op berg Koya omdat reserveren moeilijk ging en vooral: hoe krijgen we onze koffers daarboven???
Soit, we hebben terug een beetje planning dus, maar zo was de reis uitgedacht. Zoals Spike Spiegel zo mooi zegt (maar dat heeft hij gepikt van Bruce Lee): 水だよ. Wees als water.
Uimu
Ik wou beestig graag ramen eten, want de plaatselijke specialiteit yuba soba (sobanoedels met dunne repen tofu), moesten we overslaan van onzen Bob die geen honger had ;) Uitendelijk bleek dat er toch geen ramen-ya in de buurt was, dus zijn we tegenover ons hotel in de soba-ya gaan eten. Dat was zwaar. De kaart was intens Japans, met andere woorden verticaal geschreven, in handschrift, zelfs de getallen in het Chinees. Hm, verbazingwekkend genoeg was mijn Japanse kennis in combinatie met de RONRII PURANETTO (Lonely Planet) voldoende om te weten wat ik bestelde. Ik begin plezier te krijgen in deze taaltekeningmensenpuzzels. We kregen iets heel mooi, en heel lekker ook, dus ik deed mijn best om luid te slurpen (al goed dat een andere gast me aan de ettiquette herinnerde). Dat ging makkelijker dan verwacht, en je smost ook minder zo. En wederom het eten is hier zo goedkoop, zo lekker, snel klaar, en waarschijnlijk heel gezond ook. Ik heb ondertussen maar drie dikke mensen gezien, en dat was nog niet eens dik zoals bij ons.
Toen... rampspoed (sfx: pa-po-PAAAAA!) Ik zette me aan de reservaties voor een persoonlijk hoogtepunt in mijn reis: een overnachting op Mi yajima. Ik had een ding niet meegeteld: ons nieuw hotelbezoek zou 's zaterdags beginnen, plus gevaarlijk dicht bij Golden Week, wanneer klein en groot verlof heeft. Dus alles zat vol. Ween, geen toeristenloos Miyajima bij avondval. Goed, welke stad dan? Kyoto, Nara, Himeji, Koya, Osaka, zolang het maar lekker Kinki is (haha, Japans geografisch woordgrapje... zo heet die regio). Kyoto zou ideaal liggen qua verbinding.
Echter, alle hotels toonden online bezet! Ik weer achter de telefoon, waar het merendeel van de hotels dus geen Engels spreekt. Hmf, ik kan me dus verstaanbaar maken, maar de respons begrijpen is iets anders. "Wakarimasen!" is Japans voor "Ik begrijp het niet!" Leer dit van buiten en heb een gepast antwoord voor elke sociale interactie. In hun beste Engels: "... Room no."
En dat antwoord krijg ik dus op 10 hotels en ryokan! Ween, en vagabond zijn is hier zo sociaal onaanvaard... Gelukkig vind ik na 2 uur van geheenenweer van gebroken Japans en gebroken Engels een ryokannetje. Het is van naam veranderd, maar ik heb het, en nog dichtbij Kyoto centraal station hatsikidee, als u me permitteert. Bob mort als hij hoort dat hij 3 nachten in een ryokan moet slapen. Zijn gevoel voor avontuur strekt maar tot 1 nacht, maar ik denk dat hij het nog aangenaam gaat vinden. In dit bed heeft hij amper geslapen wegens te kort en kussen ter dikte van een doorsnee schaap. Ha, en ik heb net al een shukubou laten vallen, een overnachting in een Boeddhistische tempel met ochtendgebed en shoujin-ryouri (Boeddhistische vegetarische keuken) op berg Koya omdat reserveren moeilijk ging en vooral: hoe krijgen we onze koffers daarboven???
Soit, we hebben terug een beetje planning dus, maar zo was de reis uitgedacht. Zoals Spike Spiegel zo mooi zegt (maar dat heeft hij gepikt van Bruce Lee): 水だよ. Wees als water.
Uimu
Labels: japan
